گنجور » حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۲۲

وزن:	فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
قالب شعری:	غزل
منبع اولیه:	ویکی‌درج
تعداد ابیات:	۷

رونوشت متن رونوشت نشانی نمای مشابه کتابهای چاپی (فقط رایانه)

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به چالش‌های روحی و زندگی اشاره می‌کند و بر این نکته تأکید دارد که در راه رسیدن به معشوق و حقیقت، نباید به بی‌راهه و ضلالت رفت؛ زیرا این مسیر به خجالت و ناکامی منجر خواهد شد. او از مسافران راه حقیقت می‌خواهد که با نور هدایت حرکت کنند تا به هدف خود برسند. همچنین، شاعر به ارزش زمان و زندگی می‌پردازد و یادآوری می‌کند که باید از لذت‌ها و زیبایی‌های زندگی بهره‌برداری کرد. در نهایت، او از خدا می‌خواهد که راهنمایش باشد تا به دلالت و روشنایی دست یابد و از جهالت رهایی یابد.

اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوش مصنوعی در بسیاری از موارد نادرستند. اگر این متن به نظرتان نادرست است می‌توانید آن را ویرایش کنید.

برگردان به زبان ساده

# از سرِ کویِ تو هر کو به ملالت برود

نرود کارش و آخِر به خجالت برود

هوش مصنوعی: هر کسی که از کوی تو بیافتد و دلتنگ شود، به نتیجه نخواهد رسید و در نهایت خود را شرمسار خواهد دید.

اخطار: برگردان‌های تولید شده توسط هوش مصنوعی در بسیاری از موارد نادرستند. اگر این متن به نظرتان نادرست است می‌توانید آن را ویرایش کنید.

# کاروانی که بُوَد بدرقه‌اش حفظِ خدا

به تَجَمُّل بنشیند، به جَلالت برود

هوش مصنوعی: کاروانی که خداوند از آن محافظت کند، با زینت و زیبایی سفر خود را آغاز می‌کند و با عظمتی به مقصد می‌رسد.

# سالک از نورِ هدایت بِبَرَد راه به دوست

که به جایی نرسد گر به ضَلالت برود

هوش مصنوعی: سالکی که راهِ هدایت را در پیش گیرد، به محض اینکه قصد نزدیک شدن به دوست، یعنی خداوند، کند، هرچند ممکن است به بی‌راهی برود، به جایی نخواهد رسید.

# کامِ خود آخرِ عمر از مِی و معشوق بگیر

حیفِ اوقات که یک سر به بطالت برود

هوش مصنوعی: در پایان عمر، بهتر است که لذت‌های خود را از شراب و عشق بگیریم، چون حیف است که عمر را فقط بیهوده و بی‌ثمر بگذرانیم.

# ای دلیلِ دلِ گم‌گشته! خدا را مددی

که غریب اَر نَبَرَد رَه، به دلالت برود

هوش مصنوعی: ای دلیل و راهنمای دلِ سرگشته! لطفاً به من کمک کن که اگر غریب و بی‌کس نمانم، بتوانم به کمک تو راهی را پیدا کنم.

# حکمِ مستوری و مستی همه بر خاتِمَت است

کس ندانست که آخِر به چه حالت برود

هوش مصنوعی: سرنوشت پنهان و مستی تو همه به انگشتر تو وابسته است، هیچ‌کس نمی‌داند که در پایان با چه حالتی به سر می‌بری.

# حافظ از چشمهٔ حکمت به کف آور جامی

بو که از لوحِ دلت نقشِ جهالت برود

هوش مصنوعی: حافظ از چشمهٔ حکمت، جامی به دست آورده است که با نوشیدن آن، نادانی و جهالت که بر دل او نقش بسته، از بین خواهد رفت.

پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی

راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور

غزل شمارهٔ ۲۲۲ به خوانش فریدون فرح‌اندوز
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.

غزل شمارهٔ ۲۲۲ به خوانش سهیل قاسمی

غزل شمارهٔ ۲۲۲ به خوانش محسن لیله‌کوهی

غزل شمارهٔ ۲۲۲ به خوانش فاطمه زندی

غزل شمارهٔ ۲۲۲ به خوانش محمدرضا مومن نژاد

غزل شمارهٔ ۲۲۲ به خوانش پری ساتکنی عندلیب

غزل شمارهٔ ۲۲۲ به خوانش احسان حلاج

غزل شمارهٔ ۲۲۲ به خوانش مریم فقیهی کیا

غزل شمارهٔ ۲۲۲ به خوانش افسر آریا

غزل شمارهٔ ۲۲۲ به خوانش شاپرک شیرازی

غزل شمارهٔ ۲۲۲ به خوانش نازنین بازیان

فعال یا غیرفعال‌سازی قفل متن روی خوانش من بخوانم

پیشنهاد مشق شعر

مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه

معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است

مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین

تا به حال ۲۱ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...

ایمان در ‫۱۳ سال و ۹ ماه قبل، شنبه ۱۴ بهمن ۱۳۹۱، ساعت ۱۸:۰۱ نوشته:

بیت یکی مانده به آخر:
حکم مستوری و مستی همه بر خاتم تست
درست: خاتمت است (در بعضی منابع عاقبت به جای خاتمت آمده)
---
پاسخ: با تشکر، تصحیح شد.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

امین کیخا در ‫۱۳ سال و ۵ ماه قبل، دوشنبه ۶ خرداد ۱۳۹۲، ساعت ۰۳:۲۴ نوشته:

خجالت و دخالت اصلن در زبان و فرهنگ نامه های عربی نیست و ساخته ایرانیان است هر چند ریشه های عربی دارند اما ساخت و صیغه ناهمگون با عربی دارند

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

محمدرضا دولتی زاده در ‫۱۲ سال و ۵ ماه قبل، سه‌شنبه ۳۰ اردیبهشت ۱۳۹۳، ساعت ۱۵:۲۷ نوشته:

حکم مستوری و مستی همه بر عاقبت است
کس ندانست که آخر به چه حالت برود

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

سید حسن مبارز در ‫۱۲ سال و ۵ ماه قبل، شنبه ۱۰ خرداد ۱۳۹۳، ساعت ۱۲:۳۶ نوشته:

