در طینتم از بس که رگ و ریشه، وفا داشت
خاکم چه بهاران و چه دی، مهر گیا داشت
در مرگ من آن زلف چرا موی نژولید؟
یک دلشده از سلسلهٔ اهل وفا داشت
غیر از دل ما کز سر کونین گذشته ست
هر درد که دیدیم سر کوی دوا داشت
روی سخن اینجا به حریفی ست که فهمد
با هر که نگه عربده ای داشت، به ما داشت
عشق تو رسیده ست به فریاد وگر نه
این حوصله را صبر تنک ظرف، کجا داشت؟
هرگز نبود جز به هدف دیدهٔ ناوک
با ما نگهت هر ستمی داشت به جا داشت
یک بوالعجبی دیده ام و جای شگفت است
تلخابهٔ این چرخ سیه کاسه، گدا داشت
تا آمده ز ایام نخورده ست فریبی
دل تجربه ای داشت، ندانم ز کجا داشت؟
از کوی غم آواز حزینی که شنیدی
نالیدن دل بود، ندانم چه بلا داشت؟



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: حزین در این غزل از سرشت وفادار خود میگوید که حتی پس از مرگ از خاکش مهرگیاه میروید، و از بیاعتنایی یار در سوگ عاشق گله میکند. او ستم نگاه یار را بجا میداند، صبر خود را وامدار عشق میشمارد و از بخل چرخ و فریبناپذیری دل سخن میگوید. غزل با نالهٔ دل از کوی غم و اشاره به تخلص «حزین» پایان مییابد.
هوش مصنوعی: چون سرشت من سراسر از وفا رگ و ریشه داشت، خاکم در بهار و زمستان همیشه مهرگیاه میرویاند. یعنی حتی پس از مرگ هم از خاک من مهر و محبت میروید.
هوش مصنوعی: شاعر میپرسد چرا آن زلف یار در مرگ من به رسم سوگواری آشفته و پریشان نشد؟ او در زنجیرِ اهل وفا عاشقی دلباخته چون من داشت که اکنون از دست رفته است.
هوش مصنوعی: جز دل ما که از هر دو جهان گذشته است، هر دردی که دیدیم میل به درمان داشت و در جستوجوی دوا بود. دل ما دردی دارد که خواهان درمان نیست.
هوش مصنوعی: روی سخنم با همدمی آگاه است که دریابد: یار با هر کس که در نگاهش ستیزه و ناز داشت، در حقیقت آن ستیزه با ما بود.
هوش مصنوعی: عشق تو به یاریام رسیده است، وگرنه صبرِ کمظرفِ من کجا تاب و تحمل چنین رنجی را داشت؟
هوش مصنوعی: چشم تیر جز به هدف نمینگرد؛ پس هر ستمی که نگاه تو با ما کرد بجا و بهحق بود، چون ما هدف شایستهٔ تیر نگاه توییم.
هوش مصنوعی: شگفتیِ عجیبی دیدهام: این آسمانِ سیهکاسه و بخیل حتی آن آب تلخی را که داشت، به گدا داده بود. یعنی بهرهٔ ناچیزِ تلخ روزگار هم نصیب درویشان میشود.
هوش مصنوعی: دل از روزی که به دنیا آمده هرگز فریب روزگار را نخورده است؛ گویی تجربهای پیشینی داشت و نمیدانم آن را از کجا آورده بود.
هوش مصنوعی: آن صدای اندوهناکی (یا صدای حزین، شاعر) که از کوی غم شنیدی، نالهٔ دل بود؛ نمیدانم چه بلا و دردی در خود داشت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
تقدیر که یک چند مرا از تو جدا داشت
از جان گله دارم که مرا زنده چرا داشت
اندوه جدایی ز کسی پرس که یک چند
دور فلک از صبحت یارانش جدا داشت
دیوار ترا من حله خار نخواهم
[...]
از عکس خود آن آینه رو بس که حیا داشت
در خلوت آیینه همان رو به قفا داشت
چون معنی بیگانه که وحشت کند از لفظ
همخانه دل بود و ز دل خانه جدا داشت
از بی ثمری سبز درین باغچه ماندم
[...]
خوش آنکه، دلم در شکن زلف تو جا داشت
بخت سیهم، خاصیت بال هما داشت
گر عشق ندادی به غمش نقد دو عالم
در مصر وفا، یوسف ما را که بها داشت؟
می ربخت به بر، طرّهء آهم، همه سنبل
[...]
آن شاه که گاهی نظری سوی گدا داشت
یارب ز سرم سایهٔ لطفش ز چه وا داشت
زان روز طرب یاد که از غنچه دهانی
پیغام بدل سوختهٔ باد صبا داشت
آراست چو فرّاش قضا بزم تنعّم
[...]
غم نیست که با اهل جفا مهر و وفا داشت
با اهل وفا از چه دگر جور و جفا داشت
از کوی تو آن روز که دل بار سفر بست
در هر قدمی دیده حسرت بقفا داشت
همچشمی چشمان سیاه تو نمی کرد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.