نه به دستگاه شهنشهی، نه به خوبیت ضرری رسد
که ز ترک چشم ستمگرت، نگهی به خونجگری رسد
چه که هم تو زخمی و مرهمی، به وجود محتضرم همی،
چه خوش است زآمدنت دمی، خبری به محتضری رسد
صنما، مها، چه نکو بود، که محبت از دو طرف کشد
ز من آه بوالعجبی رود، ز تو پیک ناموری رسد
دل و جان و سر به طبق نهم، که نثار مقدمش آورم
ز قدوم قاصد محترم، ز تو گر به من خبری رسد
تو که شعله خوی و ستمگری، به دو رُخ، دو خرمن آذری
ز چه غم خوری، که به خرمنی، ز نگاه تو شرری رسد
بشنو ز افسر مبتلا، برسان سلام و نیاز ما
به مقیم درگهش ای صبا، گذرت اگر سحری رسد
به خدنگ غمزهات ای جوان، همه جان و تن سپرم از آن
که به پیکر من خسته جان، نه به سینه دگری رسد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشقی در حال جان دادن از معشوق ستمگر میخواهد که نگاهی یا خبری به او برساند، زیرا این کار از شکوه زیبایی او چیزی کم نمیکند. شاعر آرزوی محبت دوطرفه دارد و وعده میدهد جان و سرش را نثار قاصد معشوق کند. در پایان از باد صبا میخواهد پیامش را به درگاه یار ببرد و از سر غیرت، تن خود را سپر تیر غمزهٔ معشوق میکند تا آن تیر به دیگری نرسد.
هوش مصنوعی: اگر از چشم ترک و ستمگر تو نگاهی به عاشق دلخونی برسد، نه به شکوه پادشاهی حسن تو زیانی میرسد و نه از زیباییات چیزی کم میشود.
هوش مصنوعی: تو برای وجود من که در حال جان دادنم هم زخمی و هم مرهم. چه خوش است که لحظهای خبر آمدنت به این محتضر برسد.
هوش مصنوعی: ای بت و ای ماه، چه خوب است که محبت دوطرفه باشد؛ از من آهی شگفت به سوی تو برود و از تو پیکی سرشناس به سوی من بیاید.
هوش مصنوعی: اگر از تو خبری به من برسد، دل و جان و سرم را در طبق میگذارم تا به پای آن قاصد گرامی نثار کنم.
هوش مصنوعی: تو که آتشخو و ستمگری و دو گونهات مانند دو خرمن آتش است، چرا غم بخوری که از نگاهت شرارهای به خرمن هستی کسی بیفتد و آن را بسوزاند؟
هوش مصنوعی: ای باد صبا، سخن افسر گرفتار را بشنو و اگر سحرگاهی گذرت به آنجا افتاد، سلام و نیاز ما را به کسی که در درگاه یار مقیم است برسان.
هوش مصنوعی: ای جوان، همهٔ جان و تنم را سپر تیر غمزهات میکنم تا آن تیر فقط به پیکر خستهٔ من بخورد و به سینهٔ کس دیگری نرسد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چه خجسته صبحدمی کزان گل نورسم خبری رسد
ز شمیم جعد معنبرش به مشام جان اثری رسد
نزنم دمی به هوای او که مرا ز خوان عطای او
نه حوالهٔ المی شود نه نوالهٔ جگری رسد
به زلال وصل خود از دلم بنشان حرارت شوق را
[...]
خنک آن نسیم بشارتی که ز غایب از نظری رسد
پس از انتظاری و مدتی خبری به بیخبری رسد
شب محنتم نشده سحر مگر آفتاب جهان سپر
بدر آید از طرفی دگر که شب مرا سحری رسد
نبود در آتش عشق او حذر از زبانه دوزخم
[...]
همه راست زین چمن آرزو، که به کام دل ثمری رسد
من و پرفشانی حسرتی، که ز نامه گل به سری رسد
چقدر ز منت قاصدان، بگدازدم دل ناتوان
به بر تو نامهبر خودم، اگرم چو رنگ پری رسد
نگهی نکرده ز خود سفر، ز کمال خود چه برد اثر
[...]
من و پاس تیر جفای او که مباد بر جگری رسد
که ز غیرتم کشد آن ستم که ز دوست بر دگری رسد
طلبی نگین وصال او به کف اینقدر ز چه مدعی
گهری چنین نه سزا بود که به چون تو بدگهری رسد
همه بلبلان و سرود خوش من و نالهای که درین چمن
[...]
به مسافران دیار غم اگر از وطن خبری رسد
بود آنچنان که حیات جان، به مریض محتضری رسد
همه شب دو دست دعای من، سوی آسمان که ز لطف حق
مگر این شبان فراق راه ز پی دعا سحری رسد
نه ز یار پیک بشارتی نه به عهد وصل اشارتی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.