دوش، آغوش و بر و بوس و کناری داشتم
تا به هنگام سحر در بر نگاری داشتم
اختیارم باده خوردن بود و آغوش و کنار
از برای آنکه در دست اختیاری داشتم
شاهدی شوخی شگرفی شکری شیرین لبی
دلبری سنگین دلی سیمین عذاری داشتم
عیش می کردم به شادی، باده می خوردم به کام
غم نمی خوردم که در بر غمگساری داشتم
گاه لعلش بوسه دادم، گه کشیدم در برش
گاه با درج عقیقش کار و باری داشتم
کوری چشم رقیبان و حسودان تا به صبح
در بر و آغوش، یاری و چه یاری داشتم
همچو حیدر بنده بودم، پادشه می خواندمش
زآن به گوش جان ز زلفش گوشواری داشتم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر شب وصالی را وصف میکند که تا سحر با معشوقی زیبا به بادهنوشی و بوس و کنار گذرانده است. او زیبایی یار و شادی بیغمِ آن شب را برمیشمارد و آن را به کوری چشم رقیبان میداند. در پایان، خود را بندهٔ آن یار و او را پادشاه خود میخواند و زلف او را حلقهٔ بندگی بر گوش جانش میداند.
هوش مصنوعی: دیشب تا سحر معشوقی زیبا در آغوش داشتم و از بوس و کنار او بهرهمند بودم.
هوش مصنوعی: چون اختیار کار در دست خودم بود، بادهنوشی و در آغوش گرفتن یار را برگزیدم.
هوش مصنوعی: زیبارویی شوخ و شگفتانگیز، شیرینلب و شکرین، دلربا، سنگدل و سپیدچهره در کنار من بود.
هوش مصنوعی: با شادی خوش میگذراندم و به دلخواه باده مینوشیدم و غمی نداشتم، چون یاری غمخوار در کنارم بود.
هوش مصنوعی: گاهی لب لعلگونش را میبوسیدم، گاهی او را در آغوش میکشیدم و گاهی با دهان کوچک و سرخش که به صندوقچهٔ عقیق مانند است سروکار داشتم.
هوش مصنوعی: به کوری چشم رقیبان و حسودان، تا صبح چنان یار بیمانندی در آغوش خود داشتم.
هوش مصنوعی: من مانند حیدر بندهٔ او بودم و او را پادشاه خود میخواندم؛ از این رو حلقهٔ زلفش همچون گوشوارهٔ بندگی بر گوش جانم بود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای خوش آن روزی که در دل مهر یاری داشتم
سینه ای پرسوز چشم اشکباری داشتم
یادباد آنگه که فارغ بودم از باغ و بهار
درکنار از اشک گلگون لاله زاری داشتم
کور بادا دیده بختم خوش آن روزی که من
[...]
خرم آن روزی که من با دوست کاری داشتم
با وصال او به شادی روزگاری داشتم
داشتم، باری از این اندیشه کاید جان برون
بر زبان راندن نمی آرم که یاری داشتم
تن چو گل صد پاره شد، از بس که غلتیدم به خاک
[...]
روزگاری روی در روی نگاری داشتم
راستی را با رخش خوش روزگاری داشتم
همچو بلبل می خروشیدم بفصل نوبهار
زانک در بستان عشرت نوبهاری داشتم
خوف غرقابم نبود و بیم موج از بهر آنک
[...]
یاد ایامی که در دل خار خاری داشتم
در جگر چون لاله داغ گلعذاری داشتم
از تهی پایی به هر صحرا که راهم می فتاد
از سر هر خار امید بهاری داشتم
سکه فرمانروایی داشت روی چون زرم
[...]
یاد باد آن کز گلی در سینه خاری داشتم
بر سر مژگان ز خون دل بهاری داشتم
وقت آن زلف پریشان خوش، که از سودای او
خاطر جمع و دل امیدواری داشتم
تا غمش در سینه بود، اسباب عیشم کم نبود
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.