جلوه کند به باغ اگر سرو بلند قامتش
سرو ز پا فتد که تا کس نکند ملامتش
بار دگر گر افتدم دامن وصل او به کف
باز رها نمیکنم تا نکشم ندامتش
عاشق زار خویش را تیر هلاک گو بزن
از تو کسی نمیکشد گر بکشی غرامتش
تا مگر از جفای او شکوه همی بدو کنم
کاش به جلوه دیدمی قامت در قیامتش
تا به نظر نیایدت کبک و خرام دلکشش
شیوۀ رفتنش ببین حالت استقامتش
سستی عهد او نگر محکمی وفای من
او ز خدا هلاک من خواهد و من سلامتش
باد صبا غبار من گر ببرد ز تربتم
در سر کوی او بود جایگه اقامتش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه در وصف قامت و رفتار یار است که سرو و کبک را شرمنده میکند. عاشق از جفای یار و بیوفایی او مینالد، اما همچنان وفادار است و برای او سلامت میخواهد، حتی اگر یار مرگ او را بخواهد. در پایان، شاعر با بازی با تخلص «غبار» میگوید که حتی خاک گورش نیز سرانجام در کوی یار جای خواهد گرفت.
هوش مصنوعی: اگر قامت بلند و سروگونهٔ یار در باغ جلوه کند، سرو از شرم از پا میافتد تا کسی او را به خاطر همچشمی با یار سرزنش نکند.
هوش مصنوعی: اگر یک بار دیگر دامن وصال او به دستم بیفتد، دیگر آن را رها نمیکنم تا دوباره حسرت و پشیمانی از دست دادنش را نکشم.
هوش مصنوعی: خطاب به یار: تیر مرگ را بر عاشق زار و ناتوان خود بزن؛ اگر او را بکشی، هیچکس از تو خونبها و تاوانش را نمیخواهد.
هوش مصنوعی: کاش قامت او را که خود قیامتی برپا میکند در حال جلوه میدیدم، تا شاید بتوانم از ستمهایش نزد خود او شکایت کنم.
هوش مصنوعی: برای آنکه کبک و راه رفتن دلربایش در چشمت جلوه نکند، شیوهٔ راه رفتن یار و قامت راست و استوارش را ببین که از کبک دلکشتر است.
هوش مصنوعی: سستی پیمان او و استواری وفای مرا ببین: او از خدا مرگ مرا میخواهد و من تندرستی و سلامت او را.
هوش مصنوعی: اگر باد صبا گرد و خاک مرا (که غبار تخلص شاعر نیز هست) از گورم بردارد، جایگاه ماندنش در کوی یار خواهد بود؛ یعنی حتی پس از مرگ هم از کوی او جدا نمیشوم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
آن که هلاک من همیخواهد و من سلامتش
هر چه کند ز شاهدی، کس نکند ملامتش
میوه نمیدهد به کس، باغ تفرج است و بس
جز به نظر نمیرسد، سیب درخت قامتش
داروی دل نمیکنم، کان که مریض عشق شد
[...]
آنکه ز بی گنه کشی نیست دمی ندامتش
بی گنهی که او کشد من بکشم غرامتش
لحظه به لحظه در ستم غمزهٔ او قیامتی
میکند و ز کافری نیست غم قیامتش
گو سر زلف او بکش پرده بر آفتاب و مه
[...]
دیده ام و شنیده ام عاشقی و ملامتش
آفت عشق خوشتر از زاهدی و سلامتش
سرو و گل و کنار جو کی برد اندهش ز دل
آنکه کناره جو بود دلبر سرو قامتش
بیهده همنشین مبر وقت من از سخن که نیست
[...]
آنکه سلامت جهان آمده در سلامتش
خون دو عالم ار خورد من نکنم ملامتش
جلوه بباغ اگر کند تازه نهال قامتش
سرو سهی زجا رود با همه استقامتش
قصد هلاک و ترک سر سینه چاک و چشم تر
[...]
غارت هوش می کند، جلوه ی سرو قامتش
آن که نَرُسته در چمن، سرو به استقامتش
ساغر دل زدست او گر بشکست نیست غم
لعل لبش به بوسه ای باز دهد غرامتش
آن که تجلی تواش کرده زخویش بی خبر
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.