گرد رخت صف زده است لشکر دیو و پری
ملک سلیمان تو راست گم مکن انگشتری
صلح جدا کن ز جنگ زآن که نه نیکو بود
پایگه شیشهگر دستگه گازری
عشق تو همچون فلک خرمن شادی بداد
صد کس را یک کری یک کس را صد کری
از پی موی تو شد بر سر کوی خرد
دیده اسلامیان دیدهگه کافری
کفر ممکّن شدی با مدد جزع تو
گر نزدی جزع تو موکب پیغمبری
بسته زلف تواند ساکن رخسار تو
قافله نیکویی طایفه دلبری
عشق تو آورد راه جستن بیهمرهی
وصل تو آورد رسم کشتن بیداوری
هجر تو مانند وصل هست روان بهر آنک
بر سر بازار تیر کور بود مشتری
عقل در دل بکوفت عشق تو گفت اندر آی
صدر سرای آن توست گر به حرم ننگری
چشم تو هر دم به طعن گوید با چشم من
مهره به دست تو بود کم زدهای خونگری
زلف تو بر دوش تو گفت به گوش دلم
هم بخری ای فضول هم دگران را بری
گفت دل من به او رو رو و یاوه مگوی
مرد به دوزخ رود بر طمع مهتری
گر چه ز حد درگذشت بر چمن باغ عشق
صبر تو را فربهی زخم مرا لاغری
باشم گستاخوار با تو که لاشی کند
صد گنه این سری یک نظر آن سری
حسن تو جاوید باد تا در سودای تو
طبع عمادی به سحر ختم کند شاعری
چون ز تو کس برنخورد باری بر آب کار
خدمت خسرو گزین تا تو ز خود برخوری
شاه فرامرز را دولت دین را عماد
خسرو مازندران مایه نیک اختری
ای به عفو کرده خو چون ملک دست راست
وی به علو برده داد از فلک چنبری
تیغ تو را بی قیاس چشم پدیدار شد
تا کند از یک مکان در همه جا ناظری
هست تو را آن چه بود بهر تو بود آن چه هست
نیست تو را آن چه نیست رهبر هستیگری
پیش تو در یک مکان رسته شد و رسته شد
قادری از عاجزی عاجزی از قادری
آب شود پشت پل چون تو به او بنگری
پل گردد روی آب تا تو از او بگذری
یاور عمر و دلت باد بقا و نشاط
تا که بخواهد خدای از در کس یاوری



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: قصیدهای مدحی که با تغزل آغاز میشود: شاعر چهرهٔ معشوق را ملک سلیمان و زلف و چشمش را کافرکیش و بیرحم وصف میکند و گفتوگوهایی میان عقل، عشق، چشم، زلف و دل خود میآورد. سپس با ذکر تخلص «عمادی» گریز میزند و معشوق را به خدمت شاه فرامرز، پادشاه مازندران، فرا میخواند. در پایان بخشش، بلندمرتبگی، شمشیر و هیبت شاه را میستاید و برای بقا و شادی او دعا میکند.
هوش مصنوعی: گرد چهرهٔ تو لشکری از دیو و پری صف کشیده است (اشاره به زلف و خط و خال)؛ تو مانند سلیمان فرمانروای این ملکی، پس انگشتری قدرت خود را از دست مده.
هوش مصنوعی: آشتی و جنگ را از هم جدا کن و با من یکرنگ باش، زیرا شایسته نیست که جای کار شیشهگر و کارگاه گازر (رختشوی که سنگ و چوب میکوبد) یکی باشد.
هوش مصنوعی: عشق تو مانند آسمان خرمن شادی را نابرابر بخش کرد: به صد کس تنها یک پیمانه داد و به یک کس صد پیمانه.
هوش مصنوعی: به سبب موی سیاه تو، چشم مسلمانان در کوی خرد به جایگاه کافری بدل شد و دینداران دل به کفر زلف تو بستند.
هوش مصنوعی: اگر چشم جزعگون تو با سپاه پیامبری نمیجنگید و آن را نمیشکست، کفر با یاری چشم تو پابرجا و استوار میشد.
هوش مصنوعی: کاروان زیبایی و گروه دلبری که در چهرهٔ تو جای گرفتهاند، همه در بند زلف تو هستند.
هوش مصنوعی: عشق تو رسم راه پیمودن بیهمراه را پدید آورد و وصال تو رسم کشتن عاشق بیداوری و دادرسی را.
