منم آن رند قدح نوش که از کهنه و نو
باشدم خرقهای آنهم به خرابات گرو
زاهد آن راز که جوید ز کتاب و سنت
گو به میخانه در آی و ز نی و چنگ شنو
راز کونین به میخانه شود زان روشن
که فتادهاست به جام از رخ ساقی پرتو
چه کند کوه کن دلشده با غیرت عشق
گر نه بر فرق زند تیشه ز رشک خسرو
هر طرف غول نوا خوان جرس جنبانی است
در ره عشق به هر زمزمه از راه مرو
منزل آنجاست درین بادیه کز پا افتی
در ره عشق همین است غرض از تک و دو
بستگیها به ره عشق و گشایشها هست
بسته شد هاتف اگر کار تو دلتنگ مشو



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به بیان حال و هوای خود به عنوان یک رند میپردازد که از دنیا و زهد فرسوده شده و به میخانه روی آورده است. او معتقد است که رازهای هستی را نمیتوان تنها در کتب و سنتها جست و جو کرد، بلکه باید از تجربیات واقعی و صدای نی و چنگ بهره برد. عشق در این شعر به عنوان یک مسیر پر چالش معرفی میشود که در آن، مشکلات و دشواریها به گسترش درک انسان از عشق و معانی عمیقتر میانجامد. شاعر در نهایت به این نکته میرسد که اگر دلتنگیهایی وجود دارد، نباید ناامید بود زیرا در راه عشق همیشه گشایش و آزادی وجود دارد.
هوش مصنوعی: من رند و مینوشیام که هم از گذشته و هم از حال هستم و لباس و مذهبی ندارم که به آن وابسته باشم. پس آن را تنها در میخانه گذاشتهام.
هوش مصنوعی: ای زاهد، آن دانش و رازی که تو در کتابها و سنتها جستجو میکنی، به میخانه بیا و صدای نی و چنگ را بشنو.
هوش مصنوعی: راز هستی و دنیای وجود در میخانه و در مجالس شادمانی به خوبی آشکار میشود، زیرا نور و زیبایی که از چهره ساقی میتابد، در جام جاری است.
هوش مصنوعی: دل کوه کن، که با عشق بسیار غیرت دارد، چه میتواند بکند اگر تیشهاش را به سر کسی نرساند، چون خسرو، از حسد و حرص.
هوش مصنوعی: در مسیر عشق، هر طرف صدای شگفتانگیز و خیرهکنندهای به گوش میرسد که نشاندهندهی حضور و حرکت است؛ بنابراین، از طریق وعدههای نادرست و بیاساس که ممکن است در این راه بشنوی، دوری کن.
هوش مصنوعی: منزل عشق در این بیابان آنجاست که تو در راه عشق بیفتی، و هدف از قدم زدن و در حرکت بودن همین است.
هوش مصنوعی: در مسیر عشق، وابستگیها و موانع وجود دارد، اما اگر دل تو دچار نگرانی و ناراحتی شده است، نباید نگران باشی، زیرا هاتف (شاعر) به این وضعیت دچار شده و هنوز به راه عشق ادامه میدهد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
لنگ لنگاک من ای بلمه پیوسته برو
مغ مفلوج زده بر به رخت اف تفو
لنگ مغ زاده گر زاصل و چو مازو بی مغز
روی شسته بحشاشات و تراک و مازو
از ره ایمان در کفر مزیدی که چنین
[...]
همه خوردند و برفتند و بماندم من و تو
چو مرا یافتهای صُحبتِ هر خام مجو
همه سرسبزیِ جانِ تو ز اقبالِ دلست
هله، چون سبزه و چون بید مرو زین لبِ جو
پُر شود خانهٔ دل ماهرُخانِ زیبا
[...]
آخر ای راحت جان دردِ دلِ ما بشنو
امشب از بهرِ خدا مرحمتی کن بمرو
امشبی باش که فردا به تو تسلیم کنم
جان و دل هر دو به دستِ تو نهادیم گرو
هم چنین کُنجِ من آراسته می دار چو گنج
[...]
ای بخوبی رخ تو برده ز خورشید گرو
گشته طاق خم ابروی تو جفت مه نو
که شب از روز شناسد بیقین گر نبود
طره و چهره تو مایه ده ظلمت وضو
گر چو پروانه ز غم سوخت رقیبت چه غم است
[...]
من چو از جان شده ام عاشق آن روی نکو
آخراین عشق مرا با تو سبب چیست بگو
از خودم بوی تو می آید واین نیست عجب
هرچه را با گل وبا مشک نهی گیرد بو
من چو با روی تو همچون مگسم با شکر
[...]
معرفی ترانههای دیگر
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.