گنجور

 

🖰 با دو بار کلیک روی واژه‌ها یا انتخاب متن و کلیک روی آنها می‌توانید آنها را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

🖐 حذف شماره‌ها | وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی) | 🔍 شعرهای مشابه (وزن و قافیه) | منبع اولیه: ویکی‌درج | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

🎜 معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است ...

تصاویر مرتبط در گنجینهٔ گنجور

نسخهٔ چاپی و مصور رباعیات خیام - تصحیح فروغی، تصاویر محمد تجویدی، خط جواد شریفی - امیرکبیر - ۱۳۵۴ » تصویر 63

📷 پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی، 📖 راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور

حاشیه‌ها

تا به حال ۲۵ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 شما حاشیه بگذارید ...

فرهاد در ‫۱۰ سال و ۱۰ ماه قبل، دو شنبه ۱۵ آذر ۱۳۸۹، ساعت ۰۷:۰۲ نوشته:

"خورشید به گل نهفت می نتوانم". برای آنها که چون خیام اهل تفکرند، ترجمه آیه 86 سوره کهف را میاورم: "تـا به غروبگاه آفتاب رسید (در آنجا) احساس کرد که خورشید در چشمه (یا دریا) ی - تـیـره و گـل آلودی فرو می رود".
منبع: http://www.porsojoo.com/fa/node/12425

 

سکرات در ‫۱۰ سال و ۸ ماه قبل، سه شنبه ۲۸ دی ۱۳۸۹، ساعت ۲۳:۴۴ نوشته:

در باب آنچه فرهاد عزیز اشاره کرده ؛ خیام میخواهد به تناقض موجود در قرآن اشاره ای داشته باشد که زمین را مسطح بیان داشته که خورشید در مغرب به درون آب فرو میرود

 

علامت سوال در ‫۹ سال و ۱۱ ماه قبل، یک شنبه ۸ آبان ۱۳۹۰، ساعت ۲۲:۱۹ نوشته:

مثلا تو این دو بیتی که میگه گویند بهشت وحور وعین خواهد بود انجا می وشهد وانگبین خواهد بود گر ما می و معشوق گزیدیم چه باک چون عاقبت کار چنین خواهد بود داره این رو میگه که شما این همه به خودتون سختی میدید که به اینا برسید خوب ما همین الان به این چیزا رسیدیم پس دیگه لازم نیست که خودمون رو بیهوده عزیت کنیم

 

ناشناس در ‫۸ سال و ۱۲ ماه قبل، چهار شنبه ۵ مهر ۱۳۹۱، ساعت ۱۸:۱۳ نوشته:

