آن شاه که گاهی نظری سوی گدا داشت
یارب ز سرم سایهٔ لطفش ز چه وا داشت
زان روز طرب یاد که از غنچه دهانی
پیغام به دلسوختهٔ باد صبا داشت
آراست چو فرّاش قضا بزم تنعّم
از خوان طرب خون جگر قسمت ما داشت
روزی که زدندی همگی ساغر عشرت
ساقی ازل بهرهٔ ما جام بلا داشت
یکجا غم یاران وز یکسو غم دوران
ای بخت ندانم سر شوریده چها داشت
بی پا وسرانت همه سرخیل جهانند
عشق تو همانا اثر بال هما داشت
یاقوت سرشکم برهت خون شده دل بود
تازه زندت آب همین دیده به جا داشت
چون نیستمی در خور دیدار تو ای کاش
ره بود به آنم که رهی سوی شما داشت
هر تیر نگه جسته ز شست تو نشسته
در دل مگر آن خاصیت تیر قضا داشت
راندی ز در خویش چو اسرار حزین را
میرفت و بحسرت نگهی سوی قفا داشت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از دوری معشوقی شکایت میکند که روزگاری به او لطف داشت و اکنون سایهٔ عنایتش را برداشته است. او قسمت ازلی خود را خون جگر و جام بلا میداند، در حالی که دیگران از بزم عشرت بهره بردند. در میانه، بزرگی عاشقان بینام را از اثر عشق معشوق و نفوذ نگاهش را چون تیر قضا میشمارد. در پایان، «اسرار» خود را رانده از درگاه یار تصویر میکند که با حسرت به پشت سر مینگرد.
هوش مصنوعی: آن پادشاه (معشوق) که گاهی به من گدا نگاهی میانداخت، خدایا چرا سایهٔ لطفش را از سر من برداشت؟
هوش مصنوعی: یاد باد آن روز شادی که باد صبا از آن معشوقِ غنچهدهان برای من دلسوخته پیغام میآورد.
هوش مصنوعی: وقتی فراشِ تقدیر بساط نعمت و خوشی را آراست، از سفرهٔ شادی سهم ما را خون جگر قرار داد.
هوش مصنوعی: روزی که همه جام شادی میزدند، ساقی ازل سهم ما را جام بلا و رنج قرار داده بود.
هوش مصنوعی: از یک سو غم یاران و از سوی دیگر غم روزگار بر من بود؛ ای بخت، نمیدانم این سرِ آشفته چه گرفتاریهایی داشت.
هوش مصنوعی: عاشقان بیسروپا و بینامونشان تو همه پیشوای جهان شدهاند؛ گویا عشق تو خاصیت بال هما را داشت که سایهاش هر که را بگیرد به بزرگی میرساند.
هوش مصنوعی: اشک سرخ چون یاقوتم که در راه تو ریخت، همان دلِ خونشدهام بود؛ آب همین چشم است که آن را تازه و روان نگه میدارد.
هوش مصنوعی: چون من شایستهٔ دیدار تو نیستم، ای کاش دستکم به کسی راه داشتم که به سوی شما راهی داشت.
هوش مصنوعی: هر تیر نگاهی که از کمان تو رها شد در دل نشست؛ گویا آن نگاه خاصیت تیر تقدیر را داشت که خطا نمیکند.
هوش مصنوعی: وقتی اسرارِ (شاعرِ) غمگین را از درگاه خود راندی، میرفت و با حسرت به پشت سر نگاه میکرد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
تقدیر که یک چند مرا از تو جدا داشت
از جان گله دارم که مرا زنده چرا داشت
اندوه جدایی ز کسی پرس که یک چند
دور فلک از صبحت یارانش جدا داشت
دیوار ترا من حله خار نخواهم
[...]
از عکس خود آن آینه رو بس که حیا داشت
در خلوت آیینه همان رو به قفا داشت
چون معنی بیگانه که وحشت کند از لفظ
همخانه دل بود و ز دل خانه جدا داشت
از بی ثمری سبز درین باغچه ماندم
[...]
در طینتم از بس که رگ و ریشه، وفا داشت
خاکم چه بهاران و چه دی، مهر گیا داشت
در مرگ من آن زلف چرا موی نژولید؟
یک دلشده از سلسلهٔ اهل وفا داشت
غیر از دل ما کز سر کونین گذشته ست
[...]
غم نیست که با اهل جفا مهر و وفا داشت
با اهل وفا از چه دگر جور و جفا داشت
از کوی تو آن روز که دل بار سفر بست
در هر قدمی دیده حسرت بقفا داشت
همچشمی چشمان سیاه تو نمی کرد
[...]
این مجلس چارم، چه بگویم که چها داشت
(سلطان علما) داشت
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۴ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.