گر بخاکم گذرد یوسف گل پیرهنم
بوی پیراهن یوسف شنوند از کفنم
بفراق تو گرفتار ترم روز بروز
کس باین روز گرفتار مبادا که منم!
کوه غم گشتم و هر لحظه کنم سینه خویش
طرفه حالیست که هم کوهم و هم کوه کنم!
لب ببستم ز سخن، ای گل خندان، که مباد
مردمان بوی تو یابند ز رنگ سخنم
هر کسی در چمنی هم نفس سیم تنی
من و کنج غم و در سینه همان سیم تنم
نکنم یاد بهار و نروم سوی چمن
چه کنم؟ دل نگشاید ز بهار و چمنم
گر دلم رفت، هلالی، گله از دوست خطاست
دل چه باشد؟ که اگر جان برود دم نزنم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از رنج فراق معشوق یوسفمانند میگوید و ادعا میکند که حتی پس از مرگ هم گذر او از کنار گورش اثر یوسفی دارد. با اشاره به فرهاد، خود را هم کوه غم و هم کوهکن میخواند. برای پنهان داشتن راز عشق خاموش میماند و تنهایی و غم را بر باغ و بهار ترجیح میدهد. در پایان، تسلیم کامل خود را نشان میدهد و میگوید از دوست شکوه نمیکند، حتی اگر جانش را از دست بدهد.
هوش مصنوعی: اگر محبوبِ یوسفمانندِ من که پیراهنی چون گل دارد از کنار گورم بگذرد، از کفن من بوی پیراهن یوسف به مشام میرسد. یعنی حتی پس از مرگ هم با حضور او زنده و خوشبو میشوم، چنانکه یعقوب با بوی پیراهن یوسف بینا شد.
هوش مصنوعی: روزبهروز در دوری تو گرفتارتر میشوم. هیچکس مانند من به چنین روز و حالی گرفتار نشود.
هوش مصنوعی: از بسیاری اندوه به کوهی از غم تبدیل شدهام و هر لحظه سینهٔ خود را میکنم و میخراشم. حال عجیبی است که هم کوهم و هم کوهکن، اشاره به فرهاد کوهکن.
هوش مصنوعی: ای محبوبِ گلمانندِ خندان، لب از سخن گفتن بستم تا مبادا مردم از رنگ و حال سخنم بوی تو را دریابند و راز عشقم آشکار شود.
هوش مصنوعی: هر کس در باغی همدم معشوقی سیماندام است، اما من در گوشهٔ غم تنها نشستهام و همان معشوق سیمتن را در سینه و دل خود دارم.
هوش مصنوعی: نه یاد بهار میکنم و نه به سوی باغ میروم. چه کنم که بهار و باغ دلم را شاد نمیکند، زیرا بی تو شادیبخش نیستند.
هوش مصنوعی: هلالی، اگر دلم از دست رفت، شکایت کردن از دوست نادرست است. دل چه ارزشی دارد؟ اگر جانم هم برود اعتراضی نمیکنم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
رزبان گفت که این مخرقه باور نکنم
تا به تیغ حنفی گردن هر یک نزنم
تا شکمشان ندرم، تا سرشان برنکنم
تا به خونشان نشود معصفری پیرهنم
ای خداوند یکی شاعر ساده سخنم
بمزاح است گشاده همه ساله دهنم
با ندیمان تو عشرت زنم و ربح کنم
نه ندیمان تو . . . لند و بدیشان شکنم
بلکه خود را بندیمان تو می برفکنم
[...]
یارب از عشق چه سرمستم و بیخویشتنم
دست گیریدم تا دست به زلفش نزنم
گر به میدان رود آن بت مگذارید دمی
بو که هشیار شوم برگ نثاری بکنم
نگذارم که جهانی به جمالش نگرند
[...]
دوستکامی که در آفاق چنان نیست منم
زانکه پرورده مخدوم زمانه حسنم
بلبل نعمت فضلم چو علی وچه عجب
که شکفته است گل خلق نبی در چمنم
این کم از شعر عمادیست اگر با شش ماه
[...]
چون ندارم سر یک موی خبر زانچه منم
بی خبر عمر به سر میبرم و دم نزنم
نا پدیدار شود در بر من هر دو جهان
گر پدیدار شود یک سر مو زانچه منم
مشکل این است که از خویشتنم نیست خبر
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.