دلم از دست بردهای دانی
چه کنم با تو دوستی جانی
خون خود خوردم و نخواهم خورد
از پی وصل تو پشیمانی
این چنین کارها غم تو کند
که نه شرعی بود نه دیوانی
هر کجا باد زلف تو بگذشت
نگذرد نوبت مسلمانی
آسمان از دل تو آموزد
سخت گویی و سست پیمانی
گفتی ار بوسه بایدت بدهم
خویشتن را مگر نمیدانی
بوسهای خواستم بیازردی
سالها رفت بر سر آنی
از تو پرسم غمم خوری گو نه
یک نه و صد هزار آسانی
جاودان مان که فر عشق تو بود
که عمادی شده است سلطانی
آستین بوس تو شود گردون
کآستان بوس شاه ایرانی
شاه طغرل که پیشگاه ازل
آیتی ساختش جهانبانی
شهریاری که شحنه رایش
رفت بالا ز حد انسانی
تنگ جایی ز وهم پیدا کرد
جاه او در فراخ میدانی
در مدحش جهان بگیرد اگر
دامن طبع من بیفشانی
ای وفای تو شهد دانایی
وای خلاف تو زهر نادانی
آن زمان که خروش جوش دو صف
روز و شب را دهند یکسانی
به محابا کنند کینه خران
جان فروشی به وقت ارزانی
در بر کورهای خلاف کنند
تیغ پتکی و خود سندانی
تو از آن برتری که خاطر پاک
به هر اندیشهای برنجانی
زآن نشستی به تخت جد و پدر
تا در آفاق فتنه بنشانی
ثالثت گفتم ار چه نتواند
گفتن اندر ثنا تو را ثانی
آسمان را به جای سجده و شکر
خاک فرسای گشت پیشانی
بر شگفتم که چون به خواب درند
این جماعت که خصم ایشانی
عید نزدیک شد نبشتی که
خفته مانده است گاو قربانی
ای چو یزدان ز دشمنان بیبیم
وای چو دانش به دولت ارزانی
جز خموشی چه روی در مدحت
که خط مدح و وهم پایانی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: قصیده با گلایهٔ عاشقانه از معشوقی سنگدل و پیمانشکن آغاز میشود که دل شاعر را برده و از دادن بوسه سر باز زده است. شاعر سپس با اشاره به لقب «سلطانی» خود به مدح سلطان طغرل گریز میزند و جهانداری، شکوه نبردهای سپاهش، نشستن او بر تخت پدر و نیا و غفلت دشمنانش را وصف میکند. در پایان میگوید زبان ستایش از بیان فضیلتهای او ناتوان است و جز خاموشی راهی نمیماند.
هوش مصنوعی: ای یار جانی، میدانی که دلم را از دستم بردهای؛ با تو چه میتوانم کرد؟
هوش مصنوعی: در راه تو بسیار رنج کشیدم و خون دل خوردم، ولی از اینکه در پی وصال تو بودهام هرگز پشیمان نخواهم شد.
هوش مصنوعی: غم عشق تو چنین کارهایی میکند که نه با قانون شرع سازگار است و نه با قانون دیوان و حکومت؛ یعنی بیحساب و بیدادگرانه است.
هوش مصنوعی: هر جا باد زلف تو بوزد، دیگر نوبت مسلمانی نمیرسد؛ یعنی زلف سیاه تو مردم را از دین و ایمان بیرون میبرد.
هوش مصنوعی: حتی آسمان سختگویی و پیمانشکنی را از دل تو میآموزد.
هوش مصنوعی: گفتی اگر بوسه بخواهی به تو میدهم؛ مگر خودت را نمیشناسی که چنین وعدهای میدهی؟ یعنی تو اهل وفا به وعده نیستی.
هوش مصنوعی: یک بار بوسهای خواستم و تو رنجیدی؛ سالها گذشته و هنوز بر سر همان کینه هستی.
هوش مصنوعی: از تو میپرسم که آیا غم مرا میخوری؛ بگو نه. گفتن یک «نه» برای تو بسیار آسان است.
هوش مصنوعی: جاودان بمان، زیرا شکوه عشق تو بود که عمادی را به مقام شاعر سلطانی رساند.
هوش مصنوعی: آسمان آستین تو را میبوسد، چون تو کسی هستی که آستان شاه ایران را میبوسی. این بیت گریز از عشق به مدح شاه است.
هوش مصنوعی: آن شاه، طغرل است که درگاه ازل او را نشانه و آیتی از جهانداری قرار داد.
هوش مصنوعی: پادشاهی است که اندیشه و تدبیرش مانند داروغهای فرمانروا از حد توان انسان فراتر رفته است.
هوش مصنوعی: جاه و مقام او در میدانی چنان فراخ جای دارد که خیال و اندیشه در برابرش تنگ و ناتوان است.
هوش مصنوعی: اگر دامن طبع مرا بتکانی، مرواریدهای مدح او جهان را پر میکند.
هوش مصنوعی: ای کسی که وفاداری به تو شیرینی دانایی است و مخالفت با تو زهر نادانی.
هوش مصنوعی: در آن هنگام که غوغا و جوش و خروش دو سپاه، از گرد و غبار، روز و شب را یکسان میکند،
هوش مصنوعی: جنگجویان کینهجو با بیباکی جان خود را ارزان میفروشند و در راه نبرد فدا میکنند.
هوش مصنوعی: گویی در کنار کورهای با هم میستیزند؛ شمشیر مانند پتک است و کلاهخود مانند سندان.
هوش مصنوعی: تو برتر از آن هستی که دل پاکت را با هر نگرانی و اندیشهای آزرده کنی.
هوش مصنوعی: بر تخت پدر و نیای خود نشستی تا فتنه را در سراسر جهان فرو بنشانی.
هوش مصنوعی: تو را سومین شاه این خاندان خواندم، هرچند در ستایش کسی نمیتواند برای تو دومی و همتایی بیابد.
هوش مصنوعی: پیشانی آسمان به جای سجده و سپاس، از بس در برابر تو بر خاک سوده شده، فرسوده گشته است.
هوش مصنوعی: در شگفتم که این گروهی که دشمن تو هستند چگونه میتوانند آسوده بخوابند.
هوش مصنوعی: عید نزدیک شده و تو نوشتی که گاو قربانی هنوز در خواب مانده است؛ یعنی دشمنان غافل، مانند قربانی آمادهٔ کشتن هستند.
هوش مصنوعی: ای کسی که مانند خداوند از دشمنان هیچ ترسی نداری و مانند دانش سزاوار دولت و اقبالی.
هوش مصنوعی: در ستایش تو جز خاموشی چارهای نیست، زیرا سخن ستایش و خیال پایانی دارند، اما فضیلتهای تو بیپایان است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ساخت آنگه یکی بیوگانی
هم بر آئین و رسم یونانی
ما به هر مجلسی ز تو زده ایم
همچو بلبل هزاردستانی
بسته کاری نکرده ای با ما
مردمی کرده ای فراوانی
زود در هر چه خواستیم از تو
[...]
تا کی این لاف در سخن رانی
تا کی این بیهده ثنا خوانی
گه برین بی هنر هنر ورزی
گه بر آن بی گهر درافشانی
با چنین مهتران بی معنی
[...]
ای پناه همه مسلمانی
رافع بن علی شیبانی
تاج دینی و از مکارم تو
همه اصحاب دین بآسانی
در معالی بلند مرتبتی
[...]
من یکی شاعرم نه سامانی
نز نژاد ملوک ساسانی
نه مرا باد حشمت میری
نه مرا اسب و طوق سلطانی
نه غلامان رومی و خزری
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.