اولا چنانکه در قرآن آمده ، این حس ، حسی کاملا شخصی برای ذو القرنین بوده (وَجَدَهَا تَغْرُب فی عَیْنٍ حَمِئَةٍ( احساس کرد که خورشید در ....)) و نه وحی خدا به او ومثلا گفته نشده : خداوند خورشید را در چشمه فرو برده است.
ثانیا : ؛ ما و دنیای امروز هم اگر بجای ذوالقرنین باشیم همان را دیده و درک میکنیم ونه چیز دیگری ، اگر کسی بگوید دیده های خود را تعریف کن شما حق ندارید علوم خود و قوانین کلی طبیعت را تعریف کنید بلکه امانت در این است که مشاهدات خود را عینا نقل کنید ، قرآن از قول ذو القرنین نقل میکند که خورشید در آن محل غروب کرده ؛ واژه "وجد" بمعنای "رای" بمعنای دیدن بکار میرود مثل "فوجد فیها رجلین" پس این تعبیر قرانی ، کاملا درست است چون قران باید از دیده های ذو القرنین خبر دهد و نه قوانین علمی که او باور دارد .
ثالثا: قطعا خود ذو القرنین هم میدانسته که خورشیدی که در مغرب درون دریا فرو میرود ، نمیتواند از مشرق در آید ، چرا که مغرب را ارتباطی با مشرق نیست پس خود او میدانسته که خورشید درون آن دریا غرق نشده و دوباره از مشرق در خواهد آمد پس حتی خود او هم اشتباه نکرده .در غیر اینصورت ، آیا بنظر شما او باور داشته که خورشید غرق شده و صبح فردا خورشیدی دیگر متولد خواهد شد و از مشرق به سوی محل نابودی خویش پیش خواهد رفت؟
رابعا : اتفاقا این آیه ، عکس نظر اسلامستیز را ثابت میکند چرا که انسان آن زمان به نجوم کپرنیکی باور داشته و گمان میکرده که زمین ثابت و خورشید از محل مشخصی طلوع و در مکان مشخصی غروب میکند ، ولی این آیه صراحتا مغرب و مشرق را نسبی میداند و بیان میکند که مغربی که ذوالقرنین در آن منطقه دیده با مغربی که او در غیر آن منطقه میبیند متفاوت بوده است واین بدین معناست که ما یک مغرب مشخص نداریم بلکه مغارب داریم واین مطلب در جاهای دیگری از قرآن نیز تائید شده هنگامی که فرمود : فَلَا أُقْسِمُ بِرَبِّ الْمَشَارِقِ وَالْمَغَارِبِ إِنَّا لَقَادِرُونَ
خامسا: اسلامستیزان در اینجا دچار سفسطه Accent (تکیه سخن) شده اند ؛مثلا جمله " در باز است" را میتوان به دو نحو خواند: در مرتبه اول ، تکیه سخن را بر روی "در" ببریم ومنظور این باشد که "در" باز است ونه "پنجره " و بار دیگر تکیه سخن را بر روی "باز" ببریم و بگوئیم در "باز" است ونه "بسته" ، تکیه سخن ذو القرنین دراینجا بر روی " عین حمئة " است ونه "غروب" بدین معنا که گزارش خداوند از مشخصات خاصی است که آن منقطه جغرافیائی داشته و اصولا کاری به مغرب و مشرق خورشید ندارد .
سادسا : زبان قران زبان فیزیک و شیمی و جغرافی و کیهان شناسی نیست که بخواهیم با فرمولهای خاص این علوم به اصطلاح مچ قران را بگیریم ، قران بجای آب از h2o استفاده نکرده و از فاصله میلیونها سال نوری کهکشانها وازe=mc2 سخن نگفته ، چرا که هدف هر کتاب ، درون مایه ان را نیز توجیه میکند ؛ ظاهر قرآن گرچه نسبت به بسیاری از مطالب معلوم نزد ما ساکت است (گرچه فی ام الکتاب هم مشخص باشد) ولی با زبان خاص خود که هیچ اشتباهی هم در آن دیده نمیشود به نحو کاملا بارزی راهگشای ما انسانهاست ؛ خداوند با قصه ذو القرنین نخواسته برای ما داستان سرائی کند تا سرگرم شویم بلکه اهداف متعالی در پی این قصه وجود دارد که شایسته است بجای تلاش بیهوده برای ایراد گرفتن از قرآن ، آن اهداف و رهنمودها را ، را نقشه راه خود قرار دهیم!

 

احمد در ‫۸ سال و ۹ ماه قبل، یک شنبه ۳ دی ۱۳۹۱، ساعت ۰۹:۵۸ نوشته:

منظور جناب علامت سوال از هیئت کوپرنیکی، هیئت بطلمیوسی بوده.
حالا از داستان ذوالقرنین چه نتیجه ای گرفته میشه؟ ای ذوالقرنین اگر میخواهی عذاب کن اگر میخواهی ببخش، همینطور بی دلیل و بی حساب.

