غم مسکن و فکر مأوا ندارم
عجب نیست گر در دلی جا ندارم
درین بحر از خجلت تنگ ظرفی
حبابم که چشمی ببالا ندارم
شکفته رخ از فقر همچون سرابم
ترشروئی ابر و دریا ندارم
خرد چیست از فکر دنیا گذشتن
نگوئی که من عقل دنیا ندارم
چرا در غم ماست پیوسته زلفت
در آن کوچه من خانه تنها ندارم
جنونم دل از سنگ طفلان فکندست
ز شرمندگی روی صحرا ندارم
گدای در دلبرانم چو شانه
بجای دگر دست گیرا ندارم
بآئینه زانوی خویش گاهی
سری می کشم روی درها ندارم
نخواهد رسیدن بمقصود دستم
اگر آبله در ته پا ندارم
کلیم از سر آرزوها گذشتم
گواهم که بر بخت دعوا ندارم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از وارستگی و بینیازی خود میگوید. او نه در فکر خانه و پناه است، نه چشم طمع به بالا دارد و نه در دیگران را میزند. فقر را با گشادهرویی پذیرفته و خرد را در گذشتن از دنیا میداند. در پایان تأکید میکند که رسیدن به مقصود رنج میخواهد و چون از آرزوها گذشته، گلایهای از بخت ندارد.
هوش مصنوعی: من نه غم خانه دارم و نه در فکر پناهگاهی هستم. پس شگفت نیست که در هیچ دلی هم جایی ندارم.
هوش مصنوعی: در این دریای هستی مانند حبابم که از شرمِ کمظرفی و کوچکی خود، چشم به بالا نمیدوزد. یعنی از روی شرم، چشم طمع به بالاتر از خود ندارم.
هوش مصنوعی: مانند سراب که آبی ندارد اما درخشان است، من نیز در فقر گشادهرو و خندانم. ترشرویی ابر تیره و دریای شور را که نشانهٔ توانگران پرمایه است، ندارم.
هوش مصنوعی: خرد یعنی دل کندن از اندیشهٔ دنیا. پس اگر به دنیا نمیاندیشم، نگو که عقل دنیاداری ندارم؛ این خود عین خرد است.
هوش مصنوعی: ای یار، چرا زلفت همیشه گرفتار و درگیر من است؟ در آن کوچهٔ زلف تنها من خانه ندارم و عاشقان بسیار دیگری هم آنجا ساکناند.
هوش مصنوعی: جنون من چنان سست شده که دیگر شوقی به سنگ خوردن از کودکان ندارد. از این شرمندگی، روی بازگشت به صحرا را که جای دیوانگان است ندارم.
هوش مصنوعی: مانند شانه، تنها گدای درِ زیبارویانم. دندانههای شانه دستانی است که فقط زلف را میگیرد؛ من هم جز آنجا به جای دیگری دست دراز نمیکنم.
هوش مصنوعی: گاهی سر بر زانوی خود میگذارم که برایم چون آینه است و در خود فرو میروم. اما روی آن را ندارم که به درِ خانهٔ دیگران بروم.
هوش مصنوعی: تا کف پایم از رنج راه تاول نزند، دستم به مقصود نخواهد رسید. یعنی رسیدن به مراد بیرنج و کوشش ممکن نیست.
هوش مصنوعی: ای کلیم، من از همهٔ آرزوها گذشتهام. گواه این سخن آن است که با بخت خود هیچ ستیز و گلایهای ندارم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
شکایت ازین باغ بیجا ندارم
که گل بر سر و خار در پا ندارم
وداعم کنید از عزیزان که چون سیل
سر بازگشتن ز صحرا ندارم
مرا هست از آسمان چشم ریزش
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.