بس در سر زلف بتان جا کردی ای دل

ما را میان خلق رسوا کردی ای دل

غافل مرا از فکر فردا کردی ای دل

تا از کجا ما را تو پیدا کردی ای دل

ای دل بلا، ای دل بلا، ای دل بلایی

ای دل سزاواری که دائم مبتلایی

از مایی آخر خصم جان ما چرایی؟

دیوانه جان آخر چئی، کار کجایی؟

تا چند می‌سوزی دل خود را و ما را

ما هیچ، رحمی کن به خود آخر خدا را

تا چند خواهی عشق، درد بی‌دوا را

تا کی به جان باید خرید این بلا را

یا کمتر اندر دام خوبان مبتلا شو

یا ناله کم کن مرد میدان بلا شو

با بی‌وفایان یا دلا کم آشنا شو

یا آشنا خواهی شوی، شو بی‌وفا شو

ای آبروریز، ای دل دیوانهٔ من

ای از قرار و صبر و دین بیگانهٔ من

ای از تو پر خون جای می پیمانهٔ من

ای از تو ورد هر زبان افسانهٔ من

آزاد بودم من گرفتارم تو کردی

مفتون مه‌رویان عیّارم تو کردی

من اهل بودم، رند و می‌خوارم تو کردی

با می‌فروشان این‌چنین یارم تو کردی

تا کی به زلف دلبران پابند ای دل

تا کی به امید وفا خرسند ای دل

تا چند ای دل، راستی تا چند ای دل

وقت است کز بگذشته گیری پند ای دل