ای به رخ همچو گل مایه شمس و قمر
وای به لب همچو مل گوهر شهد و شکر
دیده به چشم جفا درد من از هیچ کم
کرده به روی نکو کار من از بد بتر
خسته خشم تو عقل از نظر ناتمام
بسته زلف تو جان در گره مختصر
هیچ نگاری به حسن منزلت تو نداشت
مرتبت خود بدان مصلحت خود نگر
گلبن و نرگس مشو جمله سر و چشم کور
کشته و کشتی مباش جمله تن و گوش کر
پشت جهان روی توست گر نشود رای تو
پیش وفا راهزن سوی جفا راهبر
گر چه تو ناحقگزار تشنه خون منی
از تو نجویم گریز کز تو ندارم گذر
حسن تو را یار گشت گنبد پیروزهرنگ
صبر مرا یار باد خسرو پیروزگر
شاه عماد دول کز کف و از طبع اوست
نخل سنا را رطب باغ خرد را شجر
شاهی کز فر او تا که زمین جای اوست
بر ز برین جوهر است پایه زرین گهر
کوکب اعدای او روی در آفت نهاد
همچو به هنگام رزم کوکب روی سپر
هر که بر اسب نیاز تاخت به درگاه او
از بر او جست آز همچو خر از نیشتر
با تو کجا بس بود خصم تو کاندر جهان
هیچ بزی را نبود گوشت ز پی چربتر
شمله روی علم پشت سپاه تو را
هدیه کند هر نفس شعله نور ظفر
گر چه به میدان فخر خاک ره توست اثیر
نیست در ایوان عجب نزد تو از تو اثر
ای به تو گشته به پا صف شرف را علم
وای به تو گشته پدید چشم لطف را بصر
مرغ ثنای توراست بر شجر شعر من
مشرق در زیر بال مغرب در زیر پر
شاخ امید مراست بر چمن لطف تو
حرمت دینی ورق نعمت عقبی ثمر
سعی تو بر خوان جود حرص مرا کرد سیر
تا نشود بر طمع هر دم جایی دگر
نام من از آب تو گشت روان جا به جا
کی شوم از بهر نان همچو سگان در به در
سرد بود در حرم کردن ساز حرام
زشت بود در بهشت جستن نار سقر
کین تو گر ذرهای بر طرف شب رسد
گم شود اندر جهان نام و نشان سحر
ما حضر بخت توست ملک جهان پیش تو
پیش تو معذور باد بخت از این ماحضر
عز و جلال و بقا مالش نام تواند
ره نبرد پیش مدح خاطر از این بیشتر



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: قصیده با تغزلی در وصف زیبایی و جفای معشوق آغاز میشود؛ شاعر از خشم و ناز او مینالد، اندرزش میدهد که به حال عاشق بینا باشد و میگوید از او گریزی ندارد. سپس با آرزوی یاری پادشاه پیروزمند به مدح شاهی با لقب عمادالدوله گریز میزند و بخشش، شکوه و چیرگی او بر دشمنان را میستاید. در پایان میگوید بخشش شاه حرص او را سیر کرده و دیگر برای نان به درگاه دیگری نمیرود، و با اقرار به ناتوانی سخن در برابر بزرگی ممدوح، قصیده را به پایان میبرد.
هوش مصنوعی: ای معشوقی که چهرهات چون گل است و مایهٔ روشنی خورشید و ماه است، و لبت چون شراب است و گوهر و اصل شیرینی عسل و شکر.
هوش مصنوعی: با نگاه جفاکار خود دیدی که درد من هیچ کم نشده و با روی زیبایت کار مرا از بد بدتر کردی.
هوش مصنوعی: عقل از نگاه نیمبند و خشمگین تو زخمی شده و جان در گره کوچک زلف تو گرفتار مانده است.
هوش مصنوعی: هیچ زیبارویی در زیبایی به پایهٔ تو نرسیده است؛ پس به جایگاه خود بنگر و آنچه به صلاح توست را در نظر بگیر.
هوش مصنوعی: مانند گلبن و نرگس نباش که سراسر سر و چشماند ولی نمیبینند، و مانند کشت و کشتی نباش که سراسر تناند و گوششان ناشنواست؛ یعنی به حال عاشق بینا و شنوا باش.
هوش مصنوعی: روی تو پشتوانه و تکیهگاه جهان است، به شرط آنکه رأی و اندیشهات راه وفا را نزند و تو را به سوی جفا نکشاند.
هوش مصنوعی: هرچند تو به ناحق تشنهٔ خون منی، از تو نمیگریزم، زیرا از تو گریزی و چارهای ندارم.
