بگسستن از زنجیر غم، دشوار می‌داند دلم

تنها در این میخانه خود، هشیار می‌داند دلم

شیدا شده رسوا شده بازیچهٔ غمها شده

افسوس و وایلا شده

با این همه دیوانگی و ز خویشتن بیگانگی

صد کار می‌داند دلم

بسیار می‌داند دلم

دردش فزون و صبر کم، عقل اندک و بسیار غم

وحشی صفت دیوانه‌خو، گرچه بود با خود عدو

گر آزمون او کنی، دانی که از هر بیش و کم

بسیار می‌داند دلم

با این همه دیوانگی و ز خویشتن بیگانگی

صد کار می‌داند دلم

بسیار می‌داند دلم

با این همه مستی که سر، از پا نداند، پا ز سر

هر روز رنگی می‌زند، بهر من خونین جگر

گویی فکندن خویش را، هردم به دامی از بلا،

ناچار می‌داند دلم

با این همه دیوانگی و ز خویشتن بیگانگی

صد کار می‌داند دلم

بسیار می‌داند دلم

راه بلا آباد را، هموار می‌داند دلم

غیر از شکیبایی بُتا، صد کار می‌داند دلم

باشد جنون را بس فنون، بیرون ز مرز چند و چون

بی‌همره و بی‌رهنمون

با این همه دیوانگی، و ز خویشتن بیگانگی

صد کار می‌داند دلم

بسیار می‌داند دلم

ای آرزوی بیدلان وی قبلهٔ صاحبدلان

گلزار می‌خواهم بیا، ای قوت دل وی جان جان

آن حسن روزافزون تو، وین عشق روزافزون من

آخر بریزد خون من

با این همه دیوانگی، و ز خویشتن بیگانگی

صد کار می‌داند دلم

بسیار می‌داند دلم