دوش بی روی تو روی از خون دل برداشتم
بار بر دل پای در گل دست بر سر داشتم
داده جان بر باد و برخاک درت بنهاده روی
دیده غرق آب و دل در عین آذر داشتم
بی فروغ شمع روی مجلس آرایت چو شمع
اشک چون سیم روان بر روی چون زر داشتم
در خیال لعل گوهر پوش لوء لو، پاش تو
دامن مژگان پر از یاقوت أحمر داشتم
تا سحر همچون کمال از انتظار وعده است
سر به زانو چشم برره گوش بر در داشتم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل شرح شب فراق عاشق است که در دوری از معشوق تا سحر بیدار مانده، میسوزد و اشک خونین میریزد. شاعر با تصویرهایی چون عناصر چهارگانه، شمع، سیم و زر، و لعل و یاقوت حال زار خود را وصف میکند. در بیت پایانی روشن میشود که این بیقراری از انتظار وعدهٔ دیدار بوده است و کمال سر بر زانو، چشم به راه و گوش به در، چشم به آمدن یار داشته است.
هوش مصنوعی: دیشب در دوری از چهرهٔ تو، چهرهام از خون دل (اشک خونین) رنگین بود؛ باری سنگین بر دل داشتم، پایم در گل مانده و درمانده بودم و از غم دست بر سر میزدم.
هوش مصنوعی: جانم را بر باد داده و چهره بر خاک درگاه تو نهاده بودم؛ چشمم غرق اشک بود و دلم در میان آتش میسوخت. (در این بیت چهار عنصر باد و خاک و آب و آتش آمده است.)
هوش مصنوعی: بی روشنی چهرهٔ تو که مجلس را میآراید، مانند شمع میسوختم و اشکی چون نقرهٔ روان بر چهرهٔ زردم که به زر میمانست جاری بود.
هوش مصنوعی: در خیال لب سرخ تو که گوهر دندان را پوشانده و سخنش مروارید میافشاند، دامن مژگانم از اشک خونین که چون یاقوت سرخ بود پر شده بود.
هوش مصنوعی: تا سحر، مانند کمال، در انتظار وفای وعدهٔ تو سر بر زانو نهاده بودم و چشمم به راه و گوشم به در بود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دوش با سیمین صنوبر در نهان سر داشتم
ای خوش آن عیشی که با سیمین صنوبر داشتم
در برمن بود تا روز آن نگار نوش لب
داد خود تا روز از آن نوشین لبان برداشتم
زیبد ار با ماه تابان برزنم زیرا که دوش
[...]
من نصیب خویش دوش از عمر خود برداشتم
کز سمن بالین و از شمشاد بستر داشتم
داشتم در بر نگاری را که از دیدار او
پایهٔ تخت خود از خورشید برتر داشتم
نرگس و شمشاد و سوسن مشک و سیم و ماه و گل
[...]
تا ز خواب مستی غفلت سری برداشتم
چون حباب از سر نهادم هرچه در سر داشتم
کس چو من از مزرع امید حاصل برنداشت
کاشتم تخم هوسها را و دل برداشتم
در بیابان طلب از ننگ واپسماندگی
[...]
چون صدف دستی که از بهر گهر برداشتم
گر به دندان می گرفتم عقد گوهر داشتم
بستر وبالین من بود از پروبال هما
تا درین بستانسرا سر در ته پرداشتم
دامن پاک قیامت را چرا در خون کشم
[...]
یاد آن روزی که یاری چون تو در برداشتم
در نظر خورشید و در کف مشک و عنبر داشتم
ساغر می داشتی در کف به جای تیغ کین
من لب خندان به جای دیده ی ترداشتم
ای که می سوزی دلم دانم که سوزد دامنت
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.