خرم آن روزی که من با دوست کاری داشتم
با وصال او به شادی روزگاری داشتم
داشتم، باری از این اندیشه کاید جان برون
بر زبان راندن نمی آرم که یاری داشتم
تن چو گل صد پاره شد، از بس که غلتیدم به خاک
از فسون آن که خرم نوبهاری داشتم
خوش نیاید کایم از خانه برون کاین خانه را
دوست می دارم که در وی دوستداری داشتم
نیست رنجی گر تن از غم مو شد و رنج است و بس
کان ز تار موی خوبان یادگاری داشتم
چند گویی «صبر کن تا روز شادی در رسد»
طاقتم شد، صبر کردم تا قراری داشتم
عشق گوید، خسروا، وقتی دل خوش داشتی
این زمان چون نیست، چون گویم که «آری داشتم »



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل حسرتنامهای است بر روزگار وصال از دست رفته. شاعر از شادیهای گذشته با یار یاد میکند و از درد جدایی، پاره شدن تن، دلبستگی به خانهای که یار در آن بوده و لاغری از غم سخن میگوید. پند ناصح را که به صبر میخواند رد میکند، زیرا طاقتش تمام شده است. در پایان حتی اقرار به داشتن آن دل خوش را هم دشوار مییابد، چون اکنون چیزی از آن نمانده است.
هوش مصنوعی: خوشا روزگاری که با دوست سروکار و پیوندی داشتم و در وصال او روزگاری شاد میگذراندم.
هوش مصنوعی: آری، یاری داشتم؛ اما از بیم آنکه جانم از اندوه بیرون رود، حتی نمیتوانم به زبان بیاورم که روزی یاری داشتم.
هوش مصنوعی: از بس در خاک غلتیدم، تنم مانند گل پارهپاره شد؛ از حسرت و افسون آن روزها که بهاری خرم داشتم.
هوش مصنوعی: دلم نمیخواهد از خانه بیرون بیایم، زیرا این خانه را دوست دارم؛ چون روزی در آن دوستی و یاری داشتم.
هوش مصنوعی: اگر تنم از غم مانند مو باریک شد رنجی نیست؛ رنج تنها این است که این لاغری یادگاری از تار موی زیبارویان است که روزی داشتم.
هوش مصنوعی: به ناصح میگوید: تا کی میگویی صبر کن تا روز شادی برسد؟ تا وقتی آرام و قراری داشتم صبر کردم، اما اکنون طاقتم تمام شده است.
هوش مصنوعی: عشق به خسرو میگوید: تو روزگاری دل خوش داشتی؛ و شاعر پاسخ میدهد اکنون که آن دل خوش نیست، چگونه بگویم آری داشتم؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای خوش آن روزی که در دل مهر یاری داشتم
سینه ای پرسوز چشم اشکباری داشتم
یادباد آنگه که فارغ بودم از باغ و بهار
درکنار از اشک گلگون لاله زاری داشتم
کور بادا دیده بختم خوش آن روزی که من
[...]
روزگاری روی در روی نگاری داشتم
راستی را با رخش خوش روزگاری داشتم
همچو بلبل می خروشیدم بفصل نوبهار
زانک در بستان عشرت نوبهاری داشتم
خوف غرقابم نبود و بیم موج از بهر آنک
[...]
دوش، آغوش و بر و بوس و کناری داشتم
تا به هنگام سحر در بر نگاری داشتم
اختیارم باده خوردن بود و آغوش و کنار
از برای آنکه در دست اختیاری داشتم
شاهدی شوخی شگرفی شکری شیرین لبی
[...]
یاد ایامی که در دل خار خاری داشتم
در جگر چون لاله داغ گلعذاری داشتم
از تهی پایی به هر صحرا که راهم می فتاد
از سر هر خار امید بهاری داشتم
سکه فرمانروایی داشت روی چون زرم
[...]
یاد باد آن کز گلی در سینه خاری داشتم
بر سر مژگان ز خون دل بهاری داشتم
وقت آن زلف پریشان خوش، که از سودای او
خاطر جمع و دل امیدواری داشتم
تا غمش در سینه بود، اسباب عیشم کم نبود
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.