ای عشق: از تو ای عشق در این دل چه شررها دارم

ای دل: بس در سر زلف بتان جا کردی ای دل

زلف طلائی: ای کاش دلت از دل تنگم خبری داشت

نا امید: من ندانم مرغ امیدم چه دید

میخانه: با رقیب آخر شب دوش به میخانه شدیم

ای مرگ: از تو من ای چرخ غیر غصه چه دیدم

خیال او: امروز دلم خون‌تر و دیوانه‌تر است

شرمسار: شامگاهی تیره چندی پیش دیدم دخترت را

افسانه جانسوز: آخرین روز برات است و منم راهسپار

فریب: خورشید رفت و ماه برآمد

شمع آرزو: نیمی از شب عمرم طی نگشته شد خاموش

هوس: آمدی رفتی دلی بردی به بازی باز از من

قصه‌های ناتمام: افتاده آتش به جانم

صبح: خندان و سر به پیش فسونبار و دلفریب

تنهایی: شادی‌کش و چیره‌دست و پنهان‌گیر

سحرگاه: لطف سحر به جان شب آمیخت

ماجرای نیم‌شب: شب فروهشته بود چادر خویش

جانانه: ای نازنین دردانه ای جانانه جانم

دریاچه رضائیه: در این دریاچه زیبا که از حسن است دریایی

قهر: چندی است تند می‌گذریم از کنار هم

ای خوش آن روز: ای خوش آن روز که ما را سر و سامانی بود

من آن شب‌ها کجا بودم: بهار خاطر من بی‌نیاز از یاس و نسرین بود

صدای عشق: ای مردم چشم صفا را روشنایی

نیاز: ما به درگاه تو با بخت سیاه آمده‌ایم

طوطی: طوطی نازم چرا از کلبه‌ی من پر کشیدی

افسانه و خواب: کار بگذشت ز پیمان و به پیمانه کشید

بهانه: دنیا و آخرت به قمار تو باختیم

بلا آباد: بگسستن از زنجیر غم دشوار می‌داند دلم

زمستان عمر: خواستم بار دیگر

مزار: هرچه اندیشه می‌کنم بینم

فردا: فردا که می‌آیم ای دوست

مژده: مژده دادند یار می‌آید