ترک سرمست تو خون دل ما میریزد
بیگنه خون دل خسته چرا میریزد
مردم دیدهٔ دریا دل گوهر پاشم
هرچه دارد همه در پای شما میریزد
تا صبا میزند از چین سر زلف تو دم
نافههای ختن از باد هوا میریزد
سنبلت پای دل پیر و جوان میبندد
نرگست خون دل شاه و گدا میریزد
چون تو در طرف چمن میروی ای آب حیات
در چمن برگ گل از روی حیا میریزد
در گذر دامن تو خاک چمن مشکین کرد
یا مگر غالیه از جیب صبا میریزد
دست ساقی به صبوحی ز پی دفع خمار
می صافی است که در جام صفا میریزد
تا بگیرد خُتَنَت را به خطا لشکر زنگ
چین زلف سیهت مشک خطا میریزد
طبع حیدر ز هواداری تو دریایی است
ورنه این گوهر معنی ز کجا میریزد؟



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه در وصف زیبایی معشوق است: چشم او خون دل عاشقان را میریزد و زلفش دل پیر و جوان را در بند میکند. شاعر بوی زلف معشوق را به مشک ختن و گذر او را در باغ به چیزی تشبیه میکند که گل را از شرم میریزاند. در پایان، حیدر سخن پرمعنای خود را حاصل عشق به معشوق میداند.
هوش مصنوعی: چشم مست و بیرحم تو که چون ترکی سرمست است، خون دل ما را میریزد. چرا خون دل خستهٔ بیگناه را میریزد؟
هوش مصنوعی: مردمک چشم من که دلی چون دریا دارد و اشکش چون گوهر میبارد، هرچه دارد همه را به پای شما نثار میکند.
هوش مصنوعی: از وقتی که باد صبا از پیچوتاب زلف تو سخن میگوید و بوی آن را میآورد، گویی نافههای مشک ختن از هوا فرو میریزد.
هوش مصنوعی: زلف سنبلمانند تو پای دل پیر و جوان را در بند میکند و چشم نرگسگونهات خون دل شاه و گدا را میریزد.
هوش مصنوعی: ای که چون آب حیات جانبخشی، وقتی در کنار باغ راه میروی، برگ گل از شرم زیبایی تو فرو میریزد.
هوش مصنوعی: دامن تو هنگام گذر، خاک باغ را خوشبو و مشکین کرد؛ یا شاید باد صبا از گریبانش عطر غالیه میپاشد.
هوش مصنوعی: ساقی در شراب صبحگاهی برای رفع خماری، شرابی زلال در جامی پاک و روشن میریزد.
هوش مصنوعی: تا سپاه سیاه زلف یا خط تو، چهرهٔ تو را که چون ختن است به ناحق تصرف کند، پیچ زلف سیاهت مشک ختایی میافشاند. شاعر با نامهای ختن و خطا و چین و زنگ بازی کرده است.
هوش مصنوعی: طبع حیدر از عشق و هواداری تو دریایی شده است؛ وگرنه این گوهرهای معنا از کجا میریخت؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
عشق در پای گلی رنگ وفا می ریزد
فرصتش باد که بسیار بجا می ریزد
زان سفر کرده بستان خبری هست که گل
زر خود را همه در پای صبا می ریزد
می چنان دشمن شرم است که گر سایه تاک
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.