 

فرهاد در ‫۷ سال و ۵ ماه قبل، یک شنبه ۳۱ فروردین ۱۳۹۳، ساعت ۱۹:۴۷ نوشته:

ناشناس، این رباعی خیام اشاره ای به آیه مذکور دارد. به این دلیل که خیام خود ستاره شناس و تقویم نویس است و اطلاعات زیادی در باره چگونگی وضع خورشید و ماه زمین دارد، و بعید نیست از خواندن آن آیه در قرآن که مبتنی بر افسانه های قدیمی است آشفته شده باشد و چنین رباعی نغزی گفته باشد که: من مانند قرآن نمیتوانم خورشید را زیر گل پنهان کنم!
در پاسخ به نکته های شما:
یکم و دوم: نادرست است. شما هرچه به سمت غرب بروید منظره غروب خورشید هیچ تغییری نمیکند که ذولقرنین توانسته باشد خورشید را ببیند که در دریاچه ای فرو میرود! این آیه ها باز نویسی ناشیانه ای از یک افسانه قدیمی یونانی است.
سوم: کسی نمیداند موجود افسانه ای ذولقرنین چه میدانسته یا نمیدانسته، و بحث هم بر سر این نیست.
چهارم: نادرست است. آیه 17 سوره الرحمن میگوید: رب المشرقین و المغربین (خدای دو مشرق و دو مغرب). آیه 9 سوره مزمل میگوید: رب المشرق و المغرب (خدای یک مغرب و یک مشرق)! موضع قرآن در باره مشرق و مغرب سرشار از تناقض است! و در کل "مشارق و مغارب" یا "مشرقین و مغربین" نادرست هستند زیرا تنها یک مغرب و یک مشرق وجود دارد و به همین دلیل در جهت یابی از آنها استفاده میشود. شما (یا قرآن) مشرق و مغرب را با چپ و راست که نسبی هستند اشتباه گرفته اید!
پنجم: گزارش خداوند نادرست و مبتنی بر افسانه است، و سفسطه ای در اینجا نبست، مگر اینکه از سوی شما باشد. هیچکس، از جمله ذوالقرنین نمیتوانسته خورشید را ببیند که در دریاچه ای فرو میرود!
ششم: ما انتظاری نداریم در کتابهای عهد عتیق حقایق علمی بیابیم. این شمایید که چنین ادعایی میکنید. ما تنها نادرستی این ادعاهای را روشن میکنیم. قرآن حتا در جایی که فرصتی میابد که حقیقتی علمی را آشکار کند، به بیراهه میرود. آیه 189 سوره بقره نمونه بارز آن است: یسئلونک عن الاهله ... "از تو درباره هلالهای ماه میپرسند. بگو برای نگاه داشتن زمان است و حج"!
نه تنها در باره هلالهای ماه توضیحی نمیدهد، بلکه آشکارا نادرست تیز میگوید. چون آنچه به کار نگاه داشتن زمان میخورد خورشید است و نه ماه :)

 

امیدوار در ‫۶ سال و ۱ ماه قبل، جمعه ۱۶ مرداد ۱۳۹۴، ساعت ۱۹:۵۱ نوشته:

میرم سر اصل مطلب
- حسن! پاشو آفتاب در اومده.
+ نه تو اشتباه میکنی . این آفتاب نیست که در اومده. این زمینه که چرخیده و الان توی موقعیتی قرار گرفته که نور خورشید به اینجا بتابه.
( به نظرتون اعتراض حسن به جاست؟!)
ضمنا درباره اهله هم باید عرض کنم که سال قمری رو هم در نظر بگیرید نه فقط سال خورشیدی رو!

 

بهرام مشهور در ‫۵ سال و ۹ ماه قبل، یک شنبه ۱ آذر ۱۳۹۴، ساعت ۱۴:۱۲ نوشته:

