صد جان به حسرت سوختی، آهی ز جایی برنخاست
از دل شکستن های ما، هرگز صدایی برنخاست
نخلت کز اشک و آه من، نشو و نما آموخته
مانند این شمشادبن، ز آب و هوایی برنخاست
در گلشنت باد صبا،کی می کند یادی ز ما؟
دیری ست کز راه وفا، آواز پایی بر نخاست
از آمد و رفت نفس، آگه نمی گردد کسی
زین کاروان بی خبر، بانک درایی برنخاست
تمکینم از حرف سبک، لنگر نمی بازد حزین
کوهم ولی ز آواز کس، از من صدایی برنخاست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل از دردی بیصدا سخن میگوید: جانها میسوزند و دلها میشکنند، اما صدایی برنمیخیزد و کسی در کوی معشوق از عاشق یاد نمیکند. شاعر میگوید قامت معشوق از اشک و آه عاشق بالیده است. سپس به گذر بیخبر عمر اشاره میکند و در پایان، خاموشی خود را نشانهٔ وقار میداند: او کوهی است که حتی به سخن سبک دیگران پژواک نمیدهد.
هوش مصنوعی: ای معشوق، صد جان را با حسرت سوزاندی و از هیچجا آهی بلند نشد؛ دلهای ما هم شکست و هرگز صدای این شکستن به گوش کسی نرسید.
هوش مصنوعی: قامت تو که مانند نخل است، رشد و بالیدن خود را از اشک و آه من آموخته است. چنین سروقدی چون این درخت شمشاد از هیچ آب و هوای دیگری نروییده است.
هوش مصنوعی: باد صبا در باغ تو کی از ما یاد میکند؟ مدتهاست که از راه وفا صدای پای هیچ رهگذری برنخاسته و کسی به سراغ ما نیامده است.
هوش مصنوعی: کسی از آمدن و رفتن نفس، یعنی گذر عمر، آگاه نمیشود. این کاروان عمر بیخبر میگذرد و هیچ بانگ زنگی از آن بلند نمیشود که مردم را بیدار کند.
هوش مصنوعی: حزین میگوید وقار و استواری من با سخنان سبک و بیمایه از جا نمیرود. من مانند کوهم، ولی بر خلاف کوه که صدا را بازمیگرداند، در برابر فریاد هیچکس پژواکی از من برنخاست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.