تا لبش کرد چو طوطی به سخن تلقینم
شد قفس چوب نبات از سخن شیرینم
موج دریای حوادث رگ خواب است مرا
بس که کوه غم او کرد گران تمکینم
طاقت جلوه او نیست مرا، می ترسم
که به فردوس برد دیده کوته بینم
حیف و صد حیف که در سینه بی حاصل من
نیست آهی که بساط دو جهان برچینم
تخته مشق تماشای جهان گردیدم
من که می خواستم از خویش جدا بنشینم
بحر از پنجه مرجان نپذیرد آرام
چند برسینه نهی دست پی تسکینم؟
منم آن آهوی مشکین که سویدای زمین
نافه مشک شده است از نفس مشکینم
چه امیدست شود شمع مزارم صائب؟
آن که یک بار نیامد به سر بالینم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از عشقی سخن میگوید که از یک سو سخنش را شیرین و خوشبو کرده و از سوی دیگر او را زیر بار غم سنگین ساخته است. از ناتوانی در تحمل جلوهٔ معشوق، از آهی که توان برهم زدن دو جهان را ندارد و از بیاثر بودن دلداری بر آشوب درونش مینالد. در پایان با تلخی میگوید معشوقی که در بیماری به دیدارش نیامد، امیدی نیست که بر مزارش حاضر شود.
هوش مصنوعی: از وقتی لب معشوق مانند کسی که به طوطی سخن میآموزد، سخن را به من یاد داد، سخنم چنان شیرین شد که قفسم از شیرینی گفتارم به چوب نبات بدل شد.
هوش مصنوعی: کوه غم او چنان مرا سنگین و آرام کرده است که موج دریای حوادث برایم مانند رگ خواب است؛ یعنی آشوب روزگار مرا نمیلرزاند و تنها خوابم را سنگینتر میکند.
هوش مصنوعی: تاب دیدن جلوهٔ معشوق را ندارم و میترسم چشم کوتهبینم به جای او به بهشت دل ببندد و مرا به آنجا بکشاند.
هوش مصنوعی: افسوس بسیار که در سینهٔ بیثمر من آهی چنان سوزان نیست که بساط هر دو جهان را برچینم و نابود کنم.
هوش مصنوعی: من که میخواستم از خود و از دیگران جدا و گوشهگیر بنشینم، خود تختهٔ مشقی شدم که تماشای جهان بر آن نقش میبندد.
هوش مصنوعی: دریا با پنجهٔ مرجان آرام نمیگیرد؛ پس تا کی برای آرام کردن من دست بر سینهام میگذاری؟ آشوب درون من با این دلداری فرو نمینشیند.
هوش مصنوعی: من آن آهوی مشکینم که دل سیاه زمین از نفس خوشبوی من نافهٔ مشک شده است؛ یعنی سخنم همهٔ جهان را خوشبو کرده است.
هوش مصنوعی: صائب، چه امیدی هست که معشوقی که حتی یک بار هم بر بالین بیماری من نیامد، پس از مرگم شمع مزارم شود؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
عالمی را به جمالت نگران میبینم
نه بدین دل نگرانی که من مسکینم
مگرم دست اجل از سر پا بنشاند
ور نه تا هست قدم از طلبت ننشینم
بر سر کوی تو یا سر بنهم یا باشد
[...]
این منم باز که روی چو مهت میبینم
هر دم از پسته شور تو شکر میچینم
این که باز از تو رسیدم من دلخسته به کام
گر نه خوابیست ز هی بخت که من میبینم
در شکر خنده چو آن رسته دندان ترا
[...]
حالیا مصلحتِ وقت در آن میبینم
که کشم رَخت به میخانه و خوش بنشینم
جامِ مِی گیرم و از اهلِ ریا دور شَوَم
یعنی از اهلِ جهان پاکدلی بُگزینم
جز صُراحی و کتابم نَبُوَد یار و ندیم
[...]
من که با لعل تو فارغ ز می رنگینم
خون دل میخورم و درخور صد چندینم
دورم از دولت دیدار تو و نزدیک است
که ببینم رخ مقصود و چنین میبینم
زآن چو نافه خوشم از همدمی خون جگر
[...]
می سزد گر کله خویش به سر کج بینم
من که چون لاله ز خون دل خود رنگینم
چون فلک نی به هوای دل خود در چرخم
چون زمین بار جهان می کشم و تسکینم
ظاهرم رنگ دگر دارد و باطن دیگر
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.