کاری با انواع تفاسیر و برداشتهای دینی و غیر دینی که از این رباعی بشود ندارم ، تنها از نظر دستور زبان پارسی معنای آن چنین می شود :
خورشید به گِل نهفت می نتوانم
یعنی خورشید به وسیله گِل یا به درون گِل نهفته می شود من نمی توانم بپذیرم
و اسرار زمانه گفت می نتوانم
یعنی من نمی توانم اسرار زمانه را بگویم
از بحر تفکرم برآورد خرد
یعنی خرد از بحر تفکر من ( یا از غور من در تفکر) فریاد برآورد ( که گویی خرد اصرار زیادی داشته که این را بجای سخن عادی با فریاد بگوید )
دُری که ز بیم سُفت می نتوانم
یعنی جواهری که با وحشت سُفته و پرداخته شود من نمی پذیرم

 

مهدی در ‫۵ سال و ۹ ماه قبل، شنبه ۷ آذر ۱۳۹۴، ساعت ۲۲:۱۰ نوشته:

چرا نظرات مارو درج نکردید؟ با تشکر

 

مهدی در ‫۵ سال و ۹ ماه قبل، دو شنبه ۹ آذر ۱۳۹۴، ساعت ۰۱:۲۶ نوشته:

با تشکر از همه اعضا می خواستم بگم حداقل فایده رباعیات خیام این است که ترس هایی را که عده ای...در ذهن ما کاشتند وجوانی و سرمایه عمر ما را هدر دادند و نگذاشتند دنیایی شاد و آباد داشته باشیم را هدر دادند، از بین میبرد.به نظر من یک عرفان ساده و زمینی در این رباعیات وجود دارد که باعث میشود هر کسی با هر میزان سواد و جایگاهی زندگی نسبتا خوبی داشته باشد، فقط افسوس من از این است که چرا دیر با این گنج آشنا شدم،همتونو دوست دارم.

 

فرهاد در ‫۵ سال و ۴ ماه قبل، چهار شنبه ۱۵ اردیبهشت ۱۳۹۵، ساعت ۰۳:۵۱ نوشته:

جناب امیدوار، اصل مطلب این است که قران می‌گوید "... به غروب گاه خورشید رسید". چیزی یا جایی به نام "غروب گاه خورشید" وجود ندارد، چه دریاچه گلالود باشد یا پشت کوه که اگر شما (به گفته قران) به سمت غرب بروید به آنجا برسید! و مسئله اینجا موقعیت نسبی‌ زمین و خورشید نیست که شما مثل آورده‌اید.
سال قمری را هم پیشتر با سال خورشیدی تنظیم می‌کرده‌اند چون دورهٔ تناوب گردش ماه به دور زمین مضرب صحیحی از سال خورشیدی نیست. این رسم را گمان کنم علی‌ ابن ابیطالب برانداخت و از آن‌ زمان ماه‌های قمری گاهی در تابستان می‌افتند و گاهی در زمستان! به هرصورت، تقویم قمری با این شکل به درد کشاورزی نمی‌خورد، به آن شکل قدیم هم (که در زمان نزول قران با تقویم خورشیدی تنظیم میشد) وابسته به تقویم خورشیدی بود.

 

سید محمد در ‫۵ سال و ۴ ماه قبل، چهار شنبه ۱۵ اردیبهشت ۱۳۹۵، ساعت ۰۴:۱۲ نوشته:

دوستان ، این رباعی را جور دیگری نیز می توان خواند :

خورشید به گل نهفتمی‌ ، نتوانم
و اسراز زمانه گفتمی‌ ، نتوانم
از بحر تفکرم برآورد خرد
دری که ز بیم سفتمی‌ ، نتوانم

 

گمنام در ‫۵ سال و ۴ ماه قبل، یک شنبه ۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۵، ساعت ۰۰:۵۸ نوشته:

فرهاد گرامی،
بیرونی در آثار الباقیه این اقدام را به حضرت رسول نسبت میدهد و نه به مولای متقیان .
و جایی خواندم که حضرت همچنین یکبار با وجود مخالفت سلمان فارسی، مانع گرده افشانی خرمابنان مدینه شده بودند( به بهانه دخالت در کار خدا ) و پس از آنکه آن سال خرمای کافی برداشت نکردند، به ناچار فرمودند به شیوه پدرانتان عمل کنید.

