به خواب مرگ خواهم شد مکن ای بخت بیدارم
که من دور از درش امشب ز عمر خویش بیزارم
خلافست اینکه میگویند باشد آرزو در دل
مرا در دل بود بد خوی و چندین آرزو دارم
نه آخر عاشقان باری ز خوبان رحمتی بینند؟
تو هم رحمی بکن با من که در عشقت گرفتارم
به روز وعده از هرجا که آوازی ز در آید
ز شادی برجهم از جا که باز آمد ز در یارم
به یاد مجلس عیش تو، برگ عشرتم این بس
که افتد لختلختی خونِ دل از چشم خونبارم
چه حالست این که هرگه وعده وصلش رسد محیی
هماندم مانعی پیش آید از بخت نگونسارم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشقی در شب دوری از درگاه یار، از زندگی بیزار است و آرزوی مرگ دارد. او از یار بدخو رحم میخواهد، بیتابی خود را در روز وعده وصف میکند که با هر صدایی گمان آمدن یار را میبرد، و اشک خونین را بادهٔ بزم خود میداند. در پایان، شاعر با تخلص «محیی» از بخت واژگون خود گله میکند که هر بار وعدهٔ وصال نزدیک میشود، مانعی پیش میآید.
هوش مصنوعی: ای بخت، بیدارم نکن؛ میخواهم به خواب مرگ فرو بروم، زیرا امشب که از درگاه یار دورم، از زندگی خود بیزارم.
هوش مصنوعی: این سخن که میگویند آرزو در دل جای دارد، درست نیست؛ در دل من آن یار بدخو جای گرفته است و با این همه، آرزوهای بسیاری دارم. یعنی دل یکسره از یار پر است و آرزوهایم بیرون از دل ماندهاند.
هوش مصنوعی: مگر نه این است که عاشقان سرانجام از زیبارویان مهری میبینند؟ تو هم بر من رحم کن، زیرا گرفتار عشق تو هستم.
هوش مصنوعی: در روزی که یار وعدهٔ دیدار داده است، از هر سو صدایی از در بیاید، از شادی از جا میپرم و گمان میکنم یارم از در وارد شده است.
هوش مصنوعی: در یاد بزم شادی تو، همین برای وسیلهٔ خوشی من بس است که پارهپاره خون دل از چشم خونبارم فرو ریزد؛ یعنی اشک خونین جای بادهٔ بزم را برایم گرفته است.
هوش مصنوعی: شاعر خود را خطاب میکند: ای محیی، این چه حالی است که هرگاه وعدهٔ وصال یار فرا میرسد، همان لحظه از بخت واژگونم مانعی پیش میآید؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دلا باز آی تا با تو غم دیرینه بگسارم
حدیثی از تو بنیوشم نصیبی از تو بردارم
دلا گرمن به آسانی ترا روزی به چنگ آرم
چو جان دارم ترا زیرا که بی تو خوارم وزارم
دلا تا تو زمن دوری نه درخوابم نه بیدارم
[...]
خر خمخانه را ناسور پیدا گشت و بیطارم
بنیش از سقبه آن ناسور در یکهفته بردارم
چو خر شاعر بود بیشک که بیطاری کند شاعر
چه داند آن خر شاعر که من شاعر نه بیطارم
ز تسعیر خر شاعر بسازم خمره مرهم
[...]
نصیحت میکنم دل را که دامن درکش از یارم
چو با دل بر نمیآیم به رنج دل سزاوارم
اگر معزولم از وصلش ندارم غم بحمدالله
که در دیوان هجرانش منم تنها که بر کارم
من از وی بر خورم گویی کس این هرگز نیندیشد
[...]
چو من عادت چنین دارم که غم را شادی انگارم
به بیماری چنان کآمد تو هم میدار تیمارم
به درد تازه هر ساعت مرا مشغول خود میکن
از این بیکار کم داری دمی بیکار مگذارم
به یک غم ابلهی باشد که از عشق تو بگریزم
[...]
کشید این دل گریبانم به سوی کوی آن یارم
در آن کویی که می خوردم گرو شد کفش و دستارم
ز عقل خود چو رفتم من سر زلفش گرفتم من
کنون در حلقه زلفش گرفتارم گرفتارم
چو هر دم می فزون باشد ببین حالم که چون باشد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.