بربود دلم، در چمنی، سرو روانی
زرین کمری، سیمبری، مویمیانی
خورشیدوَشی؛ ماهرخی، زهرهجبینی
یاقوت لبی، سنگدلی، تنگ دهانی
عیسینفسی، خضردَمی، خاتم دوران
جممرتبتی، تاجوری، شاهنشانی
شکر شکرینی، چو شکر در دل خلقی
شوخی، نمکینی، چو نمک شور جهانی
در چشم امل، معجزهٔ آب حیاتی
در باب سخن نادرهٔ سحر بیانی
جادوفِکنی، عشوهگری، فتنهپرستی
لشکرشکنی، تیرقَدی، سختکمانی
بیدادگری، کجکلهی، عربدهجوئی
آسیبِ دلی، رنجِ تنی، راحتِ جانی
بی زلف و رخت حاصل ترکیب امامی
آهی و سرشکی و بخاری و دخانی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
این شعر توصیف زیباییها و ویژگیهای یک معشوقه است. شاعر با استفاده از تصاویری زیبا و نمادین، به صفات و جلوههای مختلف او اشاره میکند. او را به یک سرو در چمن، با موهایی چون طلا و لبهایی چون یاقوت وصف میکند. معشوقه به عنوان نماد خورشید و ماه معرفی میشود و صفات زنده و جادویی به او نسبت داده میشود. همچنین شاعر از احساسات شیرین و تلخ ناشی از عشق، رنج و راحتی، و زیباییهای ویرانگرانهٔ معشوق سخن میگوید. در نهایت، این توصیفها احساساتی عمیق و مختلط را از عشق و آرزوها منتقل میکند.
هوش مصنوعی: در باغی، یاری که مانند سرو خرامان است دلم را ربود؛ یاری با کمربند زرین، تنی سپید چون نقره و کمری باریک چون مو.
هوش مصنوعی: آن یار مانند خورشید درخشان است، چهرهای چون ماه و پیشانیای روشن چون ستارهٔ زهره دارد. لبش سرخ چون یاقوت و دهانش کوچک است، اما دلش چون سنگ سخت است.
هوش مصنوعی: دمش مانند دم عیسی و خضر جانبخش است و در روزگار خود یگانه و برتر از همه است. مقامی چون جمشید دارد، تاج بر سر است و نشانههای پادشاهی در او پیداست.
هوش مصنوعی: شیرینیاش از شکر بیشتر است و مانند شکر در دل مردم جا دارد. شوخ و بانمک است و مانند نمک، شور و غوغا در جهان انداخته است.
هوش مصنوعی: در چشم آرزومندان مانند آب حیات معجزهآساست و در سخنگفتن، جادوی کلامش بیمانند است.
هوش مصنوعی: جادو میکند، عشوه میآید و فتنه به پا میکند. صف لشکر را میشکند، قامتی راست چون تیر دارد و کمانی سخت میکشد؛ یعنی ابرو و نگاهش دلها را سخت زخمی میکند.
هوش مصنوعی: ستمگر است، کلاه کج میگذارد و پرخاش و ستیزه میجوید. هم آسیب دل و رنج تن است و هم آسایش جان.
هوش مصنوعی: شاعر خود را امامی مینامد و میگوید: ای یار، بی زلف و روی تو از وجود امامی چیزی جز آه و اشک و بخار و دود باقی نمیماند؛ یعنی از سوز دوری تو میسوزد و دود میشود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بربود دلم در چمنی سرو روانی
زرین کمری، سیمبری، موی میانی
همین شعر » بیت ۱
بربود دلم، در چمنی، سرو روانی
زرین کمری، سیمبری، موی میانی
گویم ز دل خویش دهانت کنم ای دوست
گوید نتوان کرد ز یک نقطه دهانی
گویم ز تن خویش میانت کنم ای ماه
گوید نتوان ساخت ز یک موی میانی
ای دوست به صدگونه بگردی به زمانی
گه خوش سخنی گیری و گه تلخ زبانی
چون ناز کنی ناز ترا نیست قیاسی
چون خشم کنی خشم ترا نیست کرانی
مانند میان تو و همچون دهن تو
[...]
روزی که تو آن زلف پر از مشک فشانی
ما را ندهد هیچ کس از مشگ نشانی
زلف تو شکنج است و تو بازش چه شکنجی
جعد تو فشانده است تو بازش چه فشانی
گاه این ز بر سیم کند غالیه سائی
[...]
در کف دو زبانیست مرا بسته دهانی
گوید چو فصیحان صفت بیت زمانی
آن کودک عمری که بود کوژ چو پیری
و آواز برآورده چو آواز جوانی
ترکیب بدیعش ز جماد و حیوانست
[...]
ای ترک زبهر تو دلی دارم و جانی
ور هر دو بخواهی به تو بخشم به زمانی
با چون تو بتی زشت بود گر چو منی را
تیمار دلی باشد و اندیشهٔ جانی
از کوچکی ای بت که دهان داری گفتم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.