از تو ای عشق در این دل چه شررها دارم

یادگار از تو چه شب‌ها، چه سحرها دارم

با تو ای راهزن دل چه سفرها دارم

گرچه از خود خبرم نیست خبرها دارم

آری ای عشق تو بودی که فریبم دادی

دل سودازده‌ام را به حبیبم دادی

بوسه‌ها از لب یارم به رقیبم دادی

داروی کشتن من یاد طبیبم دادی

حُسن در بردن دل همره و همکار تو بود

غمزه دم‌ساز تو و عشوه مددکار تو بود

وصل و هجران سبب گرمی بازار تو بود

راست گویم دل دیوانه گرفتار تو بود

چون نکو می‌نگرم شمع تو، پروانه تویی

حرم و دیر تویی، کعبه و بت‌خانه تویی

راز شیرینی این عالم افسانه تویی

لب دلدار تویی، طرّهٔ جانانه تویی

گرچه ای عشق شکایت ز تو چندان دارم

که به عمری نتوانم همه را بشمارم

گرچه از نرگس او ساخته‌ای بیمارم

گرچه زان زلف گره‌ها زده‌ای در کارم

باز اگر بوی مئی هست ز میخانهٔ تست

باز اگر آب حیاتی است به پیمانهٔ تست

باز اگر راحت جانی بود افسانهٔ تست

باز هم عقل کسی راست، که دیوانهٔ تست

خواهم ای عشق که میخانهٔ دل‌ها باشم

بی‌خبر از حرم و دیر و کلیسا باشم

گرچه زین بیشتر از دست تو رسوا باشم

بی تو یک لحظه نباشد که به دنیا باشم

من ندیدم سخنی خوش‌تر از افسانهٔ تو

عاقلان بیهده خندند به دیوانهٔ تو

نقد جان گرچه بود قیمت پیمانهٔ تو

آه از آن دل که نشد مست ز میخانهٔ تو