از آن چون آب در گلها بود آهسته رفتارش
که میترسد بریزد آب و رنگ از حسن سرشارش
کشد مجنون ما پای طلب در دامن دشتی
که دارد شوخی مژگان لیلی هر سر خارش
ریاضت شاهد اعمال هرکس را بیاراید
گداز دل نهد آیینه پیش حسن کردارش
درستی جوی در کار دل از فیض شکست دل
شکستن در حقیقت خانهٔ دل راست معمارش
ز حق مگذر بریدن سخت دشوار است ای ناصح
ز کافر کیش شوخی کز رگ جان است زنارش
نبیند از شکست خانهٔ تن هیچکس نقصان
که باشد گنجها جویا، نهان در زیر دیوارش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با وصف خرامیدن آرام و زیبایی سرشار معشوق آغاز میشود و سپس به ستایش رنج و شکستگی میرسد. شاعر میگوید ریاضت کردار را میآراید و شکستن دل در حقیقت آن را آباد میکند. به ناصح پاسخ میدهد که بریدن از معشوقی که پیوندش با رگ جان است ممکن نیست، و در پایان ویرانی تن را مایهٔ آشکار شدن گنجهای پنهان میداند.
هوش مصنوعی: معشوق مانند آبی که در میان گلها آرام جاری است، آهسته راه میرود؛ چون میترسد طراوت و رنگ زیبایی لبریزش فرو ریزد.
هوش مصنوعی: مجنونِ ما (عاشق) پای جستوجو را در دامن بیابانی جمع میکند و در آن میماند که هر خارش مانند مژگان شوخ لیلی است؛ یعنی خار آن دشت برایش یادآور مژگان معشوق است و آن را دوست دارد.
هوش مصنوعی: ریاضت و رنج، کردارهای هر کس را مانند شاهدی زیبا میآراید؛ ذوب شدن و گداختن دل، آینهای پیش روی زیبایی کردار او میگذارد تا جلوه کند.
هوش مصنوعی: سامان و درستیِ کار دل را از برکت شکستن دل بجوی؛ زیرا در حقیقت، شکستن است که خانهٔ دل را آباد میکند و معمار آن است.
هوش مصنوعی: ای اندرزگو، انصاف بده و حق را نادیده نگیر؛ بریدن از معشوق شوخِ کافرکیشی که زنارش از رگ جان من است بسیار دشوار است.
هوش مصنوعی: ای جویا، هیچکس از ویران شدن خانهٔ تن زیانی نمیبیند، زیرا زیر دیوار این خانه گنجها پنهان است و با فروریختنش آشکار میشود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
جهانداری که پیروزی است در تیغ جهاندارش
همه آفاق را روزی است از دست گهربارش
همانا اخترِ سَعدست دیدار همایونش
که روز و روزگار ما همایون شد به دیدارش
به طلعت هست خورشیدی که برگیتی همی تابد
[...]
ستم کردست بر جانم سر زلف ستمکارش
نبینم جز جفا شغلش ندانم جز جفا کارش
اگرچه با ستمکاران نیامیزند جان و دل
مرا آرام جان آمد سر زلف ستمکارش
نخرد کس بلای جان و زلفین بلا جویش
[...]
تماشا میکند هر دم دلم در باغ رخسارش
به کام دل همی نوشد می لعل شکر بارش
دلی دارم، مسلمانان، چو زلف یار سودایی
همه در بند آن باشد که گردد گرد رخسارش
چه خوش باشد دل آن لحظه! که در باغ جمال او
[...]
چه دارد در دل آن خواجه که میتابد ز رخسارش
چه خوردست او که میپیچد دو نرگسدان خمارش
چه باشد در چنان دریا به غیر گوهر گویا
چه باتابست آن گردون ز عکس بحر دربارش
به کار خویش میرفتم به درویشی خود ناگه
[...]
فکن ای بخت یک ره استخوانم زیرِ دیوارش
که غوغایِ سگان از حال من سازد خبردارش
به سینه داغِ بالایِ الف سوزم که پیشِ او
چو سر پیش افکنم بینم در آن آیینه رخ سارش
به عالم می فروشد هر دمم سودایِ زلفِ او
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.