در خوانش بیت دوم کلمه ی « خدا » را عده ای همچون حسین آهی اینگونه می خوانند: کاورانی که بود بدرقه اش حفظ «خدای». از نظر وزنی هر دو صورت صحیح است. در نسخه غنی و قزوینی «خدا» ضبط شده است.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

سید حسن مبارز در ‫۱۲ سال و ۵ ماه قبل، شنبه ۱۰ خرداد ۱۳۹۳، ساعت ۱۲:۳۷ نوشته:

در خوانش بیت دوم؛ کلمه ی « خدا » را عده ای همچون حسین آهی اینگونه می خوانند: کاروانی که بود بدرقه اش حفظ «خدای». از نظر وزنی هر دو صورت صحیح است. در نسخه غنی و قزوینی «خدا» ضبط شده است.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

فرهاد پرنیان در ‫۱۲ سال قبل، دوشنبه ۲۸ مهر ۱۳۹۳، ساعت ۱۶:۳۰ نوشته:

در برخی منابع معاصر متاسفانه نوعی تحریف مصلحتی در برخی ابیات حافظ آمده است، برای مثال

"گروی آخر عمر از می و معشوق بگیر"
بجای
"کام خود آخر عمر از می و معشوق بگیر"
آمده است

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

Michel Leclerc در ‫۱۱ سال و ۱۱ ماه قبل، جمعه ۲۳ آبان ۱۳۹۳، ساعت ۲۳:۳۵ نوشته:

دوستان عزیز، از کیفیت بد فارسی من معزرت میخواهم. فکر من در باره گروی بگیر این است : گروی گرفنه از می جرعه است، و گروی گرفته از معشوق بوسه است. آخر عمر با این گروها پیش خداوندمان حاظر میشویم و برای این که نشان بدهیم که بیگناه هستیم از می و معشوق به وصیله گروها گواهی میگیریم که حقیقتا بیگناه هستیم . البته برای خواجه حافظ مستی و عشقبازی عین بیگناهی میباشد .

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

Michel Leclerc در ‫۱۱ سال و ۱۱ ماه قبل، جمعه ۲۳ آبان ۱۳۹۳، ساعت ۲۳:۵۳ نوشته:

دوستان عزیز ، سؤالی دارم در باره بیت 6 . آیا قراءت بر خاتم توست یا بر خاتم-ات است کاملا غیر ممکن است ؟ آیا ممکن نیست که معنی این باشد : حکم همه بر خاتم سلیمانور تو ، معشوق من ، است ؟ و شاعر این طور نشان میدهد که معشوق ایشان حد اقل خسرو و شاید خود خودا میباشد . این قراعت بر خلاف وزن این غزل نیست .

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

امین کیخا در ‫۱۱ سال و ۱۱ ماه قبل، شنبه ۲۴ آبان ۱۳۹۳، ساعت ۱۴:۱۲ نوشته:

michel مهربانم پیشتر نوشتار زیبایت را به زبانهای دیگر دیده ام .خوشهال شدم پارسی نوشتنت را هم دیدم . درود به تو . اما در باره پرسشی که پیش آورده اید .
به نظر من میگوید .
سرنوشت و فرجام کار همه ما آدمیان در نزد خداوند از پیش نوشته شده است و به دستور این سرنوشت است که ما برخی پوشیده و فرمانبر و برخی پرده در و مست هستیم . و کسی سرانجام کار خود را نمی داند .
این کمینه می پندارم که نظر حافظ از نگین سلیمان همان لوح محفوظ است که عبارتی قرانی است .که گویا همه ویژگیهای و سرانجام و سراغاز جهان و گیتیگان در آن است . و نظر شما درباره این که حافظ خداوند را دلبر خود می دانسته است درست است .

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

امین کیخا در ‫۱۱ سال و ۱۱ ماه قبل، شنبه ۲۴ آبان ۱۳۹۳، ساعت ۱۴:۱۳ نوشته:

universe / گیتی
multiverse / گیتیگان

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

روفیا در ‫۱۱ سال و ۹ ماه قبل، شنبه ۱۱ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۱۹:۵۵ نوشته:

از استادی شنیدم که نگین سلیمان دانش است که همه هستی تحت سیطره دانش است همانطور که وقتی سلیمان انگشترش را نشان میداد همه ساکنین قلمرو او در برابر ان صف می کشیدند یعنی همه تسلیم دانایی می شوند .
مولوی هم گفته :
خاتم ملک سلیمانست علم
جمله عالم صورت و جانست علم
حکم مستوری و مستی همه بر خاتم تست
یعنی ان شعور برتر و دانش علی الاطلاق حکم صادر می کند که یکی مستور و دیگری مست باشد .

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۹ سال و ۱۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۲۵ آبان ۱۳۹۵، ساعت ۱۸:۰۰ نوشته:

https://rezasaghy.blogfa.com/

از سرکوی توهر کوبه مـلالت برود

نرودکارش وآخر به خجالت برود

حافظ درمبحث عاشقی نظریه یِ جالبی دارد، او معتقد است هرکس کوی وبرزنِ معشوق را چه آسمانی وچه زمینی، به هردلیل با خاطری آزرده و ناراحت ترک وبه این سکوی جهش وپرواز درعالم بالا پشت کند. کارش به پیش نمی رود و سرانجام خوشی نخواهد داشت وکارش به شرمساری کشیده خواهد شد. کوی معشوق، برای عاشق، یک تکه ازبهشت است که برروی زمین افتاده است، درکوی معشوق، عاشق درهمه حال درحالتی غریب ومعنوی بسرمی برد ومشغول انجام هرکاری بوده باشد نیایش وعبادت محسوب میگردد. پرسه زنی وسکونت عاشق درکوی معشوق،سعادتیست که نصیب هرکسی نمی شود ونبایست،به بهانه های،جوروجفا ویابی توجهی معشوق آنجاراترک کند.آزادی اززنجیرهای سنگین دینی ودنیوی، لذت محض نفس کشیدن،حس ناب بودن،ومشاهده ودیدن نادیدنی ها،درک ودریافت معجزه وشهود،همه درکوی معشوق دردسترس است خروج ازبهشت کوی معشوق، تاوان سختی دارد ودرنهایت شرمساری وپشیمانی ازآن اوخواهدبود.

