پرتو روی تو از روی صفا میبینم
مردم چشم تو در عین حیا میبینم
در لبت مینگرم، جوهر جان مییابم
در رخت مینگرم، صنع خدا میبینم
شام گیسوی تو یا ملک ختن مینگرم؟
زلف پرچین تو یا مشک خطا میبینم؟
گرد کوه از سر غیرت چو کمر میگردم
زآنکه اندام تو در بند قبا میبینم
چون صبا بی سر و پا میروم و سودایی
تا سر زلف تو در دست صبا میبینم
دل یکتای خود از غایت سرگردانی
بسته در سلسلهٔ زلف دوتا میبینم
تا به هم درشکند قلب اسیران کمند
ترک سرمست تو با تیغ جفا میبینم
دل که از غصه به تنگ آمد و ناپیدا شد
اثرش در دهن تنگ شما میبینم
از تو چندان که به من جور و جفا میآید
همچنان در دل خود مهر و وفا میبینم
حیدر از آرزوی آتش و آب رخ تو
خاکش از مهر تو بر باد هوا میبینم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه در وصف چهره، لب، زلف و اندام معشوق است و عاشق در هر بیت آنچه را از زیبایی او «میبیند» بازگو میکند. سپس از سرگشتگی و گرفتاری دل در زلف معشوق و ستم او بر اسیران سخن میگوید. با این همه عاشق در برابر جفای معشوق وفادار میماند و در بیت پایانی، با یاد کردن چهار عنصر، از بر باد رفتن هستی خود در عشق او میگوید.
هوش مصنوعی: درخشش چهرهٔ تو را از روی پاکی و صفا میبینم و مردمک چشم تو را سراسر شرم و حیا مییابم.
هوش مصنوعی: وقتی به لب تو نگاه میکنم، اصل و گوهر جان را در آن مییابم و چون به چهرهات مینگرم، آفرینش هنرمندانهٔ خدا را میبینم.
هوش مصنوعی: با شگفتی میپرسد: آنچه میبینم گیسوی سیاه چون شب توست یا سرزمین ختن، زلف پرپیچ توست یا مشک ختا؟ یعنی زلفت همچون مشک خوشبوی ختن و ختا است.
هوش مصنوعی: از روی غیرت و رشک مانند کمربند به دور کوه میگردم و آواره میشوم، چون میبینم که اندام تو در آغوش قبا گرفتار است و من از آن بیبهرهام.
هوش مصنوعی: از وقتی میبینم سر زلف تو در دست باد صباست، مانند صبا بیسر و سامان و شیدا به این سو و آن سو میروم.
هوش مصنوعی: دل یکدل و تنهای خود را از شدت سرگشتگی در زنجیر زلف دوتای تو گرفتار میبینم.
هوش مصنوعی: معشوق مست و ترکوش تو را با شمشیر ستم آماده میبینم تا صف و دل اسیرانِ کمندِ زلفش را درهم بشکند.
هوش مصنوعی: دلم که از غم به تنگ آمد و ناپدید شد، نشانش را در دهان کوچک و تنگ شما مییابم؛ یعنی دل گمشدهام را دهان تو برده است.
هوش مصنوعی: هرچه از تو به من ستم و بیوفایی میرسد، باز هم در دل خود همان محبت و وفاداری را نسبت به تو میبینم.
هوش مصنوعی: شاعر دربارهٔ خود میگوید: حیدر از آرزوی گرمی و طراوت چهرهٔ تو، خاک وجودش را از عشق تو بر باد رفته میبیند؛ با بازی با چهار عنصر آتش و آب و خاک و باد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
در خراباتِ مُغان نورِ خدا میبینم
این عجب بین که چه نوری ز کجا میبینم
جلوه بر من مفروش ای مَلِکُالْحاج که تو
خانه میبینی و من خانهخدا میبینم
خواهم از زلفِ بُتان نافهگشایی کردن
[...]
نظری میکنم و وجه خدا میبینم
روی آن دلبر بیروی و ریا میبینم
بر جمالش همگی صورت جان مینگرم
وز کمالش همه تن لطف و وفا میبینم
نه به خود مینگرم صنع خدا تا دانی
[...]
باز در دیر بتی عشوهنما میبینم
کاهل دین را ز وی آشوب و بلا میبینم
زاهدا منع مکن چون نگرم در رخ او
عیبِ این چیست که در صُنع خدا میبینم
من و مایی نبود در رَهِ وحدت هُش دار
[...]
جلوه بر من مفروش ای ملک الحاج که تو
خانه میبینی و من خانه خدا میبینم
نیست در دایره یک نقطه خلاف از کم و بیش
که من این مسأله بی چون و چرا میبینم
تا که خود را ز بر دوست جدا میبینم
مبتلای غم و در بند بلا میبینم
دل و جانم اگر از عشق فنا شد، غم نیست
که بقای همه را من به فنا میبینم
میندانم به حقیقت که چه باشد در عشق
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.