آنکه ز بی گنه کشی نیست دمی ندامتش
بی گنهی که او کشد من بکشم غرامتش
لحظه به لحظه در ستم غمزهٔ او قیامتی
میکند و ز کافری نیست غم قیامتش
گو سر زلف او بکش پرده بر آفتاب و مه
تا نفتد به خاک ره سایه سرو قامتش
جان که همیشه داشتی دوست تردد و سفر
دوستی در تو شد داعیة اقامتش
قبله تونی به پارسا چند کنیم اقتدا
زآنکه به قبله خطا نیست روا امامتش
ای به نصیحت آمده پیش ز هوش رفته
رفته ز پیشه عقل او تا نکنی ملامتش
دید کمال در رخت نور خدا معاینه
شیخ که عاشقی کند باشد ازین کرامتش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه و عارفانه از ستمگری و بیپروایی معشوق میگوید و عاشق حاضر است تاوان ستم او را بپردازد. شاعر روی معشوق را قبلهٔ حقیقی میداند، پیروی از زاهد را نادرست میشمارد و از ناصح میخواهد عاشقِ بیخود را سرزنش نکند. در پایان، کمال دیدن نور خدا در چهرهٔ معشوق را کرامتِ شیخِ عاشق میخواند.
هوش مصنوعی: معشوقی که از کشتن بیگناهان هیچگاه پشیمان نمیشود، اگر بیگناهی را بکشد، من حاضرم تاوان و خونبهای آن را بپردازم.
هوش مصنوعی: غمزهٔ چشم او هر لحظه با ستمگری خود قیامتی برپا میکند و از روی کافری هیچ پروایی از روز قیامت و حساب ندارد.
هوش مصنوعی: به زلف او بگو که بر چهرهٔ چون خورشید و ماهش پرده بکشد تا سایهٔ قامت سروگونهاش بر خاک راه نیفتد؛ یعنی زیبایی او نباید در دسترس هر رهگذری باشد.
هوش مصنوعی: ای جان، تو که همیشه در رفتوآمد و سفر بودی، دوستی و عشق او در تو انگیزهٔ ماندن و آرام گرفتن پدید آورد.
هوش مصنوعی: قبلهٔ حقیقی تو هستی؛ تا کی به زاهد پارسا اقتدا کنیم؟ زیرا کسی که رو به قبلهٔ نادرست نماز میخواند، امام شدنش روا نیست.
هوش مصنوعی: ای کسی که برای نصیحت نزد عاشقِ از هوش رفته آمدهای، عقل او از دست رفته است؛ پس سرزنشش مکن.
هوش مصنوعی: کمال در چهرهٔ تو نور خدا را آشکارا دید؛ شیخی که عاشقی میکند، کرامتش همین است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
آن که هلاک من همیخواهد و من سلامتش
هر چه کند ز شاهدی، کس نکند ملامتش
میوه نمیدهد به کس، باغ تفرج است و بس
جز به نظر نمیرسد، سیب درخت قامتش
داروی دل نمیکنم، کان که مریض عشق شد
[...]
دیده ام و شنیده ام عاشقی و ملامتش
آفت عشق خوشتر از زاهدی و سلامتش
سرو و گل و کنار جو کی برد اندهش ز دل
آنکه کناره جو بود دلبر سرو قامتش
بیهده همنشین مبر وقت من از سخن که نیست
[...]
آنکه سلامت جهان آمده در سلامتش
خون دو عالم ار خورد من نکنم ملامتش
جلوه بباغ اگر کند تازه نهال قامتش
سرو سهی زجا رود با همه استقامتش
قصد هلاک و ترک سر سینه چاک و چشم تر
[...]
غارت هوش می کند، جلوه ی سرو قامتش
آن که نَرُسته در چمن، سرو به استقامتش
ساغر دل زدست او گر بشکست نیست غم
لعل لبش به بوسه ای باز دهد غرامتش
آن که تجلی تواش کرده زخویش بی خبر
[...]
جلوه کند به باغ اگر سرو بلند قامتش
سرو ز پا فتد که تا کس نکند ملامتش
بار دگر گر افتدم دامن وصل او به کف
باز رها نمیکنم تا نکشم ندامتش
عاشق زار خویش را تیر هلاک گو بزن
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.