ای که گویی ما به زهد از خود حجاب افکندهایم
رو که ما سجاده تقوی بر آب افکندهایم
مردمان دیده را ما در شب آسودگی
بسترِ خارِ مغیلان وقت خواب افکندهایم
بهر خونِ ما خدا را دل مرنجان غمزه را
ما کتان زندگی در ماهتاب افکندهایم
ساغر تو باد پر می ما به جام آفتاب
جای می از شیشه دل خون ناب افکندهایم
ز آتش دوزخ نگردد خشک و ما از سادگی
رخت خونآلود خود در آفتاب افکندهایم
این خسیسان محرم عشاق صافیدل نیند
درپذیر اشراق اگر بر رخ نقاب افکندهایم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در پاسخ به کسی که او را به زهد و خودپوشی متهم میکند، میگوید پارسایی ظاهری را کنار گذاشته و گرفتار عشق و خون دل است. سپس با تصویرهایی چون بستر خار مغیلان، کتان در مهتاب و جامهٔ خونآلودی که آتش دوزخ هم خشکش نمیکند، بیخوابی و فرسودگی عمر و اندوه پایانناپذیر خود را نشان میدهد. در پایان روشن میکند که نقابش از زهد نیست، بلکه برای پنهان کردن راز عاشقان از فرومایگان نامحرم است.
هوش مصنوعی: ای کسی که میگویی ما با زهد و پارسایی میان خود و حقیقت پرده کشیدهایم، برو؛ ما سجادهٔ پرهیزگاری را به آب انداخته و کنار گذاشتهایم. یعنی زهد ظاهری را رها کردهایم و دیگر حجاب ما نیست.
هوش مصنوعی: در شبی که هنگام آسودن است، ما برای مردمک چشم خود بهجای بستر نرم، بستری از خار مغیلان گستردهایم. یعنی از غم عشق خواب به چشم ما نمیآید.
هوش مصنوعی: تو را به خدا، برای ریختن خون ما غمزه و نگاهت را به زحمت مینداز؛ ما خود کتان زندگیمان را در مهتاب نهادهایم. بنا بر باور قدیم کتان در مهتاب میپوسد و پاره میشود؛ پس عمر ما خودبهخود رو به نابودی است و نیازی به کشتن نیست.
هوش مصنوعی: جام تو همیشه پر از شراب باشد؛ اما ما در جام آفتاب، بهجای شراب، از شیشهٔ دل خون خالص ریختهایم. یعنی بادهٔ ما خون دل است.
هوش مصنوعی: جامهٔ خونآلود ما چنان تر است که حتی آتش دوزخ آن را خشک نمیکند، و ما از سادهدلی آن را برای خشک شدن در آفتاب پهن کردهایم. یعنی اندوه و آلودگی ما با هیچ چارهای پاک و خشک نمیشود.
هوش مصنوعی: این فرومایگان رازدار عاشقان پاکدل نیستند؛ ای اشراق، اگر بر چهره نقاب زدهایم، این را بپذیر و عذر ما را قبول کن. پوشیدگی ما برای پنهان ماندن از نامحرمان است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ما امید از طاعت و چشم از ثواب افکندهایم
سایهٔ سیمرغ همت بر خراب افکندهایم
گر به طوفان میسپارد یا به ساحل میبرد
دل به دریا و سپر بر روی آب افکندهایم
محتسب گر فاسقان را نهی منکر میکند
[...]
کشتی ما کو که ما زورق در آب افکنده ایم
در خرابات مغان خون را خراب افکنده ایم
جام می را مطلع خورشید تابان کرده ایم
وز حرارت تاب دل در آفتاب افکنده ایم
با جوانان بر در میخانه مست افتاده ایم
[...]
بس که ما از روی رسوایی نقاب افکندهایم
عشق رسوا را هم از خود در حجاب افکندهایم
تا فکنده طرح صلح آن جنگجو با ما هنوز
یاز دهشت خویش را در اضطراب افکندهایم
ز آتش دل دوزخی داریم کز اندیشهاش
[...]
ما قلم در آتش و دفتر در آب افکندهایم
هرچه با آن خواهشی هست از حساب افکندهایم
شب که در مستی سراغ کلبهٔ ما کردهای
جای غم شادی، برون از اضطراب افکندهایم
کوی جان معمورتر داریم، از بازار دل
[...]
باز در دل شعلههای آفتاب افکندهایم
طرح آبادی درین دیر خراب افکندهایم
زوربازوی طلب بین کاندرین نخجیرگاه
بارها خقاش را بر آفتاب افکندهایم
جلوه حسرت دل از ما برد ورنه صد سحر
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.