 

فرهاد در ‫۵ سال و ۴ ماه قبل، چهار شنبه ۲۹ اردیبهشت ۱۳۹۵، ساعت ۱۱:۵۴ نوشته:

جناب گمنام، سپاس از اینکه مطلبی را که در باره برانداختن تنظیم تقویم قمری نوشته بودم تصحیح کردید.
--
جناب بهرام مشهور، به نظر من معنی رباعی (با اندکی تفاوت نسبت به آنچه شما فرمودید) این است:
خورشید را نمیتوانم زیر گل پنهان کنم، اسرار زمانه را نمیتوانم بگویم. از جستجو در دریای تفکر، خرد برایم مرواریدی به ارمغان آورد، که آن مروارید را از ترس نمیتوانم سوراخ کنم (سفته کنم).
در اینجا مروارید "راز با ارزش" است و در سفتن کنایه از آشکار کردن آن راز است. خیام میگوید با غرق شدن در دریای تفکر به رازی پی برده است که از ترس نمیتواند آن راز را آشکار کند!

 

داود در ‫۵ سال قبل، سه شنبه ۲ شهریور ۱۳۹۵، ساعت ۲۱:۳۹ نوشته:

چرا در مصرع دوم، به جای اسرار، نوشته شده "اسراز"؟

 

علیرضا در ‫۳ سال و ۷ ماه قبل، جمعه ۲۹ دی ۱۳۹۶، ساعت ۰۱:۴۵ نوشته:

تعبیر آقا فرهاد صحیح هستش، مصراع چهارم در ادامه مصرع سوم به شکل یک واحد کلی باید معنی بشه

 

شاکر در ‫۳ سال و ۴ ماه قبل، چهار شنبه ۵ اردیبهشت ۱۳۹۷، ساعت ۰۵:۰۸ نوشته:

اطرافیان عمروعاص گفتن چند دقیقه اخر عمرش انگشت به دهان با چشم های قلمبه به گوشه ای خیره شده بود.نگاهی که نشان از حسرت و ترس و تعجب وپشیمان و افسوس را همه باهم داشت چرا ؟؟؟
جواب چرا همون زیرا ست
زیرا عمروعاص موقع مردن چیزی دید که در زنده بودن دائما دیده بود ولی نمیخواست قبول کند (حقیقت )
خیام هم میگه با تفکر من به اصل حقیقت رسیدم اما جرات گفتن ندارم
با تشکر از شما ..باید بگم ...بعد از 1439سال من بدون ترس میگویم
علی حق است و حق علی
یاعلی

 

آرمان تولایی در ‫۳ سال و ۲ ماه قبل، جمعه ۸ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۰۲:۲۳ نوشته:

خورشید به گل نهفت می‌نتوانم:
نمی توانم خورشید حقیقت را با گِل خرافات بپوشانم
و اسرار زمانه گفت می‌نتوانم:
اما از طرف دیگر چون واقعیت های هستی با اعتقادات مذهبی حاکم بر جامعه تناقض دارند ، نمی توانم واقعیت ها را برای مردم بازگو کنم و این واقعیت ها باید مانند یک راز نزد من باقی بمانند.
از بحر تفکرم برآورد خرد:
با تفکر کردن فراوان و به کمک عقل و خرد
دری که ز بیم سفت می‌نتوانم:
به گوهر گران بهای حقیقت رسیدم که متاسفانه به دلیل ترس از فشار های جامعه مذهبی ، نمی توانم آنگونه که شایسته است تفکراتم را ارائه کنم.

