چندی است تند، می‌گذریم از کنار هم

ظاهر خموش و سرد، و نهان بی‌قرار هم

رخسار خود به سیلی مِی سرخ کرده‌ایم

چون لاله‌ایم هر دو به دل داغدار هم

او را غرور حُسن و مرا طبع سربلند

دیری است واگذاشته در انتظار هم

غافل به هم چو گاه فتد دیدگان ما

گوییم حال دیدهٔ شب‌زنده‌دار هم

جانا بیا مخواه جدایی جسم و جان

دانم که هر دوایم ز جان خواستار هم

چشم من و تو راز نهان فاش می‌کند

تا کی نهان کنیم غم آشکار هم

میخانه‌ای دگر نبود بهر ما، بیا

از بهر خود بیا نه برای خدا بیا

مست همیم ما و نباشد جز آشتی

ما را رهی، بیا و ز راه صفا بیا

ذرات من برای تو فریاد می‌کشند

دانم تو هم به درد منی مبتلا، بیا

ای آرزوی من، برسان خود به آرزو

تا درد خود دوا بکنی ای دوا بیا

گفتند میل صحبت یاران نمی‌کنی

ای جان من فدای تو و آن وفا بیا

از نام من به چشم تو رخشیده برق اشک

ای خاک پات چشم مرا توتیا، بیا

فصل گل است خیز که با هم صفاکنیم

حق بهار و عشق و جوانی اداکنیم

جامی دو مِی زنیم حکیمانه پای بید

آنگاه عاشقانه ز هم شکوه‌ها کنیم

گیرم گناه از من و گیرم خطا ز تو

کوتاه به بوسه عاقبتِ این ماجرا کنیم

ای چهره‌ات حقیقت افسانهٔ بهشت

باز آی تا تفرج صنع خدا کنیم

قهر من و تو فصل گل و مُل بود، شگفت

ای گل بیا که چون و چراها رها کنیم

دنیا وفا ندارد و ایام اعتبار

عاشق نئیم و رند، به خود گر جفا کنیم