ازدرخویش خدارا به بهشتم مفرست

که سرکوی توازکون ومکان مارابس

کوی معشوق برای هرکسی می تواند متفاوت ازکوی معشوق دیگران باشد چراکه مسیر هرکس متفاوت ازدیگریست وبایدهمان مسیرخودش را باآگاهی وحضور خالص طی کند. معشوق برای یکی، خداوند، برای دیگری، همسر وبرای آن دیگری مثل مولانا، شمس و.... میباشد.عشق ازهرنوع که باشد چه نشأت گرفته ازبلوغ جنسی وچه برخاسته ازبلوغ روحی وغنای درونی وآگاهی، موهبتی الهیست وهیچ نعمتی والاترو ارزشمندتر ازعشق وجودندارد. دردوران خیال انگیزعاشقی، عاشق چه درهجران بوده باشدچه دروصلت، بی وقفه ازسوی خداوندگارعشق تحت حمایت است همواره به اوچیزی غریب ازغیب می رسد واوراسرمست ومسرورنگاه می دارد.عشق مارا به سمت رشدوتعالی هدایت می کند وبه زندگانی، معنا وهدف می بخشد وزیباییهای نهفته ی آن را پدیداروبرجسته می سازد. عشق درحقیقت تجربه ی نوعی یگانگیست زمانی که این تجربه ی ناب میان یک عاشق فرزانه وبیدار و تمامیّت هستی روی می دهد همان رندانگی و خدایگونگیست که درنهایت به جاودانگی منتهی میگردد. عاشق حقیقی هرگز از بی توجهیِ معشوق ملول نمی شود ودست ازعشق ورزیدن برنمی دارد.

" وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم

در طریقت ما کافری است رنجیدن "

عاشق حقیقی هرگز از بی توجهیِ معشوق ملول نمی شود ودست ازعشق ورزیدن برنمی دارد.

" وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم

در طریقت ما کافری است رنجیدن "

🌿━━━━━━━━━━🌿

کاروانی که بُوَدبدرقه اش حفظ خدا

به تـجمّـل بـنشیند بـه جلالت بـرود

بدرقه معانی زیادی دارد: همراهی و مشایعت کردن ،نگهبانی،مراقبت، حمایت و پشتیبانی،استقبال، به پیشوازرفتن و....

معنی بیت:

هر کاروان وقافله ای که بادل مطمئن وامیدوار،سلامتی خودرا به حمایت ولطف خداوند سپرده و در سایه ی عنایات خداوند و تحت حفاظت ومراقبت او باشد،بی هیچ تردیدی با شوکت وجلال وشکوه فرودآمده ومنزل خواهدکرد و با بزرگی و عظمت نیزبه راه افتاده وازهرخطری مصون وایمن خواهد ماند. تنهاشرط تحقق این موفقیت، داشتن صدق دل وایمان مستحکم وبدون تردید به قدرت لایتناهی هست وبس.

توباخدای خوداندازکارودل خوش دار

که رحم اگرنکندمدّعی خدابکند

ازهمین روست که موقع بدرقه ومشایعت کردن کسی عبارت "خداحافظ" رابیان می کنندوکسی که راهی شده رابه دستان امن خداوند می سپارند تابسلامتی وبدون دردسر به مقصد رسد.

🌿━━━━━━━━━━🌿

سـالک ازنور هدایت ببرد راه به دوست

که به جائی نرسـد گر بـه ضلالت برود

"هدایت" در مقابل "ضلالت" آرایه ی ِزیبایِ تضاد ایجادنموده است.

رهرو راه عشق، به کمک فروغ ِنورهدایت ،که ازجانبِ آفتاب ِحق می تابد راه رسیدن به سرمنزل دوست را پیدامی کند. زیرا اگر کورکورانه وبدون عنایتِ حق وبدون مرشد ومرادِ روشن ضمیر، به راه بیافتد احتمالاً به جایی نخواهد رسیدوگمراهی وسردرگمی درانتظار اوخواهد بود. راهرو یاباید نور هدایت که مستقیماًازخداوندمتعال دریافت کرده باشد یاتحت راهنمایی کسی حرکت کند که قبلاً به سطح بالاتری ازآگاهی رسیده ومسیر طریق عشق راپیموده باشد.

عشق همیشه از آنسوی دانش ها و فلسفه ها می آیدوآدمی راغافلگیروسردرگم می کند به همین دلیل آن را به کمک مرشدی فرزانه و بیدار می توان تجربه کرد ودریاهای طوفانی رابه سلامتی پشت سرگذاشت.

اگرچه رندان مرشدوراهنما دارند امامرشد باکشیش وروحانیان تفاوتهای اساسی دارند. مرشدفقط به مریدان خود وعده وعید بعدازمرگ نمی دهد بلکه مرید راراهنمایی می کندتا باتلاش فردی به نور ومعرفت درونی دسترسی پیداکند وبه خداگونگی برسد. کشیشان وروحانیان سعی می کنندبردانش رهروان بیافزایند اما مرشد وراهنمای رندان تلاش می کند صفحه ی ذهن وضمیر راهرو را ازگذشته وآینده پاک کرده وبه معصومیت حال برساند چراکه درلحظه ی حال همه ی ما می توانیم معصومیت کودکانه رادوباره تجربه کنیم.

مرشدبیدار،هرآنچه که ازخانواده وجامعه وسیستمهای حاکمیّتی به ما دیکته شده را پاک می کند تا ازنو متولّدشویم وباتلاش فردی بینش جدیدخودرا پیداکنیم.