 

مارشال در ‫۳ سال قبل، سه شنبه ۲۷ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۰۷ نوشته:

آفرین به آقای تولایی

 

مهرداد پارسا در ‫۲ سال و ۸ ماه قبل، دو شنبه ۱۹ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۱۶:۳۷ نوشته:

مصرع اول که می گوید: «خورشید به گل نهفت می نتوانم» صرفا نوعی تلمیح ادبی است و شاعر با این تمثیل که یادآور یک آیه قرآن است می خواهد حقیقتی را که کشف کرده به خورشید تمثیل کند و بیان آن در قالب عبارات را به نهفتن آن در گل. در مصرع پایانی هم سفتن در به معنی بیان آن حقیقت در قالب چیدن عبارات کنار یکدیگر است. شعرا هم اشعار نغز خود را به سفتن یا نخ کردن مرواریدهایی در کنار هم تشبیه می کرده اند.
درباره مصرع اول و اینکه خیام از گفتن حقیقت خود ابا دارد رباعی:
هر راز که اندر دل دانا باشد
باید که نهفته‌تر ز عنقا باشد
کاندر صدف از نهفتگی گردد در
آن قطره که راز دل دریا باشد
می تواند گویا به نظر برسد. در اینباره خواندن حاشیه ای که بر این رباعی نوشته ام نیز خالی از لطف نیست.

 

احمد نیکو در ‫۱ سال و ۶ ماه قبل، جمعه ۱۸ بهمن ۱۳۹۸، ساعت ۲۲:۲۱ نوشته:

خورشید به گل نهفت می نتوانم
و اسراز زمانه گفت می نتوانم
اصطلاحی است که می گویند کشتی به گل نشست غرق شد و به زیر آب فرو رفت و ناپدید شد
آیا خورشید به گل فرو رفت و ناپدید شد، نه من قبول ندارم و نمی پذیرم.آیا غروب خورشید را می توان جزء اسرار زمانه دانست؟ نه
( دردایره اسرار کسی را ره نیست)
این پدیده قابل تحقیق و بررسی علمی می باشد
با توجه به آشنایی او به علم نجوم.
از بحر تفکرم بر آورد خرد
دری که ز بیم سفت می نتوانم
فعالیت های فکری وعلمی و تحقیقات مستمر دانشمندان چینی برای کشف سرم ویروس کورونا
یک نوع تحقیق (سفتن) می باشد. لذا بکار بردن کلمه سفت درمصرع اخر دال بر تحقیق وتفکر خیام روی علت طلوع وغروب خورشید می باشد. بکار بردن کلمات در یا گه ربا توجه به مصراع دوم از بیت اول این رباعی:
این بحر وجود آمده بیرئون ز نهفت
کس نیست که این کهر تحقیق بسفت
برای بیان یک پدیده علمی که از راه تحقیق می توان دست یافت بکار می رود. ترس خیام از تعصبات وخرافات حاکم بر مردم آن زمانمی باشد. بکار بردن می نتوان در مصراع آخر می گوید: من این تحقیق علمی که از روی تفکر و دانش و خرد بدست آمده قبول ندارم ( البته از ترس خرافات مردم) ولی این را مانند یک در گرانبها در خود نگه داشت.
هر راز که اندر دل دانا باشد
باید که نهفته‌تر ز عنقا باشد
کاندر صدف از نهفتگی گردد در
آن قطره که راز دل دریا باشد

 

احمد نیکو در ‫۱ سال و ۶ ماه قبل، دو شنبه ۲۱ بهمن ۱۳۹۸، ساعت ۱۸:۲۶ نوشته:

در متن حاشیه بالا چند اشتباه تایپی وجود دارد:
در سطر 11 : کورونا : کرونا
در سطر 13 : در یاگه ر : در یا گوهر
در سطر 14: بیرئون ز نهفت: بیرون ز نهفت
کهر تحقیق بسفت: گوهر تحقیق بسفت
در سطر 16 بعد از می توان کلمه "بدان" اضافه می شود.
در سطر 16 بعداز بکار می رود." بیم در مصراع آخر دال بر" اضافه می گردد.
سطر 17: زمانمی می باشد : زمان می باشد
سطر 17: می نتوان: می نتوانم

 

آریا در ‫۱ سال و ۳ ماه قبل، دو شنبه ۵ خرداد ۱۳۹۹، ساعت ۱۱:۱۳ نوشته:

از بطن شعر لذت ببرید...تفسیر های محجر و شخصی رو برای خودتون نگه دارید.

