شبی بر مزار خیام: خیام بوی عشق دهد خاک کوی تو

گلی از گلی: دی ز جا برخاست آن طاوس مست

دختر طبع: خلق برآنند که طبعم دگر

رؤیا: آه ای خروس ستمگر

با که گویم: کاشکی این راه را پایان نبود

بویی از آن بوستان: عشق آن باشد که خویش هیچ انگاشتن

بانگ نای: دوش چون شد گرم بزم عاشقان

ای روی تو راحت دل من: ای شیشه عمر و ساغر من

یار ما: آنکه ما را دل بود در دام او

مناجات: ای همه سرسبزی گلزار من

دل من: دل به هر گلی نمی‌سپارم من

بهار: گرچه دگرباره بهار آمده

سفر کرده: بیوکم نازنینم مهربانم

نصیحت به فرزند (نداشته) خویش: ای نافرومده به گیتی پسرم

حق: عزیز نازنینم باز یا حق

حسب حال: قلم را هر زمان خواهم گذارم

خوش‌ترین آهنگ: کاش چون دیروز امروز ای حبیب

تاب و مهتاب: آنکه را رفت ز کف هرچه که داشت

مدح نسیان: گهی یادم رود بودم کجا دوش

معما: اگر خودکامه باشی یا که ناکام

طبابت و موج نو: دو فن باشد که اهل ملک دارا

سفر کرمان: بعد یک انتظار طولانی

شیرین: گرچه شیرین دهان بسیارند

مرگ رهی: بیوکم باز کفتار اجل برد

دقایق الحقایق: ز من می‌پرسی از اوضاع تهران

این همه خوب شدن خوب نیست: ای دل دیوانه‌ی من مست تو

وقت است که ناگهان بیایی: ای حجت قدرت خداوند

سه دوست: گذر کردند بر شهری سه تن دوست

آ ابل: آ ابلخط گرامیت رسید

شگفت مجنونی: با تأسف درست عصر فضا

عاشق عشق باش و ...: رو به صحرای بی‌نیازی کن

مسیح (ع): ز عمر آفرینش لحظه‌ای پیش

گله: ورزی من نه خانه‌ات دانم

سه پند: اگرچه همچو من رندی سیه مست