بکوی عشق منه بی دلیل راه قدم

که من بخویش نمودم صداهتمام ونشد

دلیل راه: (مرشد،راهنما،پیر وهدایت کننده)

🌿━━━━━━━━━━🌿

کام خود آخر عمر ازمی ومعشـوق بگیر

حیفِ اوقات که یکسـر به بطالـت برود

حال که بیشترایام عمر رابه بطالت وبیهودگی سپری کرده ای، بهتراین است که در آخر عمر، از می و معشوقه کام بگیری وبهره مند گردی. حیف است که تمام عمرِآدمی یکسره به بیهودگی از دست برود

عاشق شوارنه روزی کارجهان برآید

ناخوانده نقش مقصود ازکارگاه هستی

پس روی به جانب دوست کن ودراندک فرصتی که باقی مانده است ازفیض حضور ودوستی با اوکامیاب باش درغیراینصورت شرمزدگی وناکامی نصیب توخواهدشد.

🌿━━━━━━━━━━🌿

ای دلیـل دل گـم‌گشـتـه ؛ خدا را مددی

کـه غـریب ار نـبـرد ره ،بـه دلالت بـرود

ای مرشد وراهنمای دل سرگشته وگمراه، محض رضای خاطر خدا دستگیری کن ومراراهنمودی بده که غریب وگمراهی که راه حق را بلد نباشد ،به یقین با راهنمایی یک راهنمای راه بلد ، به سر منزل مقصود می رسد.

گرپیرمغان مرشدمن شدچه تفاوت

درهیچ سری نیست که سرّی زخدانیست

تفاوتی نمی کند که مرشد به چه زبان حرف می زند وچه مذهب وچه ملیتی دارد هرکسی که به منبعِ حق متّصل شده باشد می تواندمرشد و راهنمای توباشد، زیرا درهرسری، سرّی ازخدا نهفته وبه تعدادآدمیان راه برای رسیدن به حق وجود دارد.

کسی که برصف رندان زده وتبعات هرچه بادابادرامی پذیرد به تفکرات ونظرات دیگران هیچ اهمیتی قائل نمی شود چون می داندکه اگربه توجهات وقضاوتهای مردم واکنش نشان دهد حرکت بسوی خدایگونگی سخت وپیچیده خواهدشد.
رند، نه تنها نگران نظریات دیگران نیست بلکه سعی براین داردکه درصحنه ی نمایش نباشد اوبیشتردرسکوت ودرخلوتگاه خویش حضورداردساکت زندگی می کندوهرگزتوجه وتایید کسی راگدایی نمی کند.
هیچکس نمی تواند رندان مسلکِ حافظانه رابه جهنم تهدید ویا به بهشت رفتن تطمیع کند. این شگرداحمقانه شاید برای مردم عوام کارسازباشد اما رندان راتحت تاثیرقرارنمی دهد بهشت وجهنم رندان دردرون خودشان هست. آنهاهیچ طمعی به آینده ی واهی وپوچ ندارند وفریب بهشت دروغین زاهدان رانمی خورند. آنها درلحظه حضوردارند وهمین حضورخالصانه ترین نوع نیایش هست. رندان نیک می دانند که جهان هستی زبان گفتار مارا نمی داند وبرای سپاسگزاری لازم نیست جملات آماده شده ازقبل راتکرارکنی. همین که زندگی راجشن بگیری وبی آزارباشی بهترین نوع عبادت است. درنظرگاه حافظ، خداوند آنقدر سنگدل و بی مایه نیست که کسی را بخاطر داشتن تسبیح وریش وخرقه دوست داشته ودرمقابل ازکسانی که شراب خورده وخودرا ازقید وبندخرافات رها ساخته اند آرزده خاطر شود وبراساس باورهای زاهدانه، بااژدهاهای هفت سر وسرب داغ وگرزهای آتشین، آنهارامجازات نماید! بنابراین اگر روزجزاورستاخیزی نیز بوده باشد قطعاً آن چیزی نیست که ادیان گفته اند بلکه چیزی خواهد بودکه همه ازشگفتی برخورد کریمانه ی خداوند غافلگیرخواهیم شد.

لطف خدابیشترازجرم ماست

نکته ی سربسته چه دانی خموش

🌿━━━━━━━━━━🌿

حکم مستوری ومستی همه برخاتمتست

کـس ندانسـت که آخر به چه حالت برود

مستوری: پوشیده، درپرده دراینجا مقصود کسانی هستند که بانقاب تقوا، درخفا مرتکب فعل، حرام می شوند

مستی: دراینجا رندان باده نوشی هستند که بدون نقاب چنانکه هستند می نمایند.

بیهوده بانقاب زدن برچهره، خود ودیگران را فریب مده ومغروربه تقوای نمایشی مباش .تنها درپایان کارودرقیامت روشن می شود که چه کسی پرهیزگار و چه کسی گناهکاربوده است، زیرا هیچ کسی پایان کاررانمی داند،و معلوم نیست که در پایان عمل ،چه کسی به چه حالت از این دنیا می رود.

می فرماید ؛ درمورد ظاهر کسان داوری نتوان کرد ، چه بسا افراد ظاهر الصّلاح ودیندار وزاهد که در قیامت اهل آتش ودوزخ و متقابلاً افرادی که ظاهری گنهکار دارند ازاهالی بهشت ورستگاران خواهندبود.

ناامیدم مکن ازسابقه ی لطف ازل

توچه دانی که پسِ پرده که خوبست وکه زشت؟

🌿━━━━━━━━━━🌿

حافظ ازچشمه‌ حکمت به کف آورجامی

بـُو که از لوح دلـت نـقش جـهالت بــرود

چشمه ی حکمت: دانش و آگاهی ودرایت به چشمه ای تشبیه شده است.

بو :شاید،به امیدآنکه

لوح: صفحه دراینجا به معنای ضمیر

ای حافظ ، از سرچشمه ی حکمت و دانش و معرفت پیاله ای به دست آور و بنوش . شاید بدین وسیله، نشان نادانی وآثارگمراهی از صفحه ی دلت وضمیرت زدوده ومحو شود.

