قاصد آمد سحرگه از بغداد
خبر خوشدلی بیاران داد
وقت عشرت رسید و آخر شد
ذکر تسبیح و خواندن او راد
سر مستان رسید باز از راه
بکف او کلید گنج مراد
اول از روی فیض و رحمت عام
در میخانه امید گشاد
باده آورد و سفره ای گسترد
چنگ و عود و سبو و جام نهاد
گفت با خوب و زشت و خرد و بزرگ
همه از بد سرشت و نیک نهاد
که بیائید سوی درگه دوست
با دل پر امید و خاطر شاد
خم پر از باده گلشن آماده
کرم پیر میفروش زیاد
چه عجب خانه ایست میخانه
که همیشه ز باده باد آباد
هر که آمد بسوی این درگاه
یافت مقصود و برگرفت مراد
شاه عالم شد آنکه بر این در
سر افتادگی بخاک نهاد
هر که همراه ماست بسم الله
ما که رفتیم هر چه بادا باد
تو مگوزاد و توشه همره نیست
لطف او توشه، همت او زاد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر دربارهٔ آمدن یک قاصد از بغداد است که خبر خوشی از عشق و شادی برای همگان میآورد. در این شعر، زمان عیش و نشاط فرا رسیده و دیگر نیازی به ذکر تسبیح نیست. میخانه به عنوان نماد امید و وفور نعمت معرفی میشود و باده و موسیقی در آن در دسترس همه هستند. شاعر از مردم میخواهد که با دل شاد و خاطری خوش به سوی درگاه دوست بیایند و در این میخانه همگان، چه خوب و چه بد، میتوانند به آرامش و مقصود خود دست یابند. هر کسی که به این مکان آید، به آرزوی خود میرسد و خوشبختی را در آنجا مییابد.
هوش مصنوعی: صبح زود قاصدی از بغداد آمد و خبر خوشی را به دوستان رساند.
هوش مصنوعی: وقتی که لحظههای خوشی فرا رسید، دیگر ذکر تسبیح و یاد او به پایان رسید.
هوش مصنوعی: مستان دوباره به ملاقات او آمدند و او در دستش کلید دستیابی به آرزوها و خواستههایشان را دارد.
هوش مصنوعی: در ابتدا، به دلیل بخشش و رحمت عمومی، در مکانی که امید وجود دارد، در را باز کردند.
هوش مصنوعی: در میخانه، نوشیدنی آورد و سفرهای به گستردگی انداخت. ساز و موسیقی به راه انداخت و همچنین سبویی و جامی قرار داد.
هوش مصنوعی: او گفت که همه افراد، چه خوب و چه بد، چه کوچک و چه بزرگ، در اصل از یک سرشت بد و با نهاد نیک به دنیا میآیند.
هوش مصنوعی: بیایید به سوی خانه دوست با دل خوش و امیدی پر از روشنایی.
هوش مصنوعی: جام پر از نوشیدنی است و باغ نیز برای پذیرایی آماده است. پیر میفروش در اینجا به وفور دیده میشود.
هوش مصنوعی: عجب است که این خانهی میخانه همیشه به خاطر شراب خوشبو و معطر و آباد است.
هوش مصنوعی: هر کسی که به این درگاه (محل قرب الهی یا جمعی) بیاید، هدفش را پیدا میکند و آنچه را که میخواهد، به دست میآورد.
هوش مصنوعی: آنکه در برابر این در با خشوع و تواضع سر به خاک نهاد، به مقام سلطنت و بزرگی دست یافت.
هوش مصنوعی: هر کسی که با ماست، به راه میرویم و خدا را شکر میکنیم که رفتیم. هر چه پیش آید، پیش میآید.
هوش مصنوعی: تو به دنیا آمدهای و هیچ توشهای با خود نیاوردهای، اما لطف و رحمت او توشهات است و تلاش و همت تو زاد و توشهات را فراهم میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
شاد زی با سیاهچشمان، شاد
که جهان نیست جز فسانه و باد
ز آمده شادمان بباید بود
وز گذشته نکرد باید یاد
من و آن جعدموی غالیهبوی
[...]
گر فراموش کرد خواجه مرا
خویشتن را به رقعه دادم یاد
کودک شیرخواره تا نگریست
مادر او را به مهر، شیر نداد
هر که بود از یمین دولت شاد
دل بمهر جمال ملت داد
هر که او حق نعمتش بشناخت
میر مارا نوید خدمت داد
طاعت آن ملک بجا آورد
[...]
پادشاهی برفت پاک سرشت
پادشاهی نشست حورنژاد
از برفته همه جهان غمگین
وز نشسته همه جهان دلشاد
گر چراغی ز پیشِ ما برداشت
[...]
آن شنیدی که حیدر کرار
کافران کشت و قلعه ها بگشاد
تا نداد او دو قرص نان جوین
هفده آیت خداش نفرستاد
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.