خاکساری را چو نقش پای تا دل بسته ایم
خویش را چون جاده بر دامان منزل بسته ایم
حسنش از طفلی نمک پرورد شور عشق ماست
ما بجای مهره بر گهواره اش دل بسته ایم
شهد ناب از دیده می ریزد سرشک ما به خاک
تا دل خود را به آن شیرین شمایل بسته ایم
تا توان روز جزا با این نشانش یافتن
ما ز خون خود حنا ز دست قاتل بسته ایم
زور وحشت الفت ما را ز کویش نگسلد
دل به تار زلف آن مشکین سلاسل بسته ایم
در حقیقت غنچهٔ گلزار نومیدی بود
اینکه بر نخل حیات خویشتن دل بسته ایم
در پناه دردمندی از حوادث ایمنیم
ما که بر بازوی خود طومار از دل بسته ایم
خامشی مفتاح قفل بستهٔ دلها بود
ما لب خود را برای حل مشکل بسته ایم
حرز ما جویا دل پرمهر شاه اولیاست
رشتهٔ جان را از آن با این حمایل بسته ایم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با ردیف «بستهایم» دربارهٔ دل بستن و پیوند عاشق است: دل بستن به خاکساری، به گهوارهٔ معشوق، به زلف او و حتی حنا بستن بر دست قاتل با خون خود. شاعر در میانه، دل بستن به زندگی را مایهٔ ناامیدی میشمارد و دردمندی و خاموشی را پناه و کلید گشایش میداند. در بیت پایانی، مهر حضرت علی را تعویذ جان خود معرفی میکند.
هوش مصنوعی: از وقتی که مانند جای پا به فروتنی و خاکساری دل بستهایم، خود را مانند راه به دامن منزل پیوند دادهایم. یعنی افتادگی ما را به مقصد رسانده است.
هوش مصنوعی: زیبایی او از کودکی با نمکِ شور و شیدایی عشق ما پرورده شده است. ما به جای مهرهای که برای دفع چشمزخم به گهواره میآویزند، دل خود را به گهوارهٔ او بستهایم.
هوش مصنوعی: از زمانی که دل به آن یار شیرینچهره بستهایم، اشکی که از چشم ما بر خاک میریزد، همچون عسل ناب شیرین است.
هوش مصنوعی: با خون خود بر دست قاتلمان حنا بستهایم تا روز قیامت بتوانیم او را با این نشانه پیدا کنیم و دادخواهی کنیم.
هوش مصنوعی: نیروی رمیدگی و دیوانگی، پیوند ما را از کوی او نمیگسلد، زیرا دل خود را به رشتههای زلف آن یار که گیسوانش چون زنجیرهای مشکین است بستهایم.
هوش مصنوعی: اینکه به درخت زندگی خود دل بستهایم، در حقیقت غنچهای از باغ ناامیدی است. یعنی امید بستن به زندگی جز ناامیدی باری نمیدهد.
هوش مصنوعی: ما که از دلِ خود طوماری مانند تعویذ بر بازو بستهایم، در پناه دردمندی از پیشامدهای بد در امانیم.
هوش مصنوعی: خاموشی کلید قفل دلهای بسته است. از این رو ما برای گشودن مشکل، لب از سخن بستهایم.
هوش مصنوعی: ای جویا، تعویذ و پناه ما دلی پر از مهر شاه اولیا، یعنی حضرت علی، است. به همین سبب رشتهٔ جان خود را به این حمایل بستهایم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.