اماحکمت وآگاهی چیست؟

حکمت وآگاهی انباشت دانش های گوناگون درذهن وبه عبارت دیگر دانستن بیشترنیست واصلاً ربطی به دانش های اختراع بشرندارد. آگاهی درحقیقت مشاهده ی صادقانه ودیدن شفاف خویشتن خویش، واطلاع داشتن ازاحساسات،نیازها، ارزشها، ترس ها وآرزوهای شخصی هست آدمی هرچه بیشترتوانسته باشدبه درون خویش چرخیده ومنصفانه علت وریشه های احساسات، ترسها وارزشهاونیازهای درونی راموردکاوش وتحقیق قراردهد بی تردید به گنجهای باارزشی دسترسی پیداخواهدکردکه دربیرون ازخود هرگز مانندآن راندیده است. باپیداکردن این گنجهای پنهان درلایه های درونیست که شادمانی حقیقی وپایدار پدیدارشده ووابستگیهای بیرونی یکی یکی رنگ باخته وازبین می روند معصومیت، الوهیت، عشقورزی، شفقت ومهربانی وسعادتِ زیستن آگاهانه، همه باپیدایش این گنجهای باارزش،آرام آرام متجلّی شده وشکوفایی وثمردهی رخ می دهد. هرکسی درحدسطح آگاهی خود زندگی می کند. آگاهی هرچه با وضوح بیشتر، عمیق تر وصادقانه باشد به همان میزان نیازهای بیرونی کمترمی شوند ودرنهایت بی نیازی که والاترین مرحله ی کمال می باشد روی می دهد. درچنین وضعیتی فردشروع به احساس وَجد وشعف درونی کرده وهمه چیزتبدیل به هنرمی شود هنر زندگی،هنرنفس کشیدن،هنردیدن وشنیدن،هنرخوابیدن وکلاً هنربودن وحضورآگاهانه وخالص درزندگی.

جزفلاطون خم نشین شراب

سرّحکمت به ماکه گویدباز؟

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

تماشاگه راز در ‫۸ سال قبل، دوشنبه ۲۳ مهر ۱۳۹۷، ساعت ۱۲:۵۷ نوشته:

معانی لغات غزل (222)
ملاملت:دلتنگی ، رنجیدگی ، ملال خاطر
.نرود کارش :کارش پیش نرود ، کارش پیشرفت نمی کند.
خجالت:شرمساری .
سالک:روند راه عشق ، رهرو.
هدایت:راهنمایی کردن .
نور هدایت:فروغ راهنمایی .
ضلالت: گمراهی.
بطالت:بیهودگی ، بی کاری، ومعطل ماندن.
دلیل:راهنما، دلالت کننده.
دلالت : راهنمایی.
نَبَرد ره:راه را پیش نبرد ، بلد راه نباشد ، راه را گم نکند.
مستوری: پرده نشینی ، پرهیزکاری .
مستی: مجازاً به معنای فسق وفجور وانحراف از راه راست.
خاتمت:فرجام ، کار ، پایان کار.
به چه حالت: چه حالتی خواهد داشت .
بدرقه:راهنما، نگهبان .
حفظ: حمایت و نگهداری .
تجمّل:آراستگی ، شوکت.
جلالت:بزرگی ، شکوه ، عظمت .
چشمه حکمت: سرچشمه دانش ، سرچشمه معرفت.
بو…: باشد که ، شاید .
لوح: صفحه .
نقش جهالت: نشان و اثر ندادانی سترده شود .
معانی ابیات غزل(222)
(1) هر کس سر کوی تو را باحالت ربنجیدگی و دلتنگی ترک کند، سرانجام کاری از پیش نبرده شرمسار گردد.
(2) رهرو راه عشق به کمک فروغ هدایت کننده حق ، راه رسیدن به دوست را می جوید . زیرا اگر کورکورانه برود به جایی نمی رسد. (3) در این آخر عمر، از می و معشوقه کامّ دل بگیر . حیف است که تمام وقت یکسره به بیهودگی از دست برود.
(4) ای راهنمای دل سرگشته برای خاطر خدا دستگیری که غریبی اگر راه را بلد نباشد با راهنمایی ، به سر منزل مقصود می رسد. (5) ( تنها) درپایان کار می توان میان پرهیزگاری و گناهکاری کسی به درستی داوری کرد ، زیرا کسی نمی داند که در پایان عمل به چه حالت از این دنیا می رود. (6) کاروانی که لطف و حمایت خداوندی پشتیبان ونگهبان اوست با شوکت و آراستگی در منزل فرود آمده و با بزرگی و شگوه حرکت می کند . (7) حافظ ، از سرچشمه دانش و معرفت کف آبی به دست آورده بنوش . شاید نشان نادانی از صفحه دلت زدوده ومحو شود.
شرح ابیات غزل: (222)
وزن غزل : فعلاتن فعلاتن فعلن
بحر غزل : رمل مثمن مخبون محذوف
*
همانطور که در شر ح غزل 212 به تفصیل بیان شد این غزل نیز مربوط به سالهای آخر دوره شاعری حافظ و در همان شرایط روحی سروده شده است.
حافظ در تمام طول عمر ، دست ارادت به سوی هیچ پیری دراز نکرد. هر چند تمام گفته ها و نوشته های مشایخ صوفیه ، در گذشته و حال زمان خود را به دقت بررسی و سبک سنگین وبدون تعصب سَرَه را از ناسره جدانموده و به مخزن معلومات معرفت خویش بیفزود. و از این بابت حافظ کاملاً با شمس تبریزی مشابهت تامه دارد که در جای دیگر و در مقدمه فصل اول این کتاب بدان اشارت رفت اما از آنجا که هیچ عارف دل آگاهی به سر حد مطلوب رضایت قلبی خود نمی رسد و چه بسیار سؤالهایی دارد که به پاسخ آن دسترسی پیدا نمی کند ، احتمالاً حافظ هم در اواخر عمر در این تردید به سر می برده که : آیا اگر باپیروی از دستورات پیری راه مریدی را در کمال خلوص نیت طی می کردم به سر منزل مقصود می رسیدم یا خیر؟ این گمان نویسنده این سطور است اما دراین غزل که طرف خطاب شاعر معشوق ازلی اوست ، به او می گوید هرکس با آزردگی خاطر و پریشانی از این دار دنیا برود، النهایه در آخر سر، شرمنده وروسیاه بوده کاری از پیش نخواهد برد . این موضوع می رساند که شاعر ، حالت تسلیم ورضا را دریافته و همه کار خود را به خدا حوالت کرده و از بن دندان معتقد به این بوده که :
کاروانی که بود بدرقه اش حفظ خدا به تجمل بنشیند به جلالت برود
شاعر دربیت دوم غزل ، نور هدایت معشوق را راهنما و دلیل راه خود معرّفی می کند . معنی این کلام این است که من مرید کسی نبودم وتمام وجهه همّتم به سوی منبع لایزال نور هدایت متوجه بوده است . بیت سوم این غزل اقوی دلیلی است که این غزل را حافظ در آخر عمر خود سروده است و در بیت چهارم باز، شاعر حالت مناجات به خود گرفته و از خدای خود می خواهد که در این پیرانه سر باز هم او راهنمایی ومدد فرماید تا به سر منزل مقصود برسد و به دنبال آن ، عقیده باطنی خودرا که یک عمر با آن به سر برده و آز آن دفاع کرده در کمال خلوص نیت ، بار دیگر بازگو می کند و می گوید که جوجه را آخر پاییز می شمارند او حکم نهایی در باره سعید و شقی بودن کسی را تنها می توان در پایان زندگانی هر کسی داد و او از جانب خویش با کمال اطمینان سخن گفته ومی فرماید :
کاروانی که بود بدرقه اش حفظ خدا به تجمل بنشیند به جلالت برود
و ما امروزه می بینیم که این شاعر آسمانی چگونه با جلالت و بزرگی و شکوه و عظمت این دنیای خاکی را پشت سر نهاد وروح پاکش به ملکوت اعلی پیوست.
شرح جلالی بر حافظ – دکتر عبدالحسین جلالی

