ای پیش نقش روی تو صاحبدلان بی خویشتن
وز چشم مستت فتنهها افتاده در هر انجمن
تا خرقه و پشمینه را بازار دعوی بشکنی
طرف کله را برشکن بنمای زلف پرشکن
گوی گریبان کیست کاو سر بر سر دوشت نهد
بیم است کز غیرت کنم صد پاره بر تن پیرهن
چون بار پیراهن کشی؟ کز گل بسی نازکتری
پیراهنی باید تو را از لاله و برگ سمن
گل لاف خوبی میزند سرو سهی سر میکشد
سلطان حسنی هر دو را بنشان به جای خویشتن
از آرزوی قامتت صد عاشق سرگشته را
افتاده بینی بیخبر در پای سرو و نارون
هر شب فغان عاشقان آید ز کویت همچنان
کآید به وقت صبحدم فریاد مرغان از چمن
تا مشک جان پرور شود اجزای آهو سر به سر
بفرست بر دست صبا بویی به صحرای ختن
ای در لبت جانها نهان با ما سخن گو یک زمان
تا در تنم گردد روان صد جان شیرین زان دهن
شعرهمام خوش نفس دل را بیفزاید هوس
شیرین بود الفاظ او چون از لبت گوید سخن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه در وصف زیبایی معشوق است: چشم مست او مجلسها را آشفته میکند و جلوهٔ زلفش بازار زاهدان خرقهپوش را میشکند. شاعر نازکی تن یار را از گل بیشتر میداند و او را پادشاه زیبایی میخواند که گل و سرو را سر جایشان مینشاند. بوی یار را سرچشمهٔ مشک ختن میشمارد و از او میخواهد سخنی بگوید تا جانش زنده شود. در پایان، شیرینی شعر خود را از این میداند که از لب معشوق سخن میگوید.
هوش مصنوعی: ای کسی که اهل دل در برابر نقش و صورت زیبای تو از خود بیخود شدهاند، و چشم مست تو در هر مجلسی آشوب و فتنه به پا کرده است.
هوش مصنوعی: کلاهت را کج کن و گوشهٔ آن را بشکن و زلف پرپیچوتابت را نشان بده تا بازار ادعای زاهدان خرقهپوش و پشمینهپوش کساد شود و رونقش بشکند.
هوش مصنوعی: دکمهٔ گریبان تو کیست که جرئت کند سر بر روی دوش تو بگذارد؟ میترسم از شدت غیرت پیراهنم را بر تن صدپاره کنم.
هوش مصنوعی: تو که از گل هم نازکتری، چگونه سنگینی پیراهن را تحمل میکنی؟ سزاوار تو پیراهنی است که از لاله و گلبرگ یاسمن دوخته شده باشد.
هوش مصنوعی: گل از زیبایی خود لاف میزند و سرو راستقامت گردنفرازی میکند؛ تو که پادشاه زیبایی هستی، هر دو را سر جای خودشان بنشان.
هوش مصنوعی: از حسرت قامت تو، صدها عاشق سرگشته را میبینی که بیهوش پای درخت سرو و نارون افتادهاند، چون آن درختان قامتت را به یادشان میآورند.
هوش مصنوعی: هر شب ناله و فریاد عاشقان از کوی تو به گوش میرسد، همانگونه که هنگام سحر بانگ پرندگان از باغ و چمن برمیخیزد.
هوش مصنوعی: به دست باد صبا بویی از خود به صحرای ختن بفرست تا همهٔ وجود آهوان آن سرزمین به مشکی جانپرور تبدیل شود.
هوش مصنوعی: ای کسی که جانها در لب تو پنهان است، لحظهای با ما سخن بگو تا از آن دهان صد جان شیرین در تن من جاری شود.
هوش مصنوعی: شعر همام خوشنفس شوق دل را افزون میکند، و هنگامی که از لب تو سخن میگوید، کلماتش شیرین میشود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
گلبن نوان اندر چمن عریان چو پیش بت شمن
نه یاسمین و نه سمن نه سوسن و نه نسترن
ای ساربان منزل مکن جز در دیار یار من
تا یک زمان زاری کنم بر رَبع و اَطلال و دِمَن
رَبع از دلم پرخون کنم خاک دمن گلگون کنم
اطلال را جیحون کنم از آب چشم خویشتن
از روی یار خرگهی ایوان همی بینم تهی
[...]
از غرب سوی شرق زن بد خواه را بر فرق زن
بر فرق او چون برق زن مگذار ازو نام و نشان»
کز باده می زاید فرح
در سینه غمگین من
آنجا که بود آن دلستان با دوستان در بوستان
شد گرگ روبه را مکان شد کوف و کرکس را وطن
بر جای رطل و جام می گوران نهادستند پی
بر جای چنگ و نای و نی آواز زاغ است و زغن
سنگ است بر جای گهر زهر است بر جای شکر
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.