بتی که برده دلم زلف عنبر بویش
نشسته نکهت سنبل چو گرد بر مویش
چرا دلم نکشد ناز چشم دلجویش
که ناوک مژهٔ او بود ترازویش
کسی بود به جهان دوربین که پیش نظر
نهاد عینک از آیینه های زانویش
به شیشهٔ خانهٔ افلاک رخنه اندازد
چنین به خویش ببالد هواگر از بویش
شدیم خاک نشین دری که صد خورشید
ز پا فتاده تر از نقش پاست بر کویش
خوی حجاب ز رخ انجم انجم افشاند
چو آفتاب شود چهرهٔ با گل رویش
تو خال گوشهٔ ابرو مگو که مبتذل است
بگوی جویا زاغ کمان ابرویش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در وصف زیبایی معشوق است: زلف خوشبوی او، ناز چشم و تیر مژهاش، بوی خوشی که هوا را مغرور میکند، کوی او که خورشیدها در آن خوارند و چهرهای که خورشید را از شرم به عرق میاندازد. در میانهٔ وصف، شاعر دوراندیش واقعی را کسی میداند که سر بر زانوی تفکر بگذارد. در بیت پایانی، جویا تعبیر کهنهٔ «خال» را کنار میگذارد و خال کنار ابرو را زاغِ کمانِ ابرو مینامد.
هوش مصنوعی: معشوقی زیبا با زلف خوشبوی چون عنبر دلم را برده است. بوی خوش سنبل در برابر موی او تنها مانند گردی است که بر آن نشسته باشد.
هوش مصنوعی: چرا دلم ناز چشم دلربای او را تحمل نکند، وقتی تیر مژهاش ترازوی سنجش آن ناز است؟ یعنی ناز چشم با تیر مژه همراه است و دل ناچار باید آن را بپذیرد.
هوش مصنوعی: در جهان کسی واقعاً دوراندیش است که از آیینهٔ زانوی خود عینکی بسازد و پیش چشم بگذارد؛ یعنی سر بر زانوی تفکر بگذارد و در خود بنگرد.
هوش مصنوعی: اگر هوا از بوی خوش او به خود ببالد و پرباد شود، چنان بزرگ میشود که در شیشهخانهٔ آسمانها شکاف میاندازد.
هوش مصنوعی: خاکنشین درگاهی شدهایم که در کوی آن صد خورشید از نقش پا هم افتادهتر و خوارترند.
هوش مصنوعی: وقتی خورشید با چهرهٔ گلگون او روبهرو شود، از شرم چنان عرق میریزد که قطرههایش مانند دستههای ستاره بر چهرهاش پراکنده میشود.
هوش مصنوعی: شاعر به خودش میگوید: ای جویا، خال گوشهٔ ابروی او را «خال» نخوان که تعبیری کهنه و تکراری است؛ بگو آن خال زاغِ کمانِ ابروی اوست. زاغ جایی از کمان است که زه به آن بند میشود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
نظر ز دیده بدزدم چو بنگرم رویش
که دیده نیز نخواهم که بنگرد سویش
مرا به دیده درون خواب از کجا آید؟
که شب نماند به عالم ز پرتو رویش
ولی ز رویش اگر در جهان نماند شبی
[...]
بدان امید که ناگه ببینم آن رویش
به هر بهانه برم روزگار در کویش
ز شوق دیدن خالش کشیم ناله و آه
من شکسته چها می کشم ز هندویش
کشیده نیل بر ابرو ز بهر چشم بد او
[...]
مهی که زینت حسنست گرمی خویش
طپانچه بر رخ خورشید میزند رویش
چرنده را ز چرا باز میتواند داشت
نگاه دلکش ناوک گشای آهویش
هزار خنجر زهر آب داده نرگس او
[...]
به احتیاط نظر کن به چشم جادویش
که در کمین رمیدن نشسته آهویش
گلی که از عرق شرم نیست شبنم ریز
پلی است آن طرف آب، طاق ابرویش
هزار صید به یک تیر می تواند کشت
[...]
مباش در پی مردم چو چشم عیباندیش
چو کرم پیله فرو بر سری به خانه خویش
ز ننگ دیدن تو دست میزند بر سر
ترا خیال، که تسلیم میکند درویش
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.