معذورم اگر ورزم سودای چنین یاری
ای چشم ملامتگر بنگر به رخش باری
خامی که بدین صورت در کار نمیآید
او را نتوان گفتن جز صورت دیواری
گرد شکرت گردم کز وی مگسی رانم
انصاف نمیدانم شیرینتر از این کاری
در عهد لبت شاید کز بهر شکر آید
از مصر بدین جانب هر روز خریداری
زان روز همیترسم کز خانه برون آیی
صد فتنه پدید آید بر هر سر بازاری
چشم تو همیریزد خون دل ما لیکن
در شهر نمیگردد از بیم تو عیاری
در کوی تو یک ساعت از شب نتوان خفتن
کز هر طرفی آید فریاد گرفتاری
زین عاشق سرگردان از کبر مگردان سر
کز کالبد خاکی جان را نبود عاری
یک عشوه شیرین است امید همام از تو
چون یار خودت خوانم یک بار بگو آری



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در برابر ملامتگران عذر میآورد و میگوید هر که چهرهٔ یار را ببیند، او را معذور میداند. سپس شیرینی لب یار، آشوبی که زیبایی او در شهر به پا میکند و فریاد عاشقان در کوی او را وصف میکند. در پایان از یار میخواهد که از سر غرور روی برنگرداند و دستکم یک بار عاشقی همام را بپذیرد و «آری» بگوید.
هوش مصنوعی: اگر به عشق چنین یاری گرفتار شدهام، مرا معذور بدارید. ای چشمی که سرزنشم میکنی، دستکم یک بار به چهرهٔ او نگاه کن تا بفهمی چرا عاشق شدهام.
هوش مصنوعی: آدم خام و بیذوقی که در برابر چنین چهرهای عاشق نشود و دل نبازد، جز نقشی بیجان بر دیوار نیست.
هوش مصنوعی: دوست دارم گرد لب شیرین تو بگردم و مگس را از آن برانم. به انصاف، کاری شیرینتر از این نمیشناسم.
هوش مصنوعی: در روزگار لب شیرین تو سزاست که هر روز خریداری از مصر، که سرزمین شکر است، برای خریدن شکر به این سو بیاید؛ یعنی شیرینی لب تو از شکر مصر برتر است.
هوش مصنوعی: از روزی میترسم که از خانه بیرون بیایی، زیرا زیباییات بر سر هر بازاری صد آشوب و غوغا به پا میکند.
هوش مصنوعی: چشم تو خون دل ما را میریزد، اما از ترس تو هیچ عیار و راهزنی در شهر نمیگردد؛ یعنی خونریز واقعی شهر تنها چشم توست و دیگران از تو میترسند.
هوش مصنوعی: در کوی تو حتی ساعتی از شب را نمیتوان خوابید، چون از هر سو فریاد و نالهٔ عاشقان گرفتار تو بلند است.
هوش مصنوعی: از سر غرور از این عاشق سرگردان روی برمگردان، زیرا جان از تن خاکی ننگ ندارد؛ تو برای من چون جانی و من چون تن، پس نباید از من عار داشته باشی.
هوش مصنوعی: همام از تو تنها یک ناز و کرشمهٔ شیرین امید دارد. وقتی تو را یار خود میخوانم، فقط یک بار بگو «آری».
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
خواهم که بدانم من جانا که چه خوداری
تا از چه برآشوبی، یا از چه بیازاری
گر هیچ سخن گویم با تو ز شکر خوشتر
صد کینه به دل گیری، صد اشک فروباری
بدخو نبدی چونین، بدخوت که کرد آخر
[...]
ای جُسته جفاکاری جَسته ز وفاداری
بنمای وفاداری بگذار جفاکاری
آشفتهام از عشقت بیهوده چرا شیبی
آزردهام از هجرت بیهوده چه آزاری
سیماست مرا در جسم از حسرت و غم خوردن
[...]
شاهی که بدو نازد شاهی به جهانداری
خواهند به نور از وی اجرام فلک یاری
فرخنده (منوچهر) آن کش دهر برد فرمان
دارد صفت یزدان در قصد نکوکاری
بدخواه ورا خویشی با محنت و درویشی
[...]
ترسا بچهای شنگی زین نادره دلداری
زین خوش نمکی شوخی، زین طرفه جگرخواری
از پستهٔ خندانش هرجا که شکر ریزی
در چاه زنخدانش هر جا که نگونساری
از هر سخن تلخش ره یافته بی دینی
[...]
افتاد دل و جانم در فتنه طراری
سنگینک جنگینک سر بسته چو بیماری
آید سوی بیخوابی خواهد ز درش آبی
آب چه که میخواهد تا درفکند ناری
گوید که به اجرت ده این خانه مرا چندی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.