عذاب: شب و مهتاب خیال‌انگیزی است

افسانه: آتشی کو که به یکباره بسوزد من و دل

خواب پریده: حیف است با جوانی کوته چو شام وصل

خاور: باد خم کرده گلبوته‌ها را

ستم: چند ای جان غم هم‌صحبتی بی‌خردان

پریشان: نه ترکم کن نه با کس واگذارم

فلک داد: شب آمد شب که گرد غم بپاشد

آخرین قطره‌ها: آخرین قطره‌های اشکم دوش

آخرین بار: آن روز فارغ گشتم از رنج

دزد و شاه: من ندانم چه بودم و چه شدم

ابر: بنگر که میان توده ابر

پس از نه سال: پس از نه سال دوری نازنینی

رنج بیشتر: گفتم چه شد که چرخ به من سازگار شد

برق: قطع کردند برق ما را باز

یک قطره خون: سحر بارید ابر و باغ تر شد

هوس: از کویت ای سست‌پیمان جز رفتنم نیست چاره

تو و من: تو آن خورشید پاییزی نگارا