بجز از صورت آراسته چیزی دگر است
کآفَتِ اهل دل و فتنه صاحبنظر است
قد افراشته و روی نکو خواهد دل
در تو چیزی است کزین هر دو دلاویزتر است
قامت سرو سهی را چه توان گفت ولی
قد و بالای تو را خود حرکاتی دگر است
همه را میل به زلف و خط و خالی باشد
زان ملاحت که تو داری دل ما باخبر است
با نسیم سحری هست ز بویت اثری
بوی گلهای دلاویز چمن زان اثر است
گل که در ملک چمن مملکت خوبی داشت
شد ز روی تو خجل بر سر عزم سفر است
روی خوب تو منجم به جماعت بنمود
گفت کآشوب جهان جمله ز دور قمر است
دل مردم همه در بند میانت بینم
حیفم آید که میان تو به بند کمر است
ببری دل به حدیثی نکنی دلداری
از تو ای شوخ چه خونها که مرا در جگر است
پرسشی کن که فدای لب شیرین تو باد
هر چه در ناحیت مصر نبات و شکر است
تشنه آب حیات لب تو بسیارند
به جفایت که همام از همهشان تشنهتر است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه در وصف معشوقی است که جاذبهاش از زیبایی ظاهر فراتر است و ملاحت و حرکات و بویی دارد که سرو و گل و ماه در برابرش کم میآورند. شاعر سپس از بیوفایی و دلداری نکردن معشوق گله میکند و از او پرسشی و توجهی میخواهد. در پایان همام خود را تشنهترینِ مشتاقان لب معشوق میخواند.
هوش مصنوعی: در معشوق جز چهرهٔ زیبا و آراسته چیز دیگری هست که مایهٔ آفت اهل دل و فتنهٔ صاحبنظران است؛ یعنی جذابیت او فراتر از زیبایی ظاهری است.
هوش مصنوعی: دل معمولاً قامت بلند و چهرهٔ زیبا میخواهد، اما در تو چیزی هست که از این هر دو دلرباتر است.
هوش مصنوعی: دربارهٔ قامت سرو راست چه میتوان گفت، زیباست؛ ولی قد و بالای تو حرکات و ناز و خرامی دیگر دارد که سرو ندارد.
هوش مصنوعی: همه دل به زلف و خط و خال میبندند، اما دل ما از آن نمک و ملاحتی که تو داری آگاه است و شیفتهٔ آن است.
هوش مصنوعی: نسیم سحرگاهی اثری از بوی تو با خود دارد و خوشبویی گلهای باغ هم از همان اثر است.
هوش مصنوعی: گل که در قلمرو باغ پادشاه زیبایی بود، از دیدن روی تو شرمنده شد و آهنگ رفتن کرده است؛ اشاره به کوتاهی عمر گل و پژمردن آن.
هوش مصنوعی: اخترشناس چهرهٔ زیبای تو را به مردم نشان داد و گفت همهٔ آشوب جهان از گردش این ماه است؛ روی معشوق به ماه تشبیه شده که مایهٔ فتنهٔ عالم است.
هوش مصنوعی: دل همهٔ مردم را گرفتار کمر باریک تو میبینم و دریغم میآید که کمر تو در بند کمربند باشد؛ با دو معنای «بند» بازی شده است.
هوش مصنوعی: با یک سخن دل را میبری اما دلجویی نمیکنی؛ ای شوخ و بیپروا، از دست تو چه خونها که در جگرم است و چه رنجها که میکشم.
هوش مصنوعی: احوالی از من بپرس؛ هر چه نبات و شکر در سرزمین مصر هست فدای لب شیرین تو باد.
هوش مصنوعی: بسیاری تشنهٔ آب حیات لب تو هستند، اما به جفای تو سوگند که همام از همهٔ آنان تشنهتر است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای خردمند نگه کن که جهان برگذر است
چشم بیناست همانا اگرت گوش کر است
نه همی بینی کاین چرخِ کبود از برِ ما
بسی از مرغ، سبکپَرتر و پرّندهتر است؟
چون نبینی که یکی زاغ و یکی باز سپید
[...]
پیش من یکره شعر تو یکی دوست بخواند
زانزمان باز هنوز این دل من پر هسر است
در خانی ز پس اوست و بآنحلقه در است
نتوان گفت کز آنهاست کز آنها بتر است
سرخ مرد است ولی چاره چه دانم چو غر است
سرخ عر نبود در زیر برنگ دگر است
فلسفه داند و از فلسفه دانان خر است
[...]
بر گذر ای دل غافل که جهان برگذر است
که همه کار جهان رنج دل و دردسر است
تا تو در ششدرهٔ نفس فرومانده شدی
مهره کردار دل تنگ تو زیر و زبر است
عمر بگذشت و به یک ساعته امید نماند
[...]
هر کسی را نتوان گفت که صاحبنظر است
عشقبازی دگر و نفسپرستی دگر است
نه هر آن چشم که بینند سیاه است و سپید
یا سپیدی ز سیاهی بشناسد بصر است
هر که در آتش عشقش نبود طاقت سوز
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.