بی تو از بس گرد غم بر چهرهٔ دل داشتیم
در کنار اشک حسرت مهرهٔ گل داشتیم
چون ز خود رفتیم در راه طلب همچون حباب
گام اول پای در دامان منزل داشتیم
یاد ایامی که چون از کوی جانان می شدیم
چشم بر در، پای در گل، دست بر دل داشتیم
یک نفس دل بر ما غافل از دنیا نبود
این فلاطون را عبث در فکر باطل داشتیم
از خیال ابرو و رخسار او شب تا سحر
سیر ماه نو به روی بدر کامل داشتیم
سالها در کویش از زاینده رود چشم تر
همچو سرو جویباری پای در گل داشتیم
با لب هر زخم جویا ما شهادت کشتگان
خندهٔ قهقه به ضرب دست قاتل داشتیم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل یادی است از روزگار عاشقی و دوری از معشوق: اشک آمیخته با گرد غم، ماندن پایدرگل بر در کوی او و تماشای ابرو و رخسارش در خیال تا سحر. شاعر در میانه از فنای خود در راه طلب میگوید که مانند حباب در همان گام اول به مقصد میرسد، و نیز از دلی که هرگز از دنیا غافل نبود. در پایان خود را شهید عشقی میخواند که زخمهایش در برابر ضربهٔ قاتل، یعنی معشوق، به قهقهه میخندد.
هوش مصنوعی: در دوری تو آنقدر گرد غم بر چهرهٔ دلمان نشسته بود که این گرد با اشک حسرت درآمیخت و در کنار اشکها گویی مهرههایی از گل ساخته بودیم.
هوش مصنوعی: چون در راه طلب مانند حباب از خود گذشتیم و خود را فانی کردیم، در همان گام نخست به منزل رسیدیم؛ همانطور که حباب با ترکیدن بیدرنگ به دریا میپیوندد.
هوش مصنوعی: یاد روزهایی به خیر که هنگام رفتن از کوی معشوق، چشممان به در او مانده بود، پایمان گویی در گل فرو رفته بود و نمیتوانستیم برویم، و از غصه دست بر دل داشتیم.
هوش مصنوعی: دل ما حتی یک لحظه از دنیا غافل نبود؛ پس بیهوده این دل را که چون افلاطون دانا میپنداشتیم، به اندیشههای باطل مشغول نگه داشتیم.
هوش مصنوعی: از خیال ابروی هلالی و چهرهٔ ماهمانند او، از شب تا سحر گویی تماشای ماه نو را بر روی ماه تمام میکردیم.
هوش مصنوعی: سالها در کوی او از اشکی که چون زایندهرود از چشممان روان بود، مانند سروی که کنار جوی روییده، پایمان در گل مانده بود و از آنجا جدا نمیشدیم.
هوش مصنوعی: ای جویا، ما کشتگانِ شهید عشق، با دهانِ هر زخم، از ضربهٔ دست قاتل قهقهه میزدیم؛ یعنی زخمهای گشوده مانند لبی خندان بود و از کشته شدن به دست معشوق شادمان بودیم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
یاد ایامی که دامی همچو بلبل داشتیم
گاه با گل دستبازی، گه به سنبل داشتیم
با جهان سودای ما نازکدلان صورت نبست
او چو آتش خار و خس میجست و ما گل داشتیم
عالم مستیست ساقی، دور ما را مگذران
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.