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

تماشاگه راز در ‫۸ سال قبل، دوشنبه ۲۳ مهر ۱۳۹۷، ساعت ۱۵:۱۲ نوشته:

بیت 3 به آیات زیادی از قران اشاره دارد از جمله :
سوره بقره 2: آیه 213
وَاللَّهُ یَهْدِی مَنْ یَشَاءُ إِلَی صِرَاطٍ مُسْتَقِیمٍ
و خدا هر که را بخواهد به راه راست هدایت می ‏کند
سوره نحل16: آیه 93
«یُضِلُّ مَنْ یَشاءُ وَ یَهْدِی مَنْ یَشاءُ»

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

فال حافظ در ‫۶ سال و ۷ ماه قبل، سه‌شنبه ۲۷ اسفند ۱۳۹۸، ساعت ۲۱:۱۲ نوشته:

این شعر بسیار زیبا و دلنشین است. من به این شعر علاقهی بسیاری دارم.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

برگ بی برگی در ‫۵ سال و ۶ ماه قبل، یکشنبه ۵ اردیبهشت ۱۴۰۰، ساعت ۰۲:۳۹ نوشته:

از سر کوی تو هر کو به ملالت برود
نرود کارش و آخر به خجالت برود
سرِ کویِ معشوق همان راه و طریقتِ عاشقی ست، ملامت یعنی سرزنش و هر سالکی که در سرِ کویِ معشوقِ الست سکنی گزیده و به کارِ معنوی بپردازد بدونِ تردید در معرضِ ملامتِ دو گروه قرار خواهد گرفت،‌ یکی آن گروهی که بطورِ کلی ناباور است و اعتقادی به طریقت و عرفان و حتی دین ندارد و گروهِ ملامتگرِ دیگر متشرعانی هستند که با اعتقاداتِ سطحی و باورهایِ ذهنیِ خود خدایی را خلق کرده و می پرستند، پس سالکی که طریقتِ عاشقیِ مولانا و حافظ را برگزیده و به صواب نزدیکتر می داند و قدم در راه می گذارد از هر سمت و سوی مورد ملامت و سرزنش قرار می گیرد و حافظ می فرماید هر سالکی که در مواجهه با چنین ملامت گرانی به نظرِ آنان اهمیت داده و تحتِ تاثیر قرار گیرد سرانجام کارِ عاشقیِ او پیش نرفته و به سرانجام نمی رسد و در آخرِ کار نیز با خجالت و سرافکندگی و با دستِ خالی از راه بیرون می رود و بقولی عطایش را به لقایش می بخشد.

