گنجور

 
غالب دهلوی
 

دارم دلی ز غصه گرانبار بوده ای

بر خویشتن ز آبله چیزی فزوده ای

دل آن بلا کزو نفسی برق خرمنی

بخت آنچنان کزو اثر مرگ دوده ای

از بهر خویش ننگم و دارم ز بخت چشم

خود را در آب و آینه رخ نانموده ای

گمنام و زهد کیشم و خواهم به من رسد

در رختخواب شاه به مستی غنوده ای

خواهم ز خواب بر رخ لیلی گشایمش

چشمی نگه به پرده محمل نسوده ای

خواهم شود به شکوه و پیغاره رام من

در گونه گون ادا به زبانها ستوده ای

با دین و دانش چو منی تا چه ها کند

سجاده و عمامه ز صنعان ربوده ای؟

با دوستان مباحثه دارم ز سادگی

در باب آشنایی تا آزموده ای

خجلت نگر که در حسناتم نیافتند

جز روزه درست به صهبا گشوده ای

در بزم غالب آی و به شعر و سخن گرای

خواهی که بشنوی سخن ناشنوده ای