ما که دل در فکر دنیای خراب افکنده ایم
گوهر یکدانه ای را در خلاب افکنده ایم
مغز خورشید از شمیم عشق باشد عطسه ریز
تا بر این اخگر ز لخت دل کباب افکنده ایم
در طریق جستجو از گرمی رفتار خویش
آتش شوقی در آغوش شتاب افکنده ایم
سادگی بین کز پی تحصیل آرام و قرار
خویش را در موج خیز اضطراب افکنده ایم
شاهد دیدار از آیینهٔ ما رو نتافت
تا به رخ از پردهٔ حیرت نقاب افکنده ایم
در هوای گرم سیر عشق امشب ما و یار
جامه خواب از پرنیان ماهتاب افکنده ایم
خویش را جویا به رنگ نقش پای زایران
بر در دولت سرای بوتراب افکنده ایم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از دلبستن به دنیای فانی پشیمان است و آن را هدر دادن گوهری گرانبها در لجن میداند. سپس از سوز عشق، شتاب در جستوجو، نادانیِ جستن آرامش در دل اضطراب و حیرتی که راه دیدار محبوب را میگشاید سخن میگوید. پس از تصویر شبی مهتابی با یار، در بیت پایانی با آوردن تخلص خود، خاکسارانه به آستان علی بن ابیطالب پناه میبرد.
هوش مصنوعی: ما که دل خود را به اندیشهٔ دنیای ویران و بیارزش سپردهایم، در حقیقت گوهری بیهمتا را در گل و لجن انداختهایم.
هوش مصنوعی: از وقتی پارههای دلمان را بر این آتش عشق کباب کردهایم، بوی تند عشق چنان پراکنده شده که مغز خورشید هم از آن به عطسه افتاده است.
هوش مصنوعی: در راه جستوجوی محبوب، از گرمی و تندی رفتارمان، آتش اشتیاق را در آغوش شتاب نهادهایم؛ یعنی شوق ما شتابمان را دوچندان کرده است.
هوش مصنوعی: سادگی و نادانی ما را ببین که برای به دست آوردن آرامش و قرار، خود را در میان موجهای پرتلاطم بیقراری انداختهایم.
هوش مصنوعی: از وقتی پردهٔ حیرت را چون نقاب بر چهرهٔ خود افکندهایم، زیبای دیدار از آینهٔ دل ما روی برنگردانده است؛ یعنی حیرت و بیخودی سبب شد که جمال محبوب در دل ما جلوه کند.
هوش مصنوعی: امشب در هوای گرم سیر و گشت عاشقانه، من و یار بستر خواب خود را از حریر مهتاب گستردهایم و زیر نور ماه آرمیدهایم.
هوش مصنوعی: ای جویا، ما خود را مانند نقش پای زائران بر درگاه خانهٔ پرشکوه علی (ابوتراب) انداختهایم و به خاک آستان او پناه بردهایم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ما امید از طاعت و چشم از ثواب افکندهایم
سایهٔ سیمرغ همت بر خراب افکندهایم
گر به طوفان میسپارد یا به ساحل میبرد
دل به دریا و سپر بر روی آب افکندهایم
محتسب گر فاسقان را نهی منکر میکند
[...]
کشتی ما کو که ما زورق در آب افکنده ایم
در خرابات مغان خون را خراب افکنده ایم
جام می را مطلع خورشید تابان کرده ایم
وز حرارت تاب دل در آفتاب افکنده ایم
با جوانان بر در میخانه مست افتاده ایم
[...]
بس که ما از روی رسوایی نقاب افکندهایم
عشق رسوا را هم از خود در حجاب افکندهایم
تا فکنده طرح صلح آن جنگجو با ما هنوز
یاز دهشت خویش را در اضطراب افکندهایم
ز آتش دل دوزخی داریم کز اندیشهاش
[...]
ما قلم در آتش و دفتر در آب افکندهایم
هرچه با آن خواهشی هست از حساب افکندهایم
شب که در مستی سراغ کلبهٔ ما کردهای
جای غم شادی، برون از اضطراب افکندهایم
کوی جان معمورتر داریم، از بازار دل
[...]
ای که گویی ما به زهد از خود حجاب افکندهایم
رو که ما سجاده تقوی بر آب افکندهایم
مردمان دیده را ما در شب آسودگی
بسترِ خارِ مغیلان وقت خواب افکندهایم
بهر خونِ ما خدا را دل مرنجان غمزه را
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.