فزون از صبر ایّوبست تاب محنت دوری
که رنجوری نباشد آنچنان مشکل که مهجوری
چنان بی روی تو دست و دلم از کار خود مانده
که ساغر در کفم لبریز و من مُردم ز مخموری
ز گوش این نکتهٔ پیرِ مُغان بیرون نخواهد شد
که مستی خاکساری آوَرَد، پرهیز مغروری
ز چشمِ اعتبارِ خلق چون پنهان شوی دانی
که باشد مستی و رسواییِ ما عین مستوری
تو همچون شعلهٔ سرکش زِ هر آلایشی پاکی
ز ما گردی به دامانِ تو ننشیند مگر دوری
نصیب ما نشد یک بار دیدار تو را دیدن
به خوابت هم نمیبینم، زهی کوری زهی کوری
چنان عالم به بندِ اعتبارِ ظاهر افتاده
که پروانه نسوزد گر نباشد شمعِ کافوری
نگویی بیاثر دیگر کلیم این اشکریزی را
ز بختم گریه آخر هم سیاهی بُرد و هم شوری



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از رنج جدایی میگوید که از بیماری ایوب سختتر است و او را چنان ناتوان کرده که از جام پر هم بهره نمیبرد و یار را حتی در خواب نمیبیند. در میانهٔ غزل مستی و رسوایی را برتر از پرهیزِ غرورآور میشمارد و دلبستگی مردم به ظاهر را نکوهش میکند. در پایان به خود دلداری میدهد که گریه بیاثر نبوده و سیهبختی و شوربختی او را شسته است.
هوش مصنوعی: تحمل رنج دوری از یار بیش از صبر ایوب پیامبر لازم دارد؛ زیرا بیماری به سختی دوری و جدایی نیست. اشاره است به ایوب که بر بیماری صبر کرد.
هوش مصنوعی: بی دیدن روی تو دست و دلم چنان از کار افتاده که جام پر از شراب در دستم است و من از خماری میمیرم، چون توان نوشیدن ندارم.
هوش مصنوعی: این سخن پیر مغان هرگز از گوشم بیرون نمیرود که مستی فروتنی میآورد و پرهیزگاری غرور و خودبینی.
هوش مصنوعی: هرگاه از چشم مردم و از بند آبرو و اعتبار نزد آنان پنهان شوی، درمییابی که مستی و رسوایی ما در حقیقت همان پردهپوشی و پاکدامنی است.
هوش مصنوعی: تو مانند شعلهٔ سرکش از هر آلودگی پاکی و هیچ گردی از ما بر دامن تو نمینشیند؛ تنها چیزی که از ما به تو میرسد دوری است، یعنی ما هرگز به تو نمیرسیم.
هوش مصنوعی: حتی یک بار هم دیدار تو نصیب ما نشد؛ تو را در خواب هم نمیبینم. شگفتا از این کوری و بیبهرگی!
هوش مصنوعی: مردم جهان چنان گرفتار ظاهر و جلوهاند که حتی پروانه هم اگر شمع، شمع گرانبهای کافوری نباشد، خود را بر آن نمیسوزاند.
هوش مصنوعی: ای کلیم، دیگر این اشک ریختن را بیاثر مگو؛ گریه سرانجام هم سیاهی و هم شوری را از بختم شست، یعنی سیهبختی و شوربختیام را از میان برد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
خداوندا همی دانم که چیزی نیست در دستت
گرم چیزی ندادستی بدین تقصیر معذوری
ولیکن گر کسی پرسد چه دادستت روا داری
که گویم عشوه اول روز و آخر روز دستوری
مرا گوید: « بیا، بوری، که من باغم تو زنبوری
که تا خونت عسل گردد، که تا مومت شود نوری
ز زنبوران باغ جان ، جهان پر شهد و شمع آمد
ز شمع و شهد نگریزی، اگر تو اهل این سوری
مخور از باغ بیگانه، که فاسد گردد آن شهدت
[...]
به ناموس آتش اندر زن بیار آن آبِ انگوری
که ناممکن بود مستی نهان کردن به مستوری
عسل گر چاشنی کردی حسودم تلخ کی گفتی
که در من میکشد هر دم زبان چون نیشِ زنبوری
بیا ای ساقی و بر نه به دستم تا به سر جامی
[...]
نصیحت میکند هر دم مرا زاهد به مستوری
برو ناصح تو حال من نمیدانی و معذوری
خیال چشم مستش را اگر در خواب خوش بینی
عجب دارم که برداری سر از مستی و مستوری
بدین صورت که من در خواب مستیام عجب باشد
[...]
شب عیدست و ما عاشق، چه گویم قصه دوری؟
به صد دفتر نشاید داد شرح درد مهجوری
تو خدمت میکنی حق را، برای «جنت الماوی »
برو، جان عزیز من، نهای عاشق، که مزدوری
ز حق عمدا جدا گشتی، به باطل آشنا گشتی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.