هوش مصنوعی: هجران تو مانند وصال تو رواج و خریدار دارد، زیرا در بازار، تیر کور (بیاثر) هم خریدار پیدا میکند.
هوش مصنوعی: عقل در دل را کوبید و عشق تو به او گفت: درآی، صدر خانه از آن توست، به شرط آنکه به حرم و اندرون نگاه نکنی.
هوش مصنوعی: چشم تو هر لحظه با طعنه به چشم من میگوید: مهرهٔ بازی در دست تو بود، ای خونگریهکن، کم زدی و باختی.
هوش مصنوعی: زلف تو که بر دوشت افتاده بود در گوش دلم گفت: ای فضول، هم خودت گرفتار میشوی و هم دیگران را به این دام میکشانی.
هوش مصنوعی: دل من به زلف گفت: برو و بیهوده مگوی؛ آدمی به طمع بزرگی و برتری حتی به دوزخ هم میرود.
هوش مصنوعی: هرچند در باغ عشق کار از حد گذشت، صبر تو فربه شد و زخم من لاغر و ناتوان.
هوش مصنوعی: با تو گستاخانه رفتار میکنم، زیرا یک نگاه از جانب تو صد گناه از جانب مرا محو و ناچیز میکند.
هوش مصنوعی: زیبایی تو جاودانه باد تا طبع عمادی در سودای عشق تو شاعری را با شعری سحرآمیز به کمال رساند.
هوش مصنوعی: چون از تو کسی بهرهای نبرد و کار بر آب است، دستکم خدمت شاه را برگزین تا خودت از خود بهره ببری؛ و این گریز به مدح است.
هوش مصنوعی: خدمت شاه فرامرز را، که ستون دولت و دین و پادشاه مازندران و سرچشمهٔ نیکبختی است.
هوش مصنوعی: ای کسی که مانند فرشتهٔ دست راست به بخشایش خو گرفتهای، و در بلندی از آسمان خمیده گوی برتری بردهای.
هوش مصنوعی: شمشیر تو بیاندازه چشم پیدا کرده (جوهر و نقش تیغ) تا از یک جا بر همه جا نظاره کند.
هوش مصنوعی: هر آنچه بود و هست برای تو بوده و هست، و آنچه تو را نیست چیزی است که راهبر هستی نیست؛ یعنی همهٔ نیکیهای هستی از آن توست.
هوش مصنوعی: در پیشگاه تو در یک جا هم توانایی از ناتوانی رهایی یافت و هم ناتوانی از توانایی؛ یعنی ضعیف توانا و توانای سرکش ناتوان شد.
هوش مصنوعی: چون به پل بنگری، پشت پل از هیبت تو آب میشود، و برای گذشتن تو، روی آب پل میگردد.
هوش مصنوعی: دعا میکند که بقا و شادمانی یاور عمر و دل شاه باشد، تا هنگامی که خدا یاری از درگاه کسی بخواهد (یعنی همیشه).
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
گرد رخت صف زده لشکر دیو و پری
ملک سلیمان تراست گم مکن انگشتری
پردهٔ خوبی بساز امشب و بیرون خرام
زهرهٔ زهره بسوز زان رخ چون مشتری
از پی موی تو شد بر سر کوی خرد
[...]
جان و جهان میروی جان و جهان میبری
کان شکر میکشی با شکران میخوری
ای رخ تو چون قمر تک مرو آهسته تر
تا نخلد شاخ گل سینه نیلوفری
چهره چون آفتاب میبری از ما شتاب
[...]
ای شده مشغولِ خویش هیچ گمان می بری
کاین همه سرگشتگیت هست ز تن پروری
چند پرستی وجود در عدمِ انتظار
میل مکن با وجود تا ز عدم بگذری
تو ز خریِ خودی تابعِ فرمانِ نفس
[...]
گر چه سعادت بسی ست در فلک مشتری
دزد حوادث هم است از پی انگشتری
عقل حوادث نپخت در پس نُه پرده، زآنک
رخنه بال من است در فلک چنبری
راست روی پیشه کن همچو سحاب سپهر
[...]
در نظر هر که داد عشق تواش سروری
ملک سلیمان بود حلقه انگشتری
چون به چمن بگذرد شعله رعنای تو
سرو به بر می کند جامه خاکستری
در نظر اهل دید خار کند گلشنی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.