تا دل خسته به دست سر زلفت دادم
کمر بندگی ات بسته ام و آزادم
آخر ای ماه پریچهره به فریادم رس
کز هوایت ز فلک میگذرد فریادم
گر کسی از غم هجران تو شادی طلبد
منم آن کس که به غم خوردن رویت شادم
بیستون ستمت را بکشم چون فرهاد
زآنکه بی شکر شیرین تو چون فرهادم
با وجود قد رعنای تو همچون سوسن
گر همه روی زمین سرو شوم آزادم
پیش از آب و گل خود در ازل از لوح قضا
ابجد عشق تو آموخته از استادم
با وجود رخ چون آتش و آب خط تو
بر سر خاک دوان بی سر و پا چون بادم
طالعم از مه روی تو چو حیدر نبود
تا من از مادر فطرت به چه طالع زادم؟



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل بندگی معشوق را آزادی میداند و از او یاری میخواهد. غم عشق را مایهٔ شادی میشمارد، خود را به فرهاد مانند میکند و عشق را سرنوشت ازلی خود میداند. با تصویرهای آتش و آب و خاک و باد، سرگشتگی خود را نشان میدهد و در پایان از بیبهرگی بختش از روی معشوق گله میکند.
هوش مصنوعی: از وقتی دل خستهام را به دست سر زلف تو سپردم، کمر به بندگی تو بستهام و با این حال خود را آزاد میدانم؛ یعنی بندگی تو عین آزادی است.
هوش مصنوعی: ای ماهِ پریرو، سرانجام به فریادم برس، زیرا از عشق و آرزوی تو فریاد و نالهام از آسمان هم بالاتر میرود.
هوش مصنوعی: اگر دیگران در غم دوری تو به دنبال شادی باشند، من کسی هستم که از همین غم خوردن برای روی تو شادمانم و غم عشق تو را مایهٔ شادی میدانم.
هوش مصنوعی: مانند فرهاد که بیستون را کند، بار سنگین ستم تو را تحمل میکنم، چون بی شکرِ لب شیرین تو مانند فرهادِ دور از شیرین، دردمند و بینصیبم.
هوش مصنوعی: در برابر قامت زیبا و بلند تو، اگر حتی سرو همهٔ روی زمین شوم، باز مانند سوسن فروتن و فقط به نام «آزاد» هستم؛ یعنی هیچ بلندیای به پای قد تو نمیرسد.
هوش مصنوعی: پیش از آنکه از آب و گل آفریده شوم، در روز ازل از لوح تقدیر، الفبای عشق تو را از استاد آموختهام؛ یعنی عشق تو سرنوشت ازلی من است.
هوش مصنوعی: در برابر چهرهٔ آتشین و خط سبز و تر تو، مانند باد بیسر و پا و سرگشته بر روی خاک میدوم.
هوش مصنوعی: حیدر میگوید: چون بخت و طالع من از ماهِ روی تو بهرهای ندارد، نمیدانم از مادر هستی با چه طالع و بختی زاده شدهام.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
تا دلم بستدی ای ماه و ندادی دادم
کشتهٔ عشق شدم راز نهان بگشادم
سرد بردی دلم از عاشقی و جستن عشق
لاجرم زود شدم عاشق و گرم افتادم
پدر و مادر من بنده نبودند تو را
[...]
من از آن روز که در بند توام آزادم
پادشاهم که به دست تو اسیر افتادم
همه غمهای جهان هیچ اثر مینکند
در من از بس که به دیدار عزیزت شادم
خرم آن روز که جان میرود اندر طلبت
[...]
نرسیدهست به گوش تو مگر فریادم
ورنه هرگز ندهد دل که نیاری یادم
در همه شهر چو روی تو ندیدم رویی
که بر او فتنه شوی تا بستاند دادم
طاقت آمدنم نیست مگر خاک شوم
[...]
به فلک می رسد از فرقتِ تو فریادم
تا نگویی که من از بندِ غمت آزادم
بی تو بر رویِ همه خلقِ جهان بستم در
لیکن از دیده بسی خونِ جگر بگشادم
دل تو داری و هنوزم طمعِ وصلی هست
[...]
ای که رفتی و نرفتی نفسی از یادم
خاک پای تو چو گشتم چه دهی بر بادم؟
پس ازین پیش من از جور مکن یاد، که من
تا غلام تو شدم زین دگران آزادم
چند پرسی تو که: از عشق منت حاصل چیست؟
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.