گنجور

غزل شمارهٔ ۱۶۲

 
هلالی جغتایی
هلالی جغتایی » غزلیات
 

دم آخر، که مرا عمر بسر می آید

گر تو آیی بسرم، عمر دگر می آید

گر نگریم جگر از درد تو خون می بندد

ور بگریم ز درون خون جگر می آید

منم آن کوه غم و درد، که سیلاب سرشک

هر دم از دامن من تا بکمر می آید

چون کنم از تو فراموش؟ که روزی صد بار

جلوه حسن تو در پیش نظر می آید

در قفای سپر سینه بجانست دلم

که چرا تیر تو اول بسپر می آید؟

سبزه نو رسته بود خوب ولی خوب ترست

سبزه خط تو، هر چند که بر می آید

شب ز فریاد هلالی سگت افغان برداشت

کین چه غوغاست که شب تا بسحر می آید؟



🖰 با دو بار کلیک روی واژه‌ها یا انتخاب متن و کلیک روی آنها می‌توانید آنها را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

🖐 شماره‌گذاری ابیات | وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف) | 🔍 شعرهای مشابه (وزن و قافیه) | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

🎜 معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است ...

📷 پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی، 📖 راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور

حاشیه‌ها

تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 شما حاشیه بگذارید ...

پیشنهاد آهنگهای مرتبط از Spotify