عالمی را به جمالت نگران میبینم
نه بدین دل نگرانی که من مسکینم
مگرم دست اجل از سر پا بنشاند
ور نه تا هست قدم از طلبت ننشینم
بر سر کوی تو یا سر بنهم یا باشد
آستان تو شبی تا به سحر بالینم
سنگهایی که قدمگاه تو باشد آن شب
لعل و یاقوت کنم از مژه خونینم
مذهبم عاشقی و قبله من روی تو شد
من از این مذهب اگر دور شوم بیدینم
نه چنان فتنه آن شکل و شمایل شدهام
که بود عزم تماشای گل و نسرینم
غیرت آید نظرم را به غرامت گیرد
بی تو گر سرو روان یا گل خندان بینم
به گدایان نرسد آن لب شیرین باری
تو سخن گوی که تا من شکری میچینم
خوشم آید سخنت ور همه دشنام دهی
آفرین بر لبت آن دم که کنی نفرینم
زان حلاوت که ز وصف تو دهانم یابد
میتوان دید اثری در سخن شیرینم
داد حسن تو ملاحت به غزلهای همام
چون بخوانم در و دیوار کند تحسینم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق خود را از همهٔ نظارهگران زیبایی معشوق شیفتهتر میداند و پیمان میبندد که تا زنده است از جستوجوی او دست نکشد. عشق را دین خود و روی معشوق را قبلهٔ خود میخواند و از غیرت، حتی به گل و سرو هم نمینگرد. چون به لب معشوق دسترسی ندارد، به شنیدن سخنش، حتی دشنامش، خرسند است. در پایان، شیرینی و دلنشینی غزلهایش را از وصف همین زیبایی میداند.
هوش مصنوعی: جهانی را میبینم که به زیبایی تو چشم دوختهاند، اما هیچکدام به اندازهٔ من بیچاره دلنگران و شیفتهٔ تو نیستند.
هوش مصنوعی: مگر آنکه مرگ مرا از پا درآورد و بنشاند؛ وگرنه تا پایی دارم از جستوجوی تو دست نمیکشم.
هوش مصنوعی: در کوی تو یا سرم را فدا میکنم، یا دستکم شبی تا سحر آستانهٔ درِ تو بالش من باشد.
هوش مصنوعی: آن شب سنگهایی را که جای پای تو بر آنهاست، با اشک خونین چشمانم سرخ میکنم تا مانند لعل و یاقوت شوند.
هوش مصنوعی: دین و آیین من عاشقی است و قبلهام روی تو؛ اگر از این آیین دور شوم، بیدین خواهم بود.
هوش مصنوعی: چنان شیفتهٔ چهره و اندام تو شدهام که دیگر هیچ میلی به تماشای گل و نسرین ندارم.
هوش مصنوعی: اگر بی تو به سروی خرامان یا گلی شکفته نگاه کنم، غیرت عشق چشمم را بازخواست و جریمه میکند.
هوش مصنوعی: لب شیرین تو به گدایانی چون من نمیرسد؛ پس دستکم سخن بگو تا من از سخنانت شکر بچینم و بهره ببرم.
هوش مصنوعی: سخن تو برایم خوشایند است، حتی اگر دشنام باشد؛ آفرین بر لبت در همان دمی که مرا نفرین میکنی.
هوش مصنوعی: از شیرینیای که دهانم از وصف تو میچشد، اثری در سخن شیرین من پیداست.
هوش مصنوعی: زیبایی تو به غزلهای همام نمک و دلنشینی بخشیده است، چنانکه وقتی آنها را میخوانم در و دیوار هم مرا میستایند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
این منم باز که روی چو مهت میبینم
هر دم از پسته شور تو شکر میچینم
این که باز از تو رسیدم من دلخسته به کام
گر نه خوابیست ز هی بخت که من میبینم
در شکر خنده چو آن رسته دندان ترا
[...]
حالیا مصلحتِ وقت در آن میبینم
که کشم رَخت به میخانه و خوش بنشینم
جامِ مِی گیرم و از اهلِ ریا دور شَوَم
یعنی از اهلِ جهان پاکدلی بُگزینم
جز صُراحی و کتابم نَبُوَد یار و ندیم
[...]
من که با لعل تو فارغ ز می رنگینم
خون دل میخورم و درخور صد چندینم
دورم از دولت دیدار تو و نزدیک است
که ببینم رخ مقصود و چنین میبینم
زآن چو نافه خوشم از همدمی خون جگر
[...]
تا لبش کرد چو طوطی به سخن تلقینم
شد قفس چوب نبات از سخن شیرینم
موج دریای حوادث رگ خواب است مرا
بس که کوه غم او کرد گران تمکینم
طاقت جلوه او نیست مرا، می ترسم
[...]
می سزد گر کله خویش به سر کج بینم
من که چون لاله ز خون دل خود رنگینم
چون فلک نی به هوای دل خود در چرخم
چون زمین بار جهان می کشم و تسکینم
ظاهرم رنگ دگر دارد و باطن دیگر
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.