مستانه چو از میکده بیرون آید
خون دل عاشقان چو جیحون آید
در بزم دگر منت ساقی نکشم
آن مغ بچه تا با لب می گون آید
از باد وزان طره به رویش گویی
بر ملک خطا ز چین شبیخون آید
ای خسرو شیرین دهنان! رحمی کن
تا چند ز دیده اشک گلگون آید
اظهار گر دید وجود در عدم است
هر خنده که از لعل تو بیرون آید
از بس به قدت هلاک ابروی توام
خواهم که «الف» نویسم و «نون» آید
تسلیم غم تو مدعی را نرسد
این کار ز عاشقان مفتون آید
تیری که ز شست ناز لیلی بجهد
بگذار که بر دو چشم مجنون آید
گفتم: که «وفایی» صفت قد تو گوید
گفتا: برو این ز طبع موزون آید



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه با وصف معشوقِ مست بیرونآمده از میکده آغاز میشود و زیباییهای او را با تصویرهای سنتی وصف میکند: لب میگون، زلفی مانند سپاه چین، دهان تنگ و ابروی نونمانند. شاعر از اشک خونین خود مینالد و تسلیم در برابر غم معشوق را تنها کار عاشقان راستین میداند و با یاد لیلی و مجنون جفای معشوق را به جان میپذیرد. غزل با گفتوگویی کوتاه پایان مییابد که در آن معشوق با بازی بر واژهٔ «موزون»، وصف قامتش را سزاوار طبعی موزون میداند.
هوش مصنوعی: وقتی معشوق مست از میکده بیرون میآید، از دل عاشقان خون مانند رود جیحون روان میشود.
هوش مصنوعی: تا آن مغبچه با لب سرخ و میمانندش به بزم بیاید، دیگر منت ساقی دیگری را نمیکشم؛ لب او خود جای شراب را میگیرد.
هوش مصنوعی: وقتی باد زلفش را بر چهرهاش میافکند، گویی سپاه چین بر سرزمین خطا شبیخون زده است. زلف سیاه و پرپیچ به سپاه چین و چهره به سرزمین خطا مانند شده است.
هوش مصنوعی: ای پادشاه شیریندهنان، رحم کن؛ تا کی باید از چشمم اشک خونین و سرخرنگ ببارد؟
هوش مصنوعی: هر خندهای که از لب لعل تو بیرون میآید، گویی پدید آمدن هستی از دل نیستی است؛ دهان تو از تنگی نیست مینماید و خندهات از آن نیستی هستی میآفریند.
هوش مصنوعی: چنان به جای قامت راستت شیفته و هلاک ابروی خمیدهات شدهام که میخواهم «الف» بنویسم ولی «نون» نوشته میشود؛ یعنی قامت الفمانند تو در نظرم به ابروی نونمانندت بدل میشود.
هوش مصنوعی: تسلیم شدن در برابر غم تو کار مدعیِ دروغین نیست؛ این کار تنها از عاشقان شیفته برمیآید.
هوش مصنوعی: تیری که از کمان ناز لیلی رها میشود، بگذار بر دو چشم مجنون بنشیند؛ عاشق جفای معشوق را به جان میپذیرد.
هوش مصنوعی: به معشوق گفتم که وفایی وصف قامت تو را میگوید؛ گفت: برو، این کار از طبع موزون برمیآید. «موزون» هم به معنای شعرِ وزندار است و هم به معنای قامت متناسب.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
گفتم: چشمم ز بس کز او خون آید
از لاله به رنگ و سرخی افزون آید
گفت: آنهمه خون نبد که بیرون آمد
کز رنگ رخم اشک تو گلگون آید
مردان جهان فصد کنند خون آید
تو فصد کنی عشق تو بیرون آید.
زان غالیه دان کزاو دلم خون آید
چندین سخن نغز برون چون آید
کز تنگ دهانیش الف گاه سخن
چون دال دو تا گردد و بیرون آید
بلبل به سحر دو دیده پر خون آید
با ناله و نوحه دگرگون آید
گل از پس پرده بود چون گریه شنید
خندان خندان ز پرده بیرون آید
از تو همه شیوههای موزون آید
عشق دگری در دل من چون آید
با ملک جهان هیچ برابر نکنم
مویی که ز شانه تو بیرون آید
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.