کاروانی که بود بدرقه‌اش حفظ خدا
به تجمل بنشیند به جلالت برود
همه ما عضوی از این کاروان بزرگ انسانی هستیم که قرار است طی مدتی نه چندان مدید از این منزل جهان مادی عبور کند و خوشا به حال انسانی که خدا حفاظت از او را تعهد کند که در اینصورت از هرگونه گزند جلامت گران یا راهزنان این جهان در امان خواهد بود پس چنین انسانی با تجمل و زیبایی در این جهان زندگی کرده و با شکوه و جلال از این جهان خواهد رفت .البته که این حفاظت خدا بنا به درخواست و سعی انسان در این راه میسر است که در همه امور خدا را ناظر و حاضر بداند .
سالک از نور هدایت ببرد راه به دوست
که به جایی نرسد گر به ضلالت برود
نورِ هدایت پیران و بزرگانِ طریقتِ عاشقی همچون عطار و فردوسی و مولانا و حافظند که هر یک چراعِ هدایت بود و سالک با بهرمندی از تعالیمِ این بزرگان می آموزد که چگونه در راهِ عاشقی به پیش رود تا به حضرتِ دوست راه برده و با او به وحدت و یگانگی برسد، به ضلالت رفتن یعنی در تاریکی و بدونِ بهره گیری از نورِ عارفان و حکیمان به کارِ عاشقی بپردازد که حافظ می فرماید بدونِ تردید چنین سالکی در کوره راه ها به ضلالت و گمراهی افتاده و از راه باز می ماند.
کام خود آخر عمر از می و معشوق بگیر
حیف اوقات که یک سر به بطالت برود
بیت نمیگوید که تا اواخر عمر صبر کن و سپس از می و معشوق کام بگیر تا به رستگاری برسی ، بلکه می‌فرماید از اوان زندگی به گونه ای زندگی کن که در اواخر عمر بیشترِ غزلهای حافظ و سعدی را از حفظ بوده و با بکار بستنِ آنها از می خرد ایزدی بهرمند شده و به وصال حضرت معشوق رسیده باشی و لازمه این امر مهم استفاده حداکثری از همه لحظات عمر میباشد ، طی شدن یکسره عمر به بطالت چنین امکانی را از انسان میگیرد زیرا نیل به این هدف کار بسیار می طلبد .
ای دلیل دل گمگشته خدا را مددی
که غریب ار نبرد ره به دلالت برود
حافظ برای تسهیل در امر مهم کامیابی و یکی شدن با حضرت معشوق، وجود مرشد و راهنما را ضروری میداند و این دلیل دل گمگشته ، محدودیت زمان و عمر انسان را جبران میکند ، بزرگانی که ذکر شد حافظ با آثار ارزشمند خود مشعل دار این راه پر فراز و نشیب هستند که به انسان غریب در این جهان کمک میکنند تا راه رهایی خود را بیابد .همه ما انسانها در این جهان ماده و فرم غریب و بیگانه هستیم زیرا که اصل انسان از جنسی ورای ماده و جسم میباشد و مادام که به اصل خود واصل نگردد همچنان در غربت بسر میبرد. حافظ می‌فرماید غریبی که راه را نمی داند با دلالت و راهنماییِ بزرگان می تواند راه به مقصدِ نهایی ببرد.
حکم مستوری و مستی همه بر خاتمت است
کس ندانست که آخر به چه حالت برود
مستوری به معنی پوشاندن و در اینجا به کارِ معنویِ پنهانی اشاره کرده و می فرماید سالک اگر بخواهد از ملامتِ کسانی که فقط با شعورِ جسمانی به جهان می‌نگرند و چشمِ سِرّ ندارند در امان بماند بهتر است کارِ عاشقیِ خود را به دیگران ابراز نکرده و پنهانی به مستی و عاشقی بپردازد، حافظ تاکید می کند اما امرِ مستی و مستوری هم در اختیارِ انسان نیست و همه بر خاتم و ارادهٔ حضرتِ دوست است تا تدبیرش چه باشد و هیچ کس را وقوف به نتیجهٔ کار و چگونگیِ پیمودنِ این راه نیست، شاید مصلحت این باشد که رازِ عاشقیِ سالک برملا شود و شاید هم تا پایان عمر در خفا و پنهانی به نوشیدنِ شرابِ عشق و مستی ادامه دهد.
حافظ از چشمه حکمت به کف آور جامی
بو که از لوح دلت نقش جهالت برود
در اینجا حافظ بار دیگر اختیار را با انسان دانسته و می‌فرماید انسان باید از چشمه حکمت یا همان شراب میخانه جامی بدست آورد ، باشد که با این شراب خرد ایزدی از لوح دلش نقش های جهالت و نادانی زدوده شود ، نقش یا صورت، همان چیزهای بیرونی هستند که با گرفتار و مشغول کردن انسان به این جهان و به بطالت گذرانیدن عمر ، موجب عبور از این جهان با جهالت و مستوری میگردد .

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

در سکوت در ‫۴ سال و ۶ ماه قبل، دوشنبه ۲۹ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۱:۰۵ نوشته:

این غزل را "در سکوت" بشنوید

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

دکتر صحافیان در ‫۲ سال و ۳ ماه قبل، شنبه ۱۳ مرداد ۱۴۰۳، ساعت ۰۸:۲۶ نوشته:

ای معشوق بی‌همتا! هر که حضور تو را با رنجش خاطر و ملالت ترک کند، کارش پیش نخواهد رفت و سرانجامی جز شرمساری ندارد.
۲-آری کاروانی که انرژی خداوند نگهدار اوست(تداوم تاثیر سپاس‌گزاری از حضور معشوق)با آراستگی رحل اقامت افکند و با شکوه ادامه مسیر دهد.
۳- رهرو راه عشق از روشنایی موهبت حق به معشوق رسد، چه در مسیر تاریک گمراهی به جایی نخواهد رسید( خانلری: طلبد راه)
۴-در پایان عمر، کام خود را از شراب و معشوق بگیر، حیف است که روزگارت چون گذشته به بیهودگی صرف شود(خانلری:گروی آخر عمر)
۵- ای راهنمای دل گمشدگان! به خاطر خدا یاری‌ام نما! که ناآشنا جز با راهنمایی تو در مسیر معشوق نمی‌افتد.
۶- داوری کردن در باره پرده‌نشینی و پرهیز یا مستی به سرانجام آنهاست(ایهام: آخر عمر یا نتیجه یعنی کدام به حال خوش که همان بهشت نقد است منجر میشود)از این رو، کسی نمی‌داند انسان با چه حالتی از جهان خواهد رفت.
۷- پس حافظا! از چشمه گوارای معرفت و هدایت جامی حاصل کن! امید است که از دفتر دلت نقش نادانی‌ها و آموزه‌های اشتباه سلوک پاک شود.( خانلری: به کف آور آبی)
دکتر مهدی صحافیان
آرامش و پرواز روح
پیوند به وبگاه بیرونی

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

دکتر حافظ رهنورد در ‫۱ سال قبل، دوشنبه ۲۱ مهر ۱۴۰۴، ساعت ۲۳:۳۳ نوشته:

برای درک ژرفای زیرمتن، بهتر است این دو بیت را همراه هم درک کرد.

سالک از نورِ هدایت بِبَرَد راه به دوست

که به جایی نرسد گر به ضَلالت برود

ای دلیلِ دلِ گمگشته خدا را مددی

که غریب اَر نَبَرَد رَه، به دلالت برود

سالک به‌معنای رهرو طریقت شناخت است.

رهرو از نوری که به‌واسطه‌ی هدایت تابیده می‌شود راه را از بی‌راهه می‌شناسد و به مقصود می‌رسد؛ و اگر نور هدایت نباشد راه گم کرده و گم‌گشته می‌شود.

دلیل به‌معنای واسطه است و به‌معنای علّت

ای واسطه و علت دل گم‌گشته تو را به‌خدا کمکی کن

که غریب راه و طریق مقصود اگر راه نشناسد به‌واسطه باید که برود.

واسطه در اینجا به‌معنای همان نور هدایت است.

