شامگاهی تیره چندی پیش دیدم دخترت را

دخترت را، آه آری دختر بی‌مادرت را

دیدمش از دور و چون گشتم از این دیدن ندانم

سوخت عقلم، سوخت صبرم، سوخت جسمم، سوخت جانم

باز دست حسرت و غم چنگ زد بر دامن دل

سوخت از برق نگاهش ریشهٔ جان، خرمن دل

گفته بودم با تو روزی، زلف کوته نیست زیبا

بعد از آن کوته نکردی گیسوی خود را و او را

گیسویش دیدم کمی از دوش پائین‌تر فتاده

لیک چون افکار تاریکم به یکدیگر فتاده

سر بگرداندم که دیگر طاقت دیدن نبودم

نام من با همرهش می‌گفت و نامی می‌شنودم

گرچه دل می‌خواست از این بیشتر رویش ببیند

بر سرش دستی کشد، خار غمش از دل بچیند

چند گامی دور گشتم محشری در دل به‌پا شد

خود نمی‌دانم که دیگر با دلم آن شب چه‌ها شد

ناله‌ای جانسوز و دل دیوانه‌کن، محزون و مبهم

در خلالش صد هزار افسانهٔ مغشوش و درهم

از نوای تار شام تار عمرم تارتر شد

خاطرات، از بخت خواب‌آلوده‌ام بیدارتر شد

یادم آمد روز و شب‌هائی که طی می‌شد به کویت

گرم عشق، مات لعلت، مست بویت، محو رویت

با زبان شعر می‌گفتم تو را افسانهٔ خود

قصهٔ حال پریشان و دل دیوانهٔ خود

با تو بودم رب‌نوع عشق و مستی، با تو بودم

با تو بودم ای گل کمیاب هستی، با تو بودم

زود رفتنی، زود رفتنی ای گل باغ امیدم

تازه می‌گفتم به دل من هم به دلداری رسیدم

شد دگر بیهوده جانا جستجوی من، کجائی؟

آه ای خورشید چرخ آرزوی من کجائی؟

آرزویم گرچه بی‌جایست دارم آرزوئی

جستجویم گرچه بی‌سود است دارم جستجوئی

باز هم گر می‌توانی گوشهٔ چشمی به ما کن

درد بی‌درمان روزافزون ما یک شب دو اکن

کاش باشد ای گل بی‌خار من روزِ شماری

تا بیاویزد به دامان تو دیگر بار خاری