پی بخلوتگه قرب از بسکه شبها برده ایم
صبح چون سر زد بسامان شمع، ما دلمرده ایم
نیست نفس دون امانت دار یک جو اعتبار
حق بدست ماست گر چیزی بخود نسپرده ایم
گر بها می داد ما را قدر ما هم می شناخت
در کف ایام کالای بیغما برده ایم
باده دردآمیز گردد شیشه چون بر هم خورد
گردش افلاک تا برجاست ما آزرده ایم
گلبن ایام را ما آشیان بلبلیم
عالم از سر سبز گردد ما همان پژمرده ایم
یادگار دودمان پردلی مائیم و شمع
سر بتاراج فنا رفته است و پا افشرده ایم
باده بر لب یار در بر می رسد ما را کلیم
چون صراحی گر دماغ خود ببالا برده ایم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از افسردگی و ناکامی خود در روزگار سخن میگوید و آن را با تصویرهای شمع صبحگاهی، شیشهٔ لرزان باده و آشیانهٔ خشک بلبل نشان میدهد. از بیاعتمادی به نفس و قدرناشناسی روزگار مینالد، ولی خود را مانند شمع پایدار و دلیر میداند. در بیت پایانی میگوید که با سربلندی و گردنفرازی، همچون صراحی، به باده و وصال یار میتوان رسید.
هوش مصنوعی: از بس که شبها به خلوتگاه نزدیکی محبوب راه یافتهایم، چون صبح برآید مانند شمعِ صبحگاهی خاموش و افسردهایم. شادابی ما در شب وصل است و روز برای ما مرگ دل است.
هوش مصنوعی: نفسِ پست حتی به اندازهٔ یک جو امانتدار و قابل اعتماد نیست. پس حق با ماست که چیزی به خودمان (به نفس خود) نسپردهایم.
هوش مصنوعی: اگر روزگار برای ما بهایی میپرداخت، قدر ما را هم میشناخت. ما کالایی هستیم که به دست روزگار به یغما و تاراج رفته است، یعنی بیبها از دست رفتهایم.
هوش مصنوعی: چون شیشه تکان بخورد، باده با درد و تهنشین آمیخته و تیره میشود. ما نیز تا گردش آسمان برقرار است، آزرده و مکدّریم.
هوش مصنوعی: ما مانند آشیانهٔ بلبل بر بوتهٔ گل روزگاریم؛ همانطور که آشیانه از خار و خاشاک خشک است، اگر جهان از نو سرسبز شود ما همچنان پژمرده میمانیم.
هوش مصنوعی: یادگار خاندان دلیری تنها ما و شمع هستیم؛ سرمان به تاراج نابودی رفته است ولی همچنان پا فشرده و پایدار ماندهایم، چنان که شمع سرش میسوزد و بر پای خود ایستاده است.
هوش مصنوعی: ای کلیم، اگر مانند صراحی سر و گردن خود را بالا بگیریم و غرور ورزیم، باده بر لب و یار در آغوش به ما میرسد؛ صراحیِ گردنفراز همواره بر لب یار و در کنار اوست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای بسا شب کز برای دیدن دیدار تو
از سگ کوی تو بر سر زخم سیلی خوردهایم
عشق ما پرتو ندارد ما چراغ مردهایم
گرم کن هنگامهٔ دیگر که ما افسردهایم
گر همه مرهم شوی ما را نباشی سودمند
کز تو پر آزردگی داریم و بس آزردهایم
لخت لخت است این جگر چون خود نباشد لخت لخت؟
[...]
ما و مجنون در حقیقت ناله یک پرده ایم
از عدم ما تحفه درد عشق را آورده ایم
در کنار دایه ما خود را به غم پرورده ایم
از ازل ما تلخ کامان خو به تلخی کرده ایم
این همه از بیحسی ما بود کافسردهایم
مردگانِ زنده بلکه زندگانِ مردهایم
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.