عزیزان توجه داشته باشند که بدرقه هیچ‌گاه به‌معنی راهنما نیست.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

Heydar Barsam در ‫۱ سال قبل، چهارشنبه ۲۳ مهر ۱۴۰۴، ساعت ۱۹:۴۲ نوشته:

کاروانی که بود بدرقه اش حفظ خدا به تجمل بنشیند و بجلالت رود چیزهاییکه به ذهن من متبادر میشود تجمل مجموع جمال هاست جمال هم صورت گری است چه چیزی در ذهن ما صورتگری می کند قوه تخیل و آدمی خیال پردازی می کند حالا کدام تصور و کدام خیال خدا را درک می کند هیچ خیالی درسته که مقدمه خیال است اما تا بری از خیال نشوی آنهم با جلالت یعنی جلا دادن خیال یعنی پاک کردن اوهام و افکار چون او در هیچ خیالی نگنجد و بزرگتر است از هر تصور و راه رسیدن به او با فکر و خیال بسته است تنها و تنها راه حضور است با مرگ تمام صورتگری ها و بیصورت را درک کردن و مفهوم این بیت حافظ به زیبایی در داستان چنینیان و رومیان از مثنوی حضرت مولانا به زیبایی شرح داده شده درک بیصورتی و مقام فنا گریختن از خودی در بیخودی !

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

علی احمدی در ‫۸ ماه قبل، جمعه ۱ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۰۷:۲۸ نوشته:

از سرِ کویِ تو هر کو به ملالت برود

نرود کارش و آخِر به خجالت برود

کسی که از سر کوی تو که کوی عاشقی است با دلتنگی و خستگی برود و این کوی را رها کند کارش پیش نمی رود و آخر کار شرمسار و خجالت زده می شود .

این بیت مرا به یاد آن آیه قرآن که درباره یونس نبی است می اندازد .یونس وقتی از ایمان نیاوردن قوم خود ناامید شد با عصبانیت شهر را ترک کرد ولی در آخر در شکم ماهی قرار گرفت و از کارش پشیمان شد و از خداوند طلب کمک کرد .( و ذالنون اذ ذهب مغاضبا )

کاروانی که بُوَد بدرقه‌ اش حفظِ خدا

به تَجَمُّل بنشیند، به جَلالت برود

کاروانی که در مسیر عاشقی حرکت کند مورد عنایت خداوند است در هر منزلگاه با زیبایی و آراستگی فرود می آید و با شکوه دوباره به راهش ادامه می دهد

سالک از نورِ هدایت بِبَرَد راه به دوست

که به جایی نرسد گر به ضَلالت برود

کسی که در راه عشق گام برمی دارد با امید به نوری که معشوق خودش روشن می کند راهش را برای رسیدن به هدف پیدا می کند و البته کسی که این نور را نادیده می گیرد در گمراهی است .

از نگاه حافظ نور می تواند نور باده باشد .او با می نوری در دلش می افتد و به مستی می رسد تا معشوق را درک کند .

کامِ خود آخرِ عمر از مِی و معشوق بگیر

حیفِ اوقات که یک سر به بطالت برود

تا آخر عمر آرزویت این باشد که با می به معشوق برسی و بهره ببری حیف است که اوقات زندگی ات به بطالت و بیهودگی به سر شود

ای دلیلِ دلِ گم‌گشته! خدا را مددی

که غریب اَر نَبَرَد رَه، به دلالت برود

ای راهنمای این دل گمراه به خاطر خدا کمکی کن.این راهنما همان می است که نور می تاباند .همان امید رسیدن به معشوق .

در مصرع بعدی می گوید اگر نا آشنا باشی و در راه عاشقی گم شده باشی با راهنما راه را پیدا می کنی

حکمِ مستوری و مستی همه بر خاتِمَت است

کس ندانست که آخِر به چه حالت برود

مستوری در مقابل مستی است یعنی هشیاری به معنای رایج آن که بر اساس عقل صورت می پذیرد.مستور بر خلاف مست بر بسیاری از رفتارهایش پوشش می گذارد و مانع از بروز آنها می شود حال آنکه دلش می خواهد آن رفتارها را انجام دهد .به بیان امروزی بخشی از مغز مانع انجام رفتارهاست.مست این مهار مغزی را ندارد و آنچه می خواهد انجام می دهد .مستور شامل هر کسی می شود که رفتارهایی را به دلایلی انجام نمی دهد و از این حیث پیروان شریعت را هم در بر می گیرد .اهل شریعت رعایت تقوا را برای پرهیز از گناه مد نظر دارند و مستور محسوب می شوند .

حال این دو یعنی مستور و مست در پایان زندگی است که وضعیت آنها مشخص می شود و کسی از سرانجام کارش خبر ندارد و همه در عدم اطمینان به سر می بریم .اگر کسی از مستوران از جمله اهل تقوا بگوید ما سرانجام به خوشبختی می رسیم دروغ می گوید .

حافظ از چشمهٔ حکمت به کف آور جامی

بو که از لوحِ دلت نقشِ جهالت برود

یکی از هدفهای حافظ از طرح راه عاشقی این است که به حکمت برسد و از نادانی رها شود .اینکه چرخه های عاشقی را مرتب در طول زندگی تکرار کند و در هوای وصال معشوق باشد کار بیهوده ای نیست بلکه هدف از این کار و تجربه حدیث می و حدیث مطرب کسب حکمت و شناخت جهان است تا بتواند با اطمینان بیشتری به راهش در زندگی ادامه دهد .

حدیث مطرب و می گو و راز دهر کمتر جو

که کس نگشود و نگشاید به حکمت این معما را

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.

	غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
	راهنمای نوار ابزار
	پیشخان کاربر
	اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر
	اعلان‌های کاربر
	ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
	خروج از حساب کاربری گنجور
	لغزش به پایین صفحه
	لغزش به بالای صفحه
	لغزش به بخش اطلاعات شعر
	فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
	فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط
	کپی نشانی شعر جاری در گنجور
	کپی متن شعر جاری در گنجور
	همرسانی متن شعر جاری در گنجور
	نشان کردن شعر جاری
	ویرایش شعر جاری
	ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
	شعر یا بخش قبلی
	شعر یا بخش بعدی

ورود به گنجور

غزل شمارهٔ ۲۲۲

تازه‌های نرم‌افزار گنجور