آب کز دیده روان شد ببرد بنیادم
آتش عشق تو چون خاک دهد بر بادم
دیده خون ریز که چون مردم دریایی چشم
بهر دردانه به دریای محیط افتادم
مردم از گریه ی من غرقه دریای غمند
تا عنان نظر از دست مصالح دادم
بس که در دیده ی خود دجله روان می بینم
در شک افتم که مگر در طرف بغدادم
چون کمر خوش به میان آی که بر دامن کوه
کشته ی شکر شیرین تو چون فرهادم
خانه ی دیده ی من جای خیال رخ تست
زآن در دیده به روی دگری نگشادم
هر سحر در طلب پرتو خورشید جلال
پردهٔ اطلس گردون بدرد فریادم
جستن حیدر وفا از هوس دیدن تو
ترک سر کردم و پا در طلبت بنهادم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از سیل اشک و آتش عشق مینالد که بنیاد هستیاش را ویران کرده است. گریهاش را با دریا و دجله میسنجد و خود را فرهادِ کشتهٔ شیرینیِ معشوق میخواند. سپس میگوید چشمش جز به خیال روی یار باز نمیشود و فریاد سحرگاهیاش پردهٔ آسمان را میدرد. در پایان حیدر از سر جان میگذرد و پا در راه طلب یار میگذارد.
هوش مصنوعی: اشکی که از چشمم روان شد بنیاد هستیام را ویران کرد و آتش عشق تو مرا مانند خاک به باد میدهد. شاعر در این بیت چهار عنصر آب و آتش و خاک و باد را کنار هم آورده است.
هوش مصنوعی: ای چشم خون ببار، زیرا من مانند غواص دریا برای یافتن مروارید یکتا در دریای بیکران افتادهام. «مردم» به معنای مردمک چشم نیز هست و در این بیت ایهام دارد.
هوش مصنوعی: از وقتی اختیار نگاهم را از دست مصلحتاندیشی رها کردم، مردم و نیز مردمک چشمم از گریهٔ من در دریای غم غرق شدهاند.
هوش مصنوعی: از بس در چشم خود رودی مانند دجله روان میبینم، به شک میافتم که شاید در کنار بغداد هستم. این اغراقی است در فراوانی اشک.
هوش مصنوعی: ای معشوق، مانند کمربند خوش و خرامان به میان بیا، زیرا من مانند فرهاد در دامن کوه کشتهٔ لب شیرین و شکرین تو هستم. «شکر» و «شیرین» به داستان خسرو و شیرین اشاره دارد.
هوش مصنوعی: خانهٔ چشم من جایگاه خیال روی توست و برای همین در چشمم را به روی هیچ کس دیگر باز نکردهام.
هوش مصنوعی: هر سحرگاه که در طلب پرتو خورشید جلال تو هستم، فریادم پردهٔ اطلسین آسمان را میدرد.
هوش مصنوعی: حیدر از سر وفا و به آرزوی دیدار تو سر را رها کردم و در راه جستوجوی تو گام نهادم؛ یعنی در این راه از جان گذشتم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
تا دلم بستدی ای ماه و ندادی دادم
کشتهٔ عشق شدم راز نهان بگشادم
سرد بردی دلم از عاشقی و جستن عشق
لاجرم زود شدم عاشق و گرم افتادم
پدر و مادر من بنده نبودند تو را
[...]
من از آن روز که در بند توام آزادم
پادشاهم که به دست تو اسیر افتادم
همه غمهای جهان هیچ اثر مینکند
در من از بس که به دیدار عزیزت شادم
خرم آن روز که جان میرود اندر طلبت
[...]
نرسیدهست به گوش تو مگر فریادم
ورنه هرگز ندهد دل که نیاری یادم
در همه شهر چو روی تو ندیدم رویی
که بر او فتنه شوی تا بستاند دادم
طاقت آمدنم نیست مگر خاک شوم
[...]
به فلک می رسد از فرقتِ تو فریادم
تا نگویی که من از بندِ غمت آزادم
بی تو بر رویِ همه خلقِ جهان بستم در
لیکن از دیده بسی خونِ جگر بگشادم
دل تو داری و هنوزم طمعِ وصلی هست
[...]
ای که رفتی و نرفتی نفسی از یادم
خاک پای تو چو گشتم چه دهی بر بادم؟
پس ازین پیش من از جور مکن یاد، که من
تا غلام تو شدم زین دگران آزادم
چند پرسی تو که: از عشق منت حاصل چیست؟
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.