اهل دل در هوس عشق تو سرگردانند
زاهدان شیوۀ این طایفه کمتر دانند
ذوق آموختنی نیست که آن وجدانیست
عقلا جمله در این کار فرو میمانند
این چنین مست که ماییم ز خمخانه دوست
همه خواهند که باشند ولی نتوانند
بتپرستان رخت طایفه توحیدند
مست و دیوانه عشق تو خردمندانند
آفتابی تو و اصحاب ملاحت انجم
در حضورت همه از دیده ما پنهانند
هر یکی را سخنی در صفت منظوریست
وصف روی تو که داند که همه حیرانند
مجلس افروز بهشت است جمال خوبان
نی چنان دان به حقیقت که بهشت ایشانند
هست صاحبنظران را هوسی با گل و سرو
کاندکی هردو به رخسار و قدت میمانند
گرمی از ذکر تو یابند نه از شعر همام
در سماعی که غزلهای ورا میخوانند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه و عرفانی است و برتری عاشقان بر زاهدان و عاقلان را بیان میکند؛ ذوق عشق را امری درونی و ناآموختنی میداند و دیوانگی عاشقان را خرد حقیقی میشمارد. سپس معشوق را خورشیدی مینامد که زیبارویان دیگر در برابرش مانند ستارگان پنهان میشوند و گل و سرو را تنها از آن رو محبوب میداند که به او شباهتی دارند. در پایان، شاعر گرمی مجلس سماع را از یاد معشوق میداند، نه از شعر خود.
هوش مصنوعی: عاشقان و اهل دل در آرزوی عشق تو حیران و سرگرداناند، و زاهدان روش و حال این گروه را کمتر میفهمند.
هوش مصنوعی: ذوق و لذت عشق چیزی نیست که بتوان آن را آموخت، زیرا امری درونی و یافتنی است؛ از این رو همهٔ خردمندان در این کار درمانده و ناتوان میمانند.
هوش مصنوعی: همه آرزو دارند که مانند ما از میکدهٔ دوست چنین مست باشند، اما توانایی آن را ندارند.
هوش مصنوعی: کسانی که روی تو را مانند بت میپرستند، در حقیقت اهل توحید و یکتاپرستیاند؛ و مستان و دیوانگان عشق تو همان خردمندان واقعیاند.
هوش مصنوعی: تو مانند خورشیدی و زیبارویان دیگر مانند ستارگاناند؛ همانگونه که ستارگان در حضور خورشید دیده نمیشوند، آنان نیز در حضور تو از چشم ما پنهاناند.
هوش مصنوعی: هر کسی دربارهٔ وصف محبوب خود سخنی دارد، اما چه کسی میتواند روی تو را وصف کند، حال آنکه همه در برابرش حیراناند؟
هوش مصنوعی: زیبایی خوبرویان مجلس بهشت را روشن و آراسته میکند؛ اما گمان مبر که این است، بلکه به حقیقت خودِ آنان بهشتاند.
هوش مصنوعی: اهل نظر به گل و سرو علاقه دارند، زیرا این دو اندکی به چهره و قامت تو شباهت دارند.
هوش مصنوعی: در مجلس سماعی که غزلهای همام را میخوانند، شور و گرمی حاضران از یاد تو است، نه از شعر همام.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
آنچه باید همه داری و نداری مانند
کس نگوید مه و خورشید به رویت مانند
اتفاق است که بی مثل جهانی لیکن
قیمت حسن تو صاحبنظران میدانند
عکس گلهای رخ خویش در آیینه ببین
[...]
خم زلف تو که زنجیر جنون می خوانند
ای خوش آن طایفه کاین سلسله می جنبانند
ای صبا، نرم تری روب غبار زلفش
که دران مشتی زندانی بی سامانند
عجب آمد همه را مردنم از هجر و مرا
[...]
عاشقان را که دل مرده زعشقت زنده است
تو چو جانی وهمه بی تو تن بی جانند
شود از شعله جهانسوز چراغ خورشید
گر چو شمع قمرش با تو شبی بنشانند
طوطیانی که بیاد تو دهان خوش کردند
[...]
گاه در مصطبه دردی کش رندم خوانند
گاه در خانقهم صوفی صافی دانند
تو مرانم ز در خویش و رها کن صنما
تا به هر نام که خواهند مرا میخوانند
باد پایان سخن کی به صفای تو رسد؟
[...]
وَرَقِ روی تو عُشّاق نکو میخوانند
چون رسد کار به زلفت همه درمیمانند
صورتت صاحبِ معنی ز ملک بدانست
لیکن اهل نظرت بهتر از این میدانند
ساعد و دست توام بیم نمایند به تیغ
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.