دوش در حلقه زلف تو دلم جا میکرد
هردم از هر شکن آن گرهی وامیکرد
هر گره را که از آن حلقه گشادی میداد
پرتو دیگر از آن روی تماشا میکرد
چشمش از نور جمال تو جلایی مییافت
جلوهای خوبتر از پیش تمنا میکرد
در مظاهر که طلسمات حکیم ازلند
طلب گنج گرانمایه اسما میکرد
چون از آن گنج گهر بهره خود برمیداشت
روی توحید در افراد مسمی میکرد
تیزبین گشته همه عین حقیقت میدید
هرچه عمری به وی ایما به من و ما میکرد
هر حکایت که درین مسئله جامی میگفت
نکتهای بود که روحالقدس املا میکرد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عرفانی از سیر دل شاعر در حلقهٔ زلف معشوق در شبی گذشته سخن میگوید. با گشوده شدن هر گره زلف، جلوهٔ تازهای از جمال آشکار میشود و دل از این جلوهها به اسماء الهی نهفته در مظاهر عالم و سپس به دیدن توحید در همهٔ موجودات میرسد، چنانکه دوگانگی «من و ما» را نیز عین حقیقت میبیند. در پایان، جامی سخن خود در این باب را الهام روحالقدس میخواند.
هوش مصنوعی: دیشب دلم در حلقهٔ زلف تو جای گرفته بود و هر لحظه از هر پیچ و تاب آن زلف گرهی را باز میکرد.
هوش مصنوعی: هر گرهی که از آن حلقه گشوده میشد، دلم از میان آن پرتو تازهای از روی تو را تماشا میکرد. یعنی هر حجابی که کنار میرفت، جلوهٔ تازهای از جمال آشکار میشد.
هوش مصنوعی: چشم دل از نور زیبایی تو روشنی و صفا مییافت و باز جلوهای زیباتر از جلوهٔ پیشین را آرزو میکرد.
هوش مصنوعی: دل در مظاهر و پدیدههای عالم، که همچون طلسمهایی ساختهٔ حکیم ازلیاند، گنج گرانبهای اسماء الهی را میجست. یعنی هر پدیده طلسمی است که گنج نامها و صفات خدا در آن نهفته است.
هوش مصنوعی: چون دل بهرهٔ خود را از آن گنج گوهر برمیگرفت، روی به توحید در خود موجوداتی میآورد که آن نامها بر آنها نهاده شده است؛ یعنی یگانگی حق را در همهٔ موجودات میدید.
هوش مصنوعی: دل تیزبین شده بود و هرچه را عمری به او اشاره به «من» و «ما» و دوگانگی میکرد، همه را عین حقیقت و حق میدید.
هوش مصنوعی: هر سخنی که جامی در این مسئلهٔ توحید میگفت، نکتهای بود که روحالقدس به او املا میکرد؛ یعنی این سخنان الهامی و آسمانی است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دوش عقلم هوس وصل تو شیدا میکرد
دلم آتشکده و دیده چو دریا میکرد
نقش رخسار تو پیرامن چشمم میگشت
صبر و هوش من دلسوخته یغما میکرد
شعلهٔ شوق تو هر لحظه درونم میسوخت
[...]
سالها دل طلبِ جامِ جم از ما میکرد
وآنچه خود داشت ز بیگانه تمنّا میکرد
گوهری کز صدفِ کون و مکان بیرون است
طلب از گمشدگانِ لبِ دریا میکرد
مشکلِ خویش بَرِ پیرِ مُغان بُردم دوش
[...]
دل اگر میل سوی ساغر صهبا میکرد
بهر عکس رخ آن ساقی زیبا میکرد
آن چه روی است که چون عکس به می میانداخت
عکس خورشید در آب خضر افشا میکرد
همچو می مست و چو آن عکس همیشد بیخود
[...]
آن که منع من مخمور ز صهبا میکرد
لب میگون تو را کاش تماشا میکرد
عشق در کف ز دل سوخته خاکستر داشت
حسن آن روز که آیینه مصفا میکرد
دل پرخونم اگر آبله بیرون میداد
[...]
در چمن دوش صبا بوی تو سودا میکرد
گل به کف داشت زر و غنچه گره وامیکرد
سرو قد تو ز بیرون چو خرامان بگذشت
چمن از رخنهٔ دیوار تماشا میکرد
نتوان کام به زور از لب معشوق گرفت
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.