هوش مصنوعی: آسمان فیروزهرنگ یار زیبایی تو شده است؛ امیدوارم پادشاه پیروزمند نیز یار شکیبایی من باشد.
هوش مصنوعی: آن پادشاه، عمادالدوله، کسی است که از بخشش دست و سرشت او، نخل بلندی و روشنی خرما میدهد و باغ خرد درخت میرویاند.
هوش مصنوعی: پادشاهی که از شکوه او، تا زمین جایگاه اوست، پایهٔ آن از گوهری زرین و برتر ساخته شده است.
هوش مصنوعی: ستارهٔ بخت دشمنانش رو به نابودی نهاده است، همانگونه که گلمیخهای روی سپر در هنگام جنگ رو به آسیب و ضربه دارند.
هوش مصنوعی: هر کس با نیازمندی به درگاه او شتافت، آز و حرص از او گریخت، همانگونه که خر از نیشتر میرمد؛ یعنی بخشش شاه او را بینیاز کرد.
هوش مصنوعی: دشمن تو چگونه میتواند حریف تو باشد؟ همانگونه که در جهان هیچ بزی گوشتش چربتر از پیه نیست؛ یعنی دشمن هرچه باشد از تو برتر نمیشود.
هوش مصنوعی: درخشش پرچم در پیشاپیش سپاهت، هر لحظه پرتو نور پیروزی را به سپاه تو هدیه میکند.
هوش مصنوعی: هرچند در میدان افتخار، فلک آتش و بلندترین آسمان خاک راه توست، در کاخ تو این امر شگفت شمرده نمیشود، چون کمترین نشانهٔ بزرگی توست.
هوش مصنوعی: ای کسی که پرچم صف شرف به وجود تو برافراشته شده و چشم لطف به وجود تو بینا گشته است.
هوش مصنوعی: مرغ ستایش تو بر درخت شعر من چنان بال گسترده است که مشرق زیر بال و مغرب زیر پر اوست؛ یعنی آوازهٔ مدح تو در شعر من همهجا را گرفته است.
هوش مصنوعی: شاخهٔ امید من در باغ لطف تو برگش حرمت دینی و میوهاش نعمت آخرت است.
هوش مصنوعی: کوشش تو بر سفرهٔ بخشش، حرص مرا سیر کرد تا دیگر هر لحظه از سر طمع به جای دیگری نروم.
هوش مصنوعی: نام من به آبرو و فیض تو در همهجا روان و پرآوازه شد؛ پس کی برای نان مانند سگان در به در خواهم شد؟
هوش مصنوعی: در حرم کار حرام کردن ناپسند است و در بهشت جستن آتش دوزخ زشت است؛ یعنی در پناه درگاه تو جستن جای دیگر روا نیست.
هوش مصنوعی: اگر ذرهای از کینهٔ تو به شب برسد، نام و نشان سحر از جهان گم میشود و دیگر صبحی نمیدمد.
هوش مصنوعی: فرمانروایی جهان در برابر تو تنها پذیرایی مختصری است که بخت تو فراهم کرده؛ امید است بخت به سبب این پذیرایی ناچیز نزد تو معذور باشد.
هوش مصنوعی: عزت و شکوه و جاودانگی آرزوی بلندی نام تو را دارند و اندیشه در ستایش تو بیش از این راه به جایی نمیبرد؛ پس سخن را کوتاه میکنم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
در قدح مشکبوی باده بیار ای غلام
وز لب یاقوت رنگ بوسه بده ای پسر
گلبن اندیشه را بُن ِبکَن و سر بزن
تات به باغ نشاط تازهگل آید به بر
آن چو لب لعل دوست ابینا وین چو سر زلف یار
[...]
اسب قناعت بتاز پیش سپاه قدر
عدل خداوند را ساز ز فضلش سپر
پرده مستان نواخت زخمه باد سحر
باده ده ای عشق تو همچو سحر پرده در
دایره بزم را نقطه چو از خال تست
ساغر تا خط بیار سر ز خط ما مبر
مردمیی کن به شرط از پی ما پیش از آنک
[...]
چون سر کس نیستت فتنه مکن دل مبر
چونک ببردی دلی باز مرانش ز در
چشم تو چون رهزند ره زده را ره نما
زلفت اگر سر کشد عشوه هندو مخر
عشق بود گلستان پرورش از وی ستان
[...]
ای دل اگر عاشقی از سرجان درگذر
تیغ غمِ عشق بین قصّه مخوان الحذر
بوی سلامت مبر در صفِ عشّاق از آنک
سینۀ عاشق بود تیرِ بلا را سپر
بی سر و پا شو چو گوی در خمِ چوگانِ عشق
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.