 

م.ط در ‫۱ سال و ۱ ماه قبل، دو شنبه ۹ تیر ۱۳۹۹، ساعت ۰۷:۵۸ نوشته:

بیم : خوف و به لفظ کشیدن و بردن و داشتن ، شکوه . شکوهندگی واندیشه ... / دهخدا
دلیل: ایا ز بیم زبانم نژند گشته و هاژ کجا شد آن همه دعوی کجا شد آن همه ژاژ./ لبیبی
شکوه تاج سلطانی که بیم جان در او درج است کلاهی دلکش است اما بترک سر نمی ارزد. / حافظ
از بلندای این گویش خیام برخیمه خرد بی تأمل نتوان گذشت/شایدچنین باشد
یارای استوای لفظ ونظم آوری گوهرناب آب خیزتفکررا ندارم آنچنانکه یارای پذیرش برخاستگی خورشید لائح برخیط اسود وابیض
چون درگل نهشته از سیاهی را ندارم/ سخن از طلوع است وییدایش و خیزشگاه اندیشه / که متأسفانه جای این مبحث « عَیْنٍ
حَمِئَةٍ  »وآبکی بودن فکر واثبات آن در این مختصر نمی گنجد. ودر خورشید بگل نشسته، مشاهده میسرنیست که سفتن در،
ودیرینگی زمکان ممکن گردد وآیه 86 کهف رابه نادرستی دراینجا مطرح شده/لذا قرآن نگفته :«کانت تغرب»آمده: «وجدها تغرب» و
و اگر از Mean Sea level Local از وسط دریا بساحل ،غروب وطلوع خورشد بویژه درقطبین ویا در مناطق حاره وحامیه بنگرید شاید
شما هم مشاهدهی ویژهای داشته باشید (عَیْنٍ حَمِئَةٍ = Black Sea ) در نظر بیننده در آبی که در اثر لجن، سیاه به نظر می‏آمد و یا در
آبی که روی آنرا لجن را پوشانده بود، غروب می‏کرد
بر تأکید وصحت سخن ، همانا شعر اوست:
این بحر وجود آمده بیرون ز نهفت کس نیست که این گوهر تحقیق بسفت
هر کس سخنی از سر سودا گفتند زآن روی که هست کس نمی‌داند گفت
از سر سودا چرا ؟

 

دانشجو در ‫۱ سال قبل، شنبه ۲۹ شهریور ۱۳۹۹، ساعت ۱۱:۳۷ نوشته:

نخست درود و سپاس می‌گویم و ستایش می‌کنم دست اندرکاران و سازندگان این سایت را و سپس آفرین می‌گویم به فرهاد و بهرام مشهور و دیگر بزرگوارانی که خردمندانه و با پشتوانه‌ی دانش و ادب سخن می‌گویند و سپس، چون فرهاد فرموده بود:« سال قمری را ... گمان کنم علی ابن ابیطالب برانداخت». می‌گویم که در تاریخ طبری 1277/1352 گفته شده است:« (پیامبر) گفت: «ای مردم! نسیی ء (پیش از آن، کسانی بودند که ماه‌های قمری را چنان تنظیم می‌کردند که، فصل‌ها، چون سال خورشیدی، همیشه در ماه‌های معین قرار می‌گرفت و نام این کار، را نسیئ بود) کردن زیادت کفر است که ماهی را به سالی حلال و به سال دیگر حرام کنند تا شمار محرمات خدا را کامل کنند و حرام خدا را حلال کنند و حلال خدا را حرام کنند. زمان به وضعی که روز خلق آسمانها و زمین داشت بگشت و شماره‌ی ماهها در پیش خدا و در کتاب خدا دوازده ماه است، چهار ماه حرام است، سه ماه پیاپی و رجب مضر که میان جمادی و شعبان است»

